Μείζων προσφορά σε άγονους καιρούς, τα τελευταία έξι χρόνια το «Ελληνικό σχέδιο» του Δημήτρη Παπαδημητρίου έχει εμπλουτίσει τη σύγχρονη ελληνική εργογραφία με ικανό αριθμό νέων συμφωνικών συνθέσεων.
Στον τρέχοντα κύκλο υπό τον τίτλο «Μουσική και εικαστικά» ακούσαμε τις προάλλες στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση τρία νέα έργα, τα οποία παρουσίασε η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ υπό τον Λουκά Καρυτινό (18-19/3/2017). Η συναυλία συνοδεύτηκε από προβολές και υποστηρίχθηκε με ηλεκτρονικά διαμεσολαβημένο, τελειοθηρικά φροντισμένο ήχο.
Πρώτη δόθηκε «Η επίσκεψη», τετραμερής σουίτα για ορχήστρα και μεσόφωνο του Τάσου Ρωσόπουλου, σύνθεση εμπνευσμένη από τον φερώνυμο πίνακα του Γιώργου Ρόρρη. Ηταν μια έντονα ατμοσφαιρική, συναισθηματικά φορτισμένη περιήγηση σε τέσσερα διαφορετικά ψυχολογικά τοπία –Προσμονή, Θύμηση, Φόβος, Μοναξιά– που αρθρώθηκε σε ροή μικρο-επεισοδίων.
Διατυπωμένη σε μεταμινιμαλιστική γλώσσα με εκλεκτικές συγγένειες προς τους Τάβενερ, Περτ και Γκόρετσκι, η μουσική ήταν εμπλουτισμένη με έντονα στοιχεία εμπρεσιονισμού και προσεγμένα υφασμένες προεκτάσεις στον τροπικό ήχο. Στο φινάλε η μεσόφωνος Θεοδώρα Μπάκα τραγούδησε το Σονέτο VIII του Σέξπιρ.
Ακολούθησαν «Ελεγείες στα οράματα Επτά Αγγέλων ΙΙΙ» για μεσόφωνο και ορχήστρα του Μιχάλη Οικονόμου, μέρος ευρύτερου κύκλου ομώνυμων συνθέσεων (2003, 2010). Την επταμερή δραματική καντάντα εμπνεύστηκε ο συνθέτης από τον διάσημο πίνακα του Βρετανού Τζον Μάρτιν «Η μεγάλη μέρα της οργής του» (1851/53).
Απηχώντας εύγλωττα την εσχατολογική διάθεση και τη ρητορική «Αποκαλυπτικού» τρόμου που επικρατεί στον πίνακα, η γραφή προσέλαβε χαρακτήρα σύντομων ηχητικών επεισοδίων διαπλασμένων με τεράστιες ηχητικές χειρονομίες σε γλώσσα αντλημένη από το εκφραστικό οπλοστάσιο του ιστορικού μοντερνισμού. Στα επεισόδια Ι, ΙΙΙ, V, VI η μεσόφωνος Μαργαρίτα Συγγενιώτου απέδωσε με ρωμαλέα φωνή μελοποιήσεις αρχαιοελληνικών κειμένων στο πρωτότυπο (Ομηρος, Σαπφώ, Σιμωνίδης).
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με τα «Τρία ζωγραφικά soundtracks» του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Εμπνευσμένα από τους Μονέ, Ιακωβίδη και Πόλοκ, τα κομμάτια χειρίστηκαν ευφυώς και με πλούσια ορχηστρική παλέτα τις υποβαλλόμενες από τη ζωγραφική μουσικές αναφορές:
οι «Ηχητικές αντανακλάσεις του φωτός στο νερό» εκτυλίχθηκαν αριστοτεχνικά στην κορεσμένη, σύγχρονα ανακατεργασμένη ηχητική παλέτα ενός εμπρεσιονισμού με αναφορές στους Ντεμπισί και Ντ’ Αντί, η «Παιδική συναυλία» φλερτάρισε με τον νοσταλγικό ήχο του Νίνο Ρότα και έκανε φωνακλάδικα αστεία, ενώ στα «Fractals/Pouring and dripping» η επίμονη, α λα Ράιχ μινιμαλιστική ρυθμική ορμή ζευγάρωσε ηδονικά με τις καλειδοσκοπικού πλούτου ηχοχρωματικές εκρήξεις της ορχήστρας.
