Η Συμφωνική της ΕΡΤ υπό την μπαγκέτα του Μυράτ

Μια πολύ ωραία συναυλία έδωσε η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ (ΕΣΟΕΡΤ) υπό τον αρχιμουσικό Αλέξανδρο Μυράτ στο Μέγαρο Μουσικής (2/6/2017). Ιδιαίτερα ενδιαφέρον αυτό καθ’ εαυτό -κάτι διόλου δεδομένο πλέον στην ασφυκτικά λαϊκίζουσα αθηναϊκή μουσική ζωή!- το πρόγραμμα, περιελάμβανε τρία έργα: ένα σύγχρονο, εμμέσως ελληνικού ενδιαφέροντος, ένα κοντσέρτο και μια ρομαντική συμφωνία από αυτές που σπάνια ή ουδέποτε παίζονται στην Ελλάδα.

Πρώτη ακούστηκε η σύνθεση «Το νησί είναι γεμάτο θορύβους» του Ελληνοκαναδού συνθέτη Χρήστου Χατζή. Το μέσης διάρκειας κομμάτι με τον σεξπιρικών συμφραζομένων τίτλο («Τρικυμία») ήταν ένα ευφυές μουσικό παιχνίδι (νεο)εμπρεσιονιστικής ορχηστρικής γραφής με άξονα οικειοποιήσεις και μεταποιήσεις/αποδομήσεις σπαραγμάτων από τη «Θάλασσα» του Ντεμπισί˙ με άλλα λόγια, μια ωραία άσκηση μουσικής διακειμενικότητας.

Ακολούθησε το «Κοντσέρτο για φλάουτο» (1908) του Γερμανού Καρλ Ράινεκε. Εργο ωριμότητας ενός συνθέτη που γεννήθηκε όταν ζούσε ακόμη ο Μπετόβεν και πέθανε ένα χρόνο πριν από τον Μάλερ, το υπέρκομψο, 20λεπτης διάρκειας κοντσέρτο χαρακτηρίζεται από συνεχούς ροής, δεξιοτεχνικά απαιτητική, συναισθηματικά μειλίχια μελωδική φραστική και γραφή, που παραμένει ριζωμένη στον ώριμο 19ο αιώνα.

Στηριζόμενος άψογα από τον αρχιμουσικό που του παραχώρησε διακριτικά τον ηγετικό ρόλο, ο αριστοτέχνης Ιταλός φλαουτίστας Μάριο Καρόλι πρόσφερε μιαν αιθέρια, υπέρτατα μουσική, βαθύτατα απολαυστική ανάγνωση. Επαιξε σβέλτα και ανάλαφρα, με ευγενές συναίσθημα, κυρίως όμως κέντησε αβίαστα και με ακρίβεια τους συνεχείς μελωδικούς μονολόγους του στο υφάδι της ορχήστρας, αναδεικνύοντας ιδανικά τον υφολογικά επιγονικό χαρακτήρα και το ολύμπιας νηφαλιότητας πνεύμα της γραφής του Ράινεκε.

Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τη «Συμφωνία αρ.2, Μικρή ρωσική» του Τσαϊκόφσκι. Ακολουθούμενος από τους μουσικούς της ΕΣΟΕΡΤ σε πλήρη εγρήγορση, ο έμπειρος Μυράτ πρόβαλε υποδειγματικά την πληθωρικά μελωδική, «εθνικού» χαρακτήρα, αναγνωρίσιμης υπογραφής συμφωνία του 32χρονου συνθέτη της «Λίμνης των κύκνων».

Επιπλέον, στηριζόμενος στις καλές συνεισφορές όλων των ομάδων, ανέδειξε εύγλωττα τον ξεχωριστό χαρακτήρα εκάστου μέρους: το ατμοσφαιρικό, γεμάτο ευφορία εναρκτήριο Allegro comodo, το ονειρικό, «σλαβικής» μελαγχολίας Andantino, το αγχωτικό Scherzo, το εμβατηριακού χαρακτήρα, καταδιωκτικής ορμής και εμμονής Finale.