Η Σαρλότ Γκενσμπούργκ δεν μεγάλωσε σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον. Κόρη της διάσημης τραγουδίστριας – ηθοποιού Τζέιν Μπίρκιν και του ινδάλματος του γαλλικού τραγουδιού Σερζ Γκενσμπούργκ υπήρξε πάντα μία ντροπαλή και υπάκουη κόρη, που για να υψώσει ανάστημα -εν μέσω γιγάντων- αποφάσισε να κάνει κινηματογραφική καριέρα από τα 12, διεκδικώντας μάλιστα τους πιο ακραίους ρόλους.
Στα 19 της χρόνια πληροφορήθηκε από την τηλεόραση τον θάνατο του πατέρα της, ενώ πριν από τέσσερα χρόνια χρειάστηκε να διαχειριστεί την αυτοκτονία της αδερφής της Κέιτ Μπάρι (κόρη της Μπίρκιν και του συνθέτη Τζον Μπάρι, που έπεσε από το παράθυρο του διαμερίσματός της στο Παρίσι).
Σήμερα διανύει τον 47ο χρόνο της ζωής της, είναι μητέρα τριών παιδιών, αφήνει ακόμα την εντύπωση της εύθραυστης, έχει δώσει πολύ σημαντικά δείγματα γραφής με τρεις έξοχους δίσκους, κάνει καλό σινεμά, έχει υπάρξει πρωταγωνίστρια του Λαρς Φον Τρίερ και πλέον νιώθει έτοιμη, ίσως και αρκετά δυνατή, για να μοιραστεί τα προσωπικά της βάσανα μέσα από τα νέα της τραγούδια.
Η ίδια σε μία μεγάλη της συνέντευξη στην «Guardian» παραδέχεται πως ανέκαθεν υπήρξε εξαιρετικά ανασφαλής με τη σύνθεση και τη συγγραφή στίχων (ειδικά στα γαλλικά λόγω πατρικής κληρονομιάς), ωστόσο, η συνεργασία της με τον Νεοζηλανδό Connan Mockasin την ξεμπλόκαρε: «Διαπίστωσα ότι ήμουν σε θέση να γράφω. Αλλά δεν ήμουν υπερήφανη για τον εαυτό μου», λέει.
Το καινούργιο της άλμπουμ με τίτλο «Rest» κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες και σε αυτό η Σαρλότ συστήνεται πρώτη φορά ως στιχουργός. Οπως ήταν αναμενόμενο, τα θέματα με τα οποία καταπιάστηκε δεν ξέφυγαν από τα δυσάρεστα προσωπικά της βιώματα.
To κομμάτι «Lying With You», για παράδειγμα, έχει σαφείς αναφορές στον θάνατο του μπαμπά της, καθώς τραγουδά στα γαλλικά για το «κερωμένο του πρόσωπο» και τον «αξέχαστο ήχο των καρφιών στο φέρετρο». Για χρόνια τής ήταν αδύνατο να μιλήσει για εκείνον, ενώ ακόμα μετά δυσκολίας κοιτά τις φωτογραφίες του και ακούει τα τραγούδια του. «Ηταν τόσο σκληρό το ότι δεν μπορούσα να μοιραστώ κάτι τόσο δικό μου χωρίς οι άνθρωποι να κοιτούν τη ζωή μου», λέει.
Αντιθέτως όταν έχασε την αδελφή της, ήθελε μόνο να γράφει γι’ αυτήν. «Ηταν δύο διαφορετικοί τρόποι πένθους… Πάντα πίστευα ότι με την Κέιτ θα γερνούσαμε στο ίδιο σπίτι. Οταν έφυγε, έπρεπε να αποφασίσω αν ήθελα να συνεχίσω μόνη. Εζησα γιατί το χρωστούσα στα παιδιά μου. Αλλά για να το καταφέρω, δραπέτευσα στη Νέα Υόρκη».
Το επόμενο δίλημμα που έθεσε στον εαυτό της ήταν αν τελικά θα κατάφερνε να περιοδεύσει παρουσιάζοντας τα νέα της τραγούδια. «Μέχρι τώρα πάντα προσποιούμαι ότι είμαι σε θέση να το κάνω. Και πάντα με βασάνιζε ότι θα δουν οι άνθρωποι πόσο άβολα νιώθω. Πλέον δεν με νοιάζει. Δεν θέλω να ξαναπροσποιηθώ ότι είμαι άνετη, ότι έχω σπουδαία φωνή. Αλλά αυτή είμαι».
Με την ίδια τόλμη σχολίασε στη βρετανική εφημερίδα και τα όσα συμβαίνουν στο σινεμά τους τελευταίους μήνες, ξεκινώντας από τον αγαπημένο της σκηνοθέτη Λαρς Φον Τρίερ, που κατηγορείται από την Μπγιορκ ότι την παρενόχλησε σεξουαλικά στα γυρίσματα της ταινίας «Χορεύοντας στο σκοτάδι».
Οπως λέει: «Ισως είναι ικανός γι’ αυτό. Αλλά δεν το έκανε μαζί μου. Ποτέ δεν ένιωσα ότι με ανάγκαζε να κάνω οτιδήποτε. Μπορεί να ήταν έτσι με την Μπγιορκ, αλλά εγώ δεν μπορώ να πω κάτι τέτοιο».
Παρ’ όλα αυτά καταλαβαίνει την καχυποψία που γεννά η καταιγίδα του σκανδάλου Γουάινστιν. «Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις όλες αυτές τις τραγωδίες που υπέστησαν οι γυναίκες… Ευτυχώς δεν βρέθηκα ποτέ σε αυτή τη θέση. Εχω παίξει με τη γοητεία μου, φυσικά. Αλλο αυτό κι άλλο η τρομακτική επιβολή της εξουσίας».
