Μια παράσταση που σηματοδοτεί μια νέα εποχή, μια παραγωγή που κοιτά στα μάτια το μέλλον, ένα έργο με υψηλή σημειολογία, μια ορχήστρα λαμπερή -ίσως στην καλύτερή της στιγμή εδώ και χρόνια-, ένας μαέστρος που μας είχε λείψει πολύ, μια κορυφαία δραματική μεσόφωνος, η Αγνή Μπάλτσα, στην πρώτη της συνεργασία με το μοναδικό ελληνικό λυρικό θέατρο, ερμηνευτές που με την απίστευτη απόδοσή τους ανέβασαν σε επικίνδυνα σημεία τα στάνταρντ.
Σε μια κατάμεστη αίθουσα η Εθνική Λυρική Σκηνή ξεκίνησε προχθές το βράδυ την επίσημη λειτουργία της με την πιο απαιτητική όπερα του Ρίχαρντ Στράους, την εκδικήτρια «Ηλέκτρα». Δίπλα της, στην ιστορική πρεμιέρα, βρέθηκε η πολιτική σκηνή (ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης, η υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου αλλά και οι Ευάγγελος Βενιζέλος, Ντόρα Μπακογιάννη, Κωστής Χατζηδάκης, Γιάννης Μηλιός κ.ά.), δεκάδες καλλιτέχνες και κυρίως όλοι εκείνοι που της έχουν σταθεί στο περιπετειώδες παρελθόν.
«Αγαμέμνονα! Θέλω να σε δω, μη μ’ αφήνεις σήμερα μόνη, φανερώσου στο παιδί σου», φώναζε σπαρακτικά η Ζαμπίνε Χογκρέφε, που ανέλαβε τον ομώνυμο ρόλο, ξεκαθαρίζοντας από την αρχή το πλαίσιο. Σε ένα σκηνικό όπου κυριαρχούσαν οι μεγάλοι όγκοι, με τις σκηνοθετικές εντολές του Γιάννη Κόκκου και τη μουσική καθοδήγηση του απίθανου Βασίλη Χριστόπουλου, στη σκηνή επί μιάμιση ώρα ξετυλίχθηκε ένας μύθος εκδίκησης, ανεξέλεγκτων συναισθημάτων και εξαιρετικά απαιτητικών ερμηνειών.
Το στοίχημα ήταν δύσκολο και πρώτος από όλους το ήξερε ο Γιώργος Κουμεντάκης, που μπήκε σιωπηλός και τελευταίος στην αίθουσα κρατώντας το έξοχο ροζ πρόγραμμα κι έκατσε μόνος ανάμεσα στο κοινό της πλατείας. Αλλά στο φινάλε, την ικανοποίηση τη μοιράστηκαν όλοι.
Το χειροκρότημα ήταν ενθουσιώδες, η συγκίνηση μεγάλη και τα χαμόγελα άπειρα. Οχι μόνο γιατί είχε μόλις ολοκληρωθεί μια σπουδαία παράσταση, αλλά γιατί με έναν μαγικό τρόπο στην αίθουσα είχε διαχυθεί η πεποίθηση ότι η Λυρική τα κατάφερε, ότι μπορεί να αντεπεξέλθει στα μεγάλα όσο υψηλές κι αν είναι οι προσδοκίες, ότι άφησε πίσω της όσα επί χρόνια την κρατούσαν στη μετριότητα. Ισως να ήταν ένα συναίσθημα στιγμιαίο. Αλλά κι αυτό πολύτιμο είναι.
-320x213.png)
