«Η μουσική δεν είναι δημοσιοϋπαλληλίκι»

Δείχνουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες οι Κυριακές του Γιάννη Κότσιρα στον «Σταυρό του Νότου» γιατί δεν παίζει τα πιο γνωστά τραγούδια του αλλά, έκπληξη, εκείνα που δεν ακούγονται και πολύ συχνά, όμως ο ίδιος αγαπάει πάρα πολύ. Συγγνώμη, αλλά είναι η καλύτερη ευκαιρία να συζητήσουμε αποκλειστικά για τα τραγούδια, ανείπωτα και μη.

• Υπάρχουν τραγούδια που δεν λέγονται ποτέ;

Φυσικά και υπάρχουν. Είναι κατά κύριο λόγο τα τραγούδια που δεν έχουν παιχτεί ποτέ, είτε από τα ραδιόφωνα είτε γενικότερα. Οταν έχεις μία μεγάλη δισκογραφική πορεία και ο κάθε δίσκος αποτελείται από 10 έως 15 κομμάτια, πάντα θα υπάρχουν ορισμένα που δεν ακούστηκαν ή δεν αγαπήθηκαν για κάποιο λόγο.

• Κάποια είναι δύσκολα και κάποια είναι εύκολα τραγούδια για τους καλλιτέχνες, αλλά και για το κοινό; Τραγούδια που δεν ταιριάζουν σε συναυλίες;

Ολα είναι θέμα συγκυριών. Υπάρχουν τραγούδια που έχουν και πρακτικές αλλά και συναισθηματικές ευκολίες ή και δυσκολίες. Για παράδειγμα, τα πιο εσωστρεφή δύσκολα μπορούν να βρουν τη θέση τους σε μία ανοιχτή συναυλία ή σε ένα κέντρο διασκέδασης. Οπως επίσης υπάρχουν και κάποια που ο ερμηνευτικός βαθμός δυσκολίας είναι τόσο μεγάλος, που μετά την ηχογράφηση στο στούντιο είναι πολύ δύσκολο να τα επαναλαμβάνεις κάθε φορά.

• Τι κάνει έναν ερμηνευτή να μη θέλει να πει ένα τραγούδι στις συναυλίες του;

Οι λόγοι είναι κυρίως συναισθηματικοί. Μπορεί ένα τραγούδι να μην έχει την ίδια ανταπόκριση από το κοινό, με αποτέλεσμα να χτυπάει την ευαίσθητη χορδή ενός τραγουδιστή που λέγεται ανασφάλεια.

Ηδη, το να μπορείς να κρατάς το ενδιαφέρον σε δεκάδες, εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες ανθρώπους ταυτοχρόνως είναι από μόνη της μια πολύ δύσκολη διαδικασία. Πόσο μάλλον να προσπαθείς να το κάνεις αυτό με άγνωστα ή ακόμη και με μη αγαπητά από το κοινό τραγούδια.

• Μπορεί να τον κουράσει συναισθηματικά;

Σαφώς και παίζει η πιθανότητα να υπάρχει ένα τραγούδι που κουράζει συναισθηματικά τον τραγουδιστή.

• Είναι πιο ενδιαφέρον για τον τραγουδιστή να λέει καινούργια ή παλαιότερα κομμάτια;

Δεν θεωρώ πως υπάρχει εύκολος διαχωρισμός. Σαφώς τα καινούργια έχουν το πλεονέκτημα του φρέσκου, αλλά από την άλλη τα παλαιά έχουν τη χάρη της ενσωμάτωσης στο DNA, στη μνήμη. Για μένα δεν υπάρχει διαχωρισμός. Αρκεί να τα αγαπώ.

• Μπορείς να βαρεθείς μία παλιά σου επιτυχία μετά από ατελείωτες εκτελέσεις σε live;

Μου έχει συμβεί. Ειδικά όταν ένα τραγούδι το λέω με την ίδια ακριβώς ενορχήστρωση επί πολλά χρόνια. Βέβαια εδώ έρχεται ο παράγοντας ακροατής. Διότι μπορεί εγώ να το έχω χιλιοπεί, να με κουράζει, όμως οι ακροατές μπορεί να το ακούν για πρώτη φορά ζωντανά. Οπότε κερδίζει πάντα ο ακροατής. Απλά, τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να τα προσεγγίζω ξανά με διαφορετικούς τρόπους.

Με διαφορετικές ενορχηστρώσεις. Κι έτσι είμαστε όλοι ικανοποιημένοι. Και ο ακροατής που τα ακούει για πρώτη φορά και αυτός που τα έχει ακούσει πολλές φορές αλλά κι εγώ που τα αισθάνομαι πλέον σαν κάτι καινούργιο.

• Δεν είναι ρίσκο να επιλέγεις να κάνεις συναυλίες με πιο άγνωστα κομμάτια;

Τεράστιο. Αλλά η μουσική δεν είναι δημοσιοϋπαλληλίκι. Δεν είναι μια θέση πίσω απ’ τον γκισέ μιας τράπεζας. Η ίδια η μουσική ζητάει να ανανεώνεις τη σχέση σου μαζί της. Να ρισκάρεις γι’ αυτήν. Αλλιώς, είτε θα σε βαρεθεί είτε θα τη βαρεθείς.

• Ο κόσμος ωστόσο προτιμάει να ακούει συνήθως τα πιο γνωστά τραγούδια…

Διότι με αυτά διασκεδάζει πιο εύκολα. Επίσης είναι αυτά με τα οποία σε γνώρισαν. Και, επίσης, ας μην ξεχνάμε πως ειδικά τα τελευταία χρόνια, ο κόσμος έχει μπουχτίσει στην κυριολεξία από την ασυνέπεια και την κωλοτούμπα. Χρειάζεται, ακόμη και υποσυνείδητα, μία σταθερά. Μία ασφάλεια. Και η μουσική τού την παρέχει. Ειδικά στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν παραπλάνησα κανέναν.

Ποτέ. Είναι πάντα γνώστης του τι θα ακούσει και όταν έρχεται ακούει αυτό ακριβώς που του είπα και όχι κάτι άλλο. Ετσι και σε αυτήν την περίπτωση. Δεν τον καλώ απλά να παρακολουθήσει μία αναμενόμενη παράσταση. Τον κάλεσα να ακούσει τα «Ανείπωτα». Δηλαδή τα λιγότερο γνωστά τραγούδια. Αυτό είπα και αυτό κάνω. Και χαίρομαι γιατί τελικά έρχονται. Και έρχονται πολλοί.

«Σταυρός του Νότου» – Κεντρική Σκηνή, Φραντζή & Θαρύπου 37, Νέος Κόσμος, κάθε Κυριακή, Ωρα έναρξης: 20.30, Είσοδος: 15 € με ποτό.