«Ψάχνω τη χαρά μέσα μου και τη μοιράζομαι με τους άλλους»

Αυτή και την επόμενη Παρασκευή η Πέννυ Μπαλτατζή (η… παλιά Penny & The Swingin’ Cats που συνεχίζει σόλο) παρουσιάζει στο Passport ένα πρόγραμμα που το ονομάζει «Κι όμως υπάρχει χαρά».

Κάτι το οποίο αμφισβητώ από την πρώτη στιγμή που καθόμαστε μαζί: δεν είμαι και πολύ σίγουρος πως υπάρχει χαρά…

«Το κελάηδισμα του πιο μελωδικού πουλιού, του αηδονιού, το ακούς στα πιο σκιερά μονοπάτια, πλάι στο ποτάμι. Το αηδόνι επιζητά να δείξει πως είναι άξιο προσοχής, να αγαπηθεί και να το διαλέξουν. Το ίδιο και ο καλλιτέχνης, όπως και κάθε άνθρωπος. Βγαίνω και τραγουδάω, γιατί αυτό εξυπηρετεί μια ανάγκη μου. Μπαίνω έτσι στη διαδικασία να βρω τη χαρά μέσα μου, να τη μοιραστώ με τους άλλους», λέει. 

Η Πέννυ Μπαλτατζή είναι ένα νέο κορίτσι που σκορπά γύρω του κέφι, ανεμελιά και θετική ενέργεια.

Θα παίξει με την μπάντα της λάτιν και μπάλκαν ρούμπες, μάμπο ιταλιάνο, τσα τσα, σουίνγκ και τζαζ. ​

Αλήθεια τι πιστεύει, παλιότερα γράφονταν καλύτερα τραγούδια σε σύγκριση με σήμερα;

«Το μόνο που άλλαξε είναι η ταχύτητα της πληροφορίας», απαντά.

«Κάποτε ζούσαμε με τα τραγούδια, μεγαλώναμε, ερωτευόμασταν μαζί τους. Σήμερα έχω την αίσθηση ότι διακτινίζονται από τις κεντρικές σελίδες του Mojo στην οθόνη του smartphone μου κι από κει που κάποτε περίμενα πότε θα βγει ένας δίσκος, χάνομαι σερφάροντας στο αχανές Spotify. Οταν ακούω το “Strange Fruit”, την κραυγή διαμαρτυρίας της Κυρίας που τραγούδησε τα μπλουζ, σκέφτομαι ότι πάντα θα υπάρχει ένας λόγος να παραμερίσεις το σκοτάδι μ’ ένα τραγούδι. Και όσο πιο πολύ το σκοτάδι, όλο και περισσότεροι λόγοι θα υπάρχουν να γράφονται μεγάλα τραγούδια». 

Θα παίξει δικά της κομμάτια, τραγούδια του Πλέσσα και της Γιοβάννας, το «Mama yo quiero» και το «Be Italian» κ.ά.

Πότε νιώθει ότι κακοποιείται ένα τραγούδι μέσω μιας διασκευής;

«Οταν ταλαιπωρείται. Γιατί, τι είναι η διασκευή; Ενα τραγούδι από το οποίο δεν μπορείς να αποδράσεις. Σε κατακλύζει με μουσικές φράσεις, μνήμες, συναισθήματα, γεύσεις στο στόμα και μυρωδιές. Ο,τι διασκεύασα, ανήκε στο σάουντρακ της παιδικής μου ηλικίας, ήταν ένα με αυτήν και τη φωνή της γιαγιάς Ελένης που τραγουδούσε “Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά”. Κι όποτε είχα καημό, απλά το έλεγα, όπως το “άκουγα” κι όπως το αισθανόμουν». ​

Πότε ένας ρυθμός είναι τελικά… ερωτικός;

«Οταν κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει αυτόν τον εξαίσιο χορό που σε συνεπαίρνει».

Χαμογελαστή πάντοτε η Πέννυ, την αποχαιρετώ με το «​Always look on the bright side of life» των Monty Python.

«Αυτό ακριβώς κάνει και το τραγούδι, η μουσική», συμφωνεί και επαυξάνει. «Μια παρωδία του εαυτού μας είναι, που απέναντι στο μακάβριο αντιπαραθέτει τη χαρά». 

 Info:

Passport Κεραμεικός. Κεραμεικού 58 & Μαραθώνος. Τιμές εισιτηρίων: 13–20 ευρώ.