Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μα, τι μου θύμισες τώρα!
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μα, τι μου θύμισες τώρα!

  • A-
  • A+
Σεργιάνι στις αναμνήσεις κάθε τμήματος της «Εφ.Συν»: Από την πρώτη μας σύσκεψη στην Κολοκοτρώνη, χωρίς γραφεία, χωρίς υπολογιστές, χωρίς τηλέφωνα, μέχρι σήμερα, 7 χρόνια μετά... Στο Πολιτικό τμήμα, το Ελεύθερο, το Διεθνές, το Οικονομικό, το Αθλητικό, στο Ιντερνετ, τη Διόρθωση, την Υλη και το Ατελιέ....

Ελεύθερο

Μια βαθιά ανάσα ελευθερίας

Το «ελεύθερο» είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά του, ελεύθερο - πάει να πει παντού όπου χρειάζεται, μια εδώ και μια εκεί. Πορείες και κινήματα και διαδηλώσεις και εκδηλώσεις και πυρκαγιές και πλημμύρες και προσφυγικό και κοινωνικά και έρευνες και διαπλοκή και περιβάλλον - και τα πάντα όλα. Κι ακριβώς γι’ αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιλέξουμε μία εικόνα, μία στιγμή από τις χιλιάδες που μοιραστήκαμε μεταξύ μας -και μαζί σας- όλα αυτά τα χρόνια.

Μια στιγμή: τα τηλεφωνήματα αργά τη νύχτα, «δολοφονήθηκε ένα παιδί στο Πέραμα, οι πηγές μας λένε ότι τον έφαγαν χρυσαυγίτες». Μια στιγμή: χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν στο Σύνταγμα, τα δακρυγόνα φτάνουν μέχρι το γραφείο, βουρκωμένοι μπροστά στους υπολογιστές μας. Μια στιγμή: πρώτη φορά Αριστερά, τα Προπύλαια γεμίζουν κόκκινες σημαίες, ο ύμνος του ΕΛΑΣ ακούγεται πρώτη φορά στην Αθήνα μετά το ‘44. Μια στιγμή: δημοψήφισμα, οι «ναι» και οι «όχι» εναλλάξ στο κέντρο. Μια στιγμή: δημοψήφισμα, άλλοι από εμάς στον δρόμο, άλλοι στο γραφείο, από την τηλεόραση ακούγεται «Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ», όλοι στην αίθουσα σύνταξης σηκώνονται όρθιοι.

Μια στιγμή: τα γέλια, τα πειράγματα, οι φωνές, τα κείμενα, οι ομηρικοί καβγάδες, οι από καρδιάς συμφιλιώσεις, επιχειρήματα κι αντεπιχειρήματα. «Δεν στηρίζεται καλά το θέμα, ψάξε κι άλλο». «Δώσε μου κι άλλες λέξεις, δεν φτάνουν». «Φωτογραφίες έχουμε; Και τι θα βάλω, εμένα θα βάλω στη σελίδα;». «Δεν έχω χώρο σού λέω, θες να τυπώσουμε κι ένα φέιγ βολάν να το χωρέσεις;». «Τι εννοείς δεν είναι έτοιμο; Πότε θα είναι δηλαδή, τα Χριστούγεννα;». «Εχω μια καταπληκτική ιδέα».

Μια στιγμή: η πρώτη μας σύσκεψη στην Κολοκοτρώνη. Δεν έχουμε γραφεία, δεν έχουμε υπολογιστές, δεν έχουμε τηλέφωνα. Δεν έχουμε τίποτα παρά μόνο ένα όνειρο, πολύ τσαμπουκά και ελάχιστα χρήματα που φτάνουν για να αγοράσουμε χαρτί για λίγες μέρες. Τι θα γράψουμε; «Το αφεντικό του βασάνιζε τον Ουαλίντ Ταλέμπ και τον έδενε στο δέντρο». «Η Χρυσή Αυγή στα σχολεία». «Και τότε η αστυνομία επιτέθηκε απρόκλητα στους διαδηλωτές». «Στις Σκουριές γεννιέται ένα κίνημα». Ολα ήταν μια στιγμή. Και μια βαθιά ανάσα ελευθερίας που βαστάει ακόμα.

🖋 Ντίνα Δασκαλοπούλου


Διεθνές

Κι είμαστε ακόμα δυνατοί

Σε άλλες σελίδες αυτού του αφιερώματος, μπορείτε να πάρετε μια γεύση για το πώς ζήσαμε αυτά τα εφτά χρόνια στο διεθνές ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.». Σε τούτο εδώ το μικρότερο κείμενο, λοιπόν, θέλω ως... αναρχισυντάκτης του εξωτερικού δελτίου να ευχαριστήσω τον Θεό που δεν πιστεύω για τους ανθρώπους που έστειλε στον δρόμο μου, σε αυτή τη συνεταιριστική μας περιπέτεια.

Σε αντίθεση, βλέπετε, με την πλειονότητα των άλλων συναδέλφων που προήλθαν από την παλιά «Ελευθεροτυπία», εμείς ήρθαμε από άλλα μαγαζιά – εγώ από το «Βήμα», η Αθηνά και η Μαργαρίτα από το Mega, η Βίκυ από την ΕΡΤ. Είχαμε βέβαια και τους... παραμένοντες από την «Ε», τον Νικόλα, τη Χριστίνα και την Κορίνα, αλλά σε γενικές γραμμές φτιάξαμε ένα νέο μείγμα ταλέντου, γνώσεων και εμπειρίας, με τον καθένα (και κυρίως την καθεμιά) από μας να προσφέρει και κάτι ξεχωριστό στην κοινή προσπάθεια.

Το διεθνές, βλέπετε, είναι πρωτίστως μια δουλειά γραφείου, δεν κυνηγάς την είδηση, την περιμένεις – και όταν έρθει, δεν αρκεί απλά να την καταγράψεις, πρέπει και να τη φιλτράρεις, να την αναλύσεις, να τη συνδέσεις με άλλα γεγονότα, να την επεκτείνεις και προεκτείνεις. Αναγκαστικά, λοιπόν, περνάμε πολλές ώρες μαζί, συχνά περισσότερες και από όσες περνάμε με τους δικούς μας ανθρώπους – ώρες και μέρες και μήνες και χρόνια που, αν δεν έχεις λίγη καλή διάθεση, κατανόηση και συντροφικότητα, εύκολα μπορεί να σε τρελάνουν.

Ανθρώπινο είναι – σε εφτά χρόνια όλα αλλάζουν, έρωτες, φιλίες... Κι όμως, εμείς τα είχαμε, και νομίζω τα έχουμε ακόμα, όλα αυτά που προανέφερα, πέρα από τον απαραίτητο επαγγελματισμό και, κυρίως, το φιλότιμο που πηγάζει από την ισοτιμία και τον αλληλοσεβασμό. Γι’ αυτό αντέχουμε. Κι ακόμη και οι δύο εκλεκτοί συνάδελφοι που φύγανε τελείως από το τμήμα (ο Νικολής πέρασε στο διπλωματικό ρεπορτάζ και έκτοτε... ζει στις Πρέσπες, ενώ η Αθηνούλα μας με την τεράστια πείρα από την τηλεόραση πήγε να βοηθήσει στο τμήμα του Ιντερνετ και, εκτός από τα κείμενά της, μας στέρησε και τα τρομερά λέμον-πάι της, γεγονός ασυγχώρητο) συνεχίζουν να μας βοηθάνε, να εμπλουτίζουν τη δουλειά μας, να μας στηρίζουν με κάθε τρόπο.

Κι ας έχουμε, μ’ αυτά και μ’ αυτά, μείνει μόνο τέσσερα άτομα στο τμήμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το φορτίο που πέφτει στον καθένα. Και βέβαια, μην ξεχάσω να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στους εναπομείναντες ανταποκριτές μας, τον Θοδωρή, τον Κώστα, τον Μπάμπη και την Ηρα, που μας ανοίγουν καθημερινά πολύτιμα παράθυρα για να βλέπουμε καλύτερα την Ευρώπη και τον κόσμο.

🖋 Γιώργος Τσιάρας


Πολιτικό

Κανέλα, ούζο και η πίπα της ειρήνης

Ο Τάσος Παππάς κάθεται στο διπλανό γραφείο, καπνίζει την πίπα του και κοιτάζει το mail του. Μια εικόνα που παραπέμπει στους παλιούς δημοσιογράφους άλλων εποχών. Αφήνει τον μυρωδάτο καπνό να γεμίσει τον χώρο, με τον Δημήτρη Κουκλουμπέρη να διαμαρτύρεται για την κάπνα.

Η Νόρα Ράλλη επιχειρεί να κατευνάσει τα πνεύματα ανάβοντας ένα αρωματικό στικ, με την κανέλλα που σιγοκαίει να συναγωνίζεται τον αρωματικό καπνό της πίπας. Ο Γιάννης Μπασκάκης δεν ασχολείται με τα τεκταινόμενα, γράφει για την κυβέρνηση και τα πεπραγμένα της, βυθισμένος σε χαρτιά και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις.

Ο αρχισυντάκτης του πολιτικού, Γιώργος Πετρόπουλος, ετοιμάζει το πλάνο για το φύλλο του Σαββατοκύριακου. Αυτή η συνέντευξη θα πάει εδώ, το ρεπορτάζ εκεί, το τηλέφωνο που χτυπά διακόπτει τον ειρμό του, απαντά, ξαναγυρίζει στο πλάνο, τον ρωτώ κάτι, δεν απαντά, του φωνάζω, με ακούει, απαντά, μας διακόπτει η Καίτη από το ατελιέ επειδή υπάρχει πρόβλημα με τις σελίδες και χρειάζεται εκ νέου στήσιμο του πλάνου, μιλάει με εκείνη, με μένα, μιλάει στο τηλέφωνο, ο Γιάννης γράφει, ο Δημήτρης γράφει και ξαφνικά πετάει κάποιο αστείο που είδε στο facebook, ο Τάσος θυμάται κάτι από τις ένδοξες μέρες του πολιτικού ρεπορτάζ προηγούμενων δεκαετιών, ο Γιώργος παρατάει τη δουλειά, παίρνει το νήμα της ιστορίας από τον Τάσο και θυμάται παλιούς αριστερούς, εξορίες, διασπάσεις, πρόσωπα και πράγματα, ένας χείμαρρος λέξεων ξεπηδά από το στόμα του, οι νεότεροι ακούμε ή κάποιες φορές η δουλειά είναι τόση που τους λέμε να ηρεμήσουν για να γράψουμε, εκείνοι συνεχίζουν, έρχεται το πρώτο ουίσκι της βραδιάς ή το πρώτο ούζο, η γραμματεία φωνάζει για «σύσκεψη», καλεί στο διευθυντικό γραφείο τους αρχισυντάκτες, η μουσική από τα πληκτρολόγια γεμίζει τον χώρο, κάποιος πετάει άλλο ένα αστείο, έξω βρέχει, κάνει κρύο, κάνει ζέστη –ας ανάψει κάποιος το air condition– ζεστό ή κρύο, ανάλογα με τον καιρό, την εποχή, η μέρα τελειώνει.

Γεια σου Γιώργο, γεια σας παιδιά, Γιάννη τα λέμε, Μητσάρα θα σε δω αύριο, καληνύχτα Νόρα, Τάσο, κακώς χτυπιέσαι, πάλι θα χάσει ο Ολυμπιακός....

Παιδιά! Φτάσαμε τα 7 χρόνια. Χρόνια μας καλά!

🖋 Δημήτρης Τερζής


Οικονομικό

«Μαμά, πες στις χαμένες πως έχεις και παιδί να μεγαλώσεις...»

Και φτάσαμε αισίως τα 7 χρόνια... Εφτά χρόνια στην οδό Κολοκοτρώνη, στο νούμερο 8. Κόντρα στις Κασσάνδρες και τους απαισιόδοξους, κόντρα στις δυσκολίες. Με χαρές, δάκρυα, εντάσεις, φωνές, τσακωμούς, διαφωνίες, απογοητεύσεις, πανηγυρισμούς και πολλή κούραση. Με αποχωρήσεις και νέες αφίξεις, το «παιδάκι» μας μεγαλώνει, όπως μεγαλώνουν και τα παιδιά μας που τελείωναν το Δημοτικό όταν ξεκινούσε η «Εφ.Συν.» και τώρα είναι φοιτητές, που ήξεραν πριν πάνε σχολείο ότι οι διαπραγματεύσεις θα τραβούσαν μέχρι το πρωί. Δεν θυμάμαι πόσες φορές άκουσα από την κόρη μου «Μαμά, πες στις χαμένες (σ.σ. Μέρκελ και Λαγκάρντ) ότι δεν έχουμε άλλα λεφτά και έχεις και παιδί να μεγαλώσεις», «Δεν πρόκειται ποτέ να κάνω τη δουλειά σου» κ.λπ.

Τα εφτά από τα δέκα χρόνια κρίσης, στην «Εφ.Συν». Αντιμέτωποι με πρωτόγνωρα γεγονότα, πολλές μεταβλητές, δεδομένα που συνεχώς άλλαζαν. Εξελίξεις που ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι θα συμβούν, όταν ξεκινούσαμε την καριέρα μας. Πρώτη φορά Αριστερά, δημοψήφισμα, capital controls, τρίτο Μνημόνιο, πολυνομοσχέδια των 250 σελίδων που έφταναν στα χέρια μας αργά το βράδυ και έπρεπε σε χρόνο ρεκόρ να διαβαστούν, να αποκωδικοποιηθούν, να γραφτούν υπό την ασφυκτική πίεση του χρόνου και του άγχους, μην τυχόν και μας έχει ξεφύγει κάτι, μην τυχόν και κάνουμε λάθος, μην τυχόν και χάσουμε την ψυχραιμία μας και εκτεθούμε στους αναγνώστες μας. Αν και κατά βάθος θέλαμε να διαψευστούμε και να μη γίνει καμία περικοπή σε συντάξεις, να μην αυξηθεί κανένας φόρος. Κι αυτό γιατί κανείς μας δεν ήθελε να γίνεται μάντης κακών, ακόμα και αν αυτό σήμαινε «δημοσιογραφική πρωτιά».

Ολα αυτά τα χρόνια, καθημερινές, Κυριακές και σχόλες, υπό αντίξοες συνθήκες, που καμία σχέση δεν έχουν με αυτές που βλέπετε σε ταινίες και σίριαλ, προσπαθήσαμε για το καλύτερο, για αντικειμενική, ψύχραιμη, σφαιρική ενημέρωση και κριτική με όρους πολιτικής ευπρέπειας. Προσπαθήσαμε να αναδείξουμε θέματα που μπορεί να ήταν... καλά κρυμμένα.

Λάθη έγιναν, παραλείψεις υπήρξαν, όπως συμβαίνει σε κάθε δουλειά που κάνουν άνθρωποι και όχι ρομπότ, όμως ποτέ δεν αποτέλεσε συνειδητή επιλογή η αποσιώπηση, η διαστρέβλωση της αληθείας.

Αυτά τα εφτά χρόνια δεν ήταν... φαγούρας, αλλά γνώσης. Διαβάσαμε πολλά, μάθαμε πολλά, γιατί πρέπει πρώτα εμείς οι δημοσιογράφοι να κατανοήσουμε τα νέα δεδομένα της οικονομίας, τα οποία μπορεί να είναι ιδιαίτερα σύνθετα και τεχνικά, αλλά αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών.

Το πιο δύσκολο ίσως κομμάτι της δουλειάς μας είναι να γράψουμε ένα θέμα, π.χ. φορολογικό, ασφαλιστικό, τραπεζικό, με τέτοιο τρόπο που να το καταλαβαίνει και ο φιλόλογος και ο απόφοιτος Λυκείου. Αλλά και να είναι τόσο ακριβές, ώστε να είναι πλήρως αποδεκτό από τους... ειδικούς.

Ενα μεγάλο «ευχαριστώ» για αυτά τα εφτά χρόνια σε εσάς, τους αναγνώστες μας, σε συναδέλφους μας εντός και εκτός «Εφ.Συν.» που ξενυχτήσαμε μαζί, μοιραστήκαμε τις ίδιες αγωνίες. Ενα «ευχαριστώ» στις «πηγές» μας, που δεν μας πρόδωσαν. Και ένα ακόμα μεγαλύτερο «ευχαριστώ» στις οικογένειες και τους φίλους μας που τους στερηθήκαμε και μας στερήθηκαν.

🖋 Αρτεμις Σπηλιώτη


Αθλητικό

Με μια... πιρόγα

Εφτά καλοκαίρια πίσω. Είμαστε στο 2012. Η κλήση στο κινητό εμφανίζει «asimakonikos»...

- «Θέλω να βρεθούμε από κοντά. Να τα πούμε. Ετοιμάζουμε να βγάλουμε εφημερίδα. Δικιά μας. Χωρίς εκδότη. Εμείς, όλοι, θα βάλουμε στην αρχή από κανά χιλιάρικο να πάρει μπρος το πράμα».

- «Ρε, πας καλά. Γίνονται αυτά; Χωρίς εκδότη;».

- «Γίνονται. Μη φοβάσαι. Ελα να τα πούμε».

Να πω τη μαύρη αλήθεια, ψιλοάνεργος ήμουν. Μεροκάματα έκανα. Δεν είχα και τίποτα να χάσω. Είχα πολλά, όμως, να κερδίσω μέσα από «ένα όνειρο τρελό».

Κάπως έτσι βρέθηκα στην Κολοκοτρώνη 8, κάπως έτσι διαδέχθηκα τον Νίκο Ασημακόπουλο στην αρχισυνταξία του αθλητικού τμήματος της «Εφ.Συν.».

Ξεκινήσαμε και συνεχίζουμε. Εδώ. Χωρίς αφεντικό. Ή, μάλλον, με πολλά αφεντικά και εργοδότες. Οχι δέκα. Οχι εκατό. Αλλά χιλιάδες. Φαίνεται εύκολο αλλά δεν είναι. Με ένα αφεντικό βρίσκεις τα χούγια του που λένε, κάνεις τα κουμάντα σου, βάζεις τις κόκκινες γραμμές σου και πορεύεσαι.

Σε τούτο το πρωτόγνωρο πράμα, σε τέτοιες πρωτόγνωρες συνθήκες, δεν ξέρεις... από πού θα σου ‘ρθει.

Είσαι -και αισθάνεσαι- υπόλογος απέναντι σε κόσμο και κοσμάκη. Αριστερούς, ημιδεξιούς, αστούς, μεσοαστούς, εργάτες, φοιτητές, βάζελους, γαύρους και δεν συμμαζεύεται.

Κάθε μέρα, κάθε Δευτέρα πρωί -εν μέσω πρωτοσέλιδων κραυγών, βρυχηθμών, ξεφωνητών- προσπαθούμε να μείνουμε νηφάλιοι και να παρουσιάζουμε όσο αντικειμενικά γίνεται την αθλητική αλήθεια. Προσπαθούμε. Δεν τα καταφέρνουμε πάντα αλλά προσπαθούμε. Μακριά από «Σειρήνες», μακριά από «Λαιστρυγόνες», μακριά από «Σκύλλες». Απέναντι σε εγκληματικές οργανώσεις και οπλοφορούσες εισβολές σε γήπεδα. Kόντρα σε τσιρίδες και «γαβγίσματα». Αρνούμενοι να υπακούσουμε στα κάθε λογής «αφεντικά» που έχουν δει -βρει- το ελληνικό ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό γενικότερα ως «ένα πεδίο βολής φτηνό»...

🖋 Γ.Β. Μανετάκης


Καλλιτεχνικό

Παρακαλώ μην καπνίζετε...

Κάθε φορά που ο πρόωρα χαμένος Βαγγέλης Καραγεώργος περνούσε μπροστά από το γραφείο της Ματούλας «ανεμίζοντας» το πακέτο με τα τσιγάρα και τον αναπτήρα, εκείνη τον κοιτούσε σαν τον Πουαρό μπροστά στο όπλο του... εγκλήματος. Δεν ήταν να ανάψει τσιγάρο η Ποτούλα, στη γραμματεία, απέναντι από την (πάντα) ορθάνοιχτη εξώπορτα της εφημερίδας. «Τι μυρίζω;», ακουγόταν η αγριοφωνάρα. «Το νέο άρωμα της Σανέλ» ήταν η πληρωμένη απάντηση. Για να μην πω για την Αγνή. Οποτε ερχόταν, έπεφτε σύρμα, τα γεμάτα τασάκια εξαφανίζονταν κάτω από το τραπέζι, μέσα στα συρτάρια, αλλά αυτή μέγα «λαγωνικό» τα ξετρύπωνε με θριαμβευτικό χαμόγελο...

Ηταν δύσκολο μέχρι να προσαρμοστούμε στη νέα άκαπνη πραγματικότητα στην «Εφ.Συν.», εμείς που έχουμε συνδέσει τη φαιά ουσία με το πληκτρολόγιο και το τσιγάρο, αλλά τα καταφέραμε. Εγιναν συζητήσεις, διαβουλεύσεις, ντιμπέιτ μεταξύ καπνιστών και αντικαπνιστών, μέχρι και υπογραφές μαζεύτηκαν, εκατοντάδες επιχειρήματα υπέρ της μιας και της άλλης πλευράς ακούστηκαν, άνοιξε ένας κύκλος θεμάτων που άρχιζε από τα δικαιώματα, την ελευθερία, τις υποχρεώσεις του καθενός και έφτανε ώς τη μόλυνση της Αθήνας από τα καυσαέρια και τις επιπτώσεις από την κλιματική αλλαγή... Ομως το κοινό καλό, η υγεία των συναδέλφων μας, πάνω απ’ όλα. Kαι να ξεφύγουμε από το ντουμάνι, να αναπνεύσουμε, επιτέλους, σε μια καθαρή εργασιακή ατμόσφαιρα. Είναι κι αυτό πολιτισμός!

Ετσι λοιπόν, αυτοεξοριστήκαμε σε ένα άνετο σαλονάκι στην είσοδο της εφημερίδας και απολαμβάνουμε διάλειμμα και τσιγαράκι. Εκεί η Βένα εξασκείται στο λάπτοπ, η Εφη προτίμησε την «εναλλακτική θεραπεία» του ηλεκτρονικού τσιγάρου, η Βάσω βρίσκει ευκαιρία για πηγαδάκια με τους συναδέλφους κι εγώ επιδίδομαι στα παιχνίδια του κινητού σημειώνοντας ρεκόρ στο candy crush... Εντάξει, μόνο ο Δημήτρης δεν καπνίζει, αλλά ποτέ δεν γκρινιάζει στις γυναίκες του καλλιτεχνικού τμήματος, είναι cool!

Δεν ήταν ασφαλώς το πιο σημαντικό από τα δεκάδες προβλήματα που είχαμε να λύσουμε στην «Εφ.Συν.» όλη αυτήν την επταετία. Αλλά ήταν σημαντικό ότι μέσα από τις διαφωνίες μας, μάθαμε να συζητάμε, να κατανοούμε, να αποδεχόμαστε, να σεβόμαστε. Με ομαδικό συνεταιριστικό πνεύμα, να αφήνουμε πίσω όσα μας χωρίζουν και να στηριζόμαστε σε αυτά που μας ενώνουν, για να προσφέρουμε κάθε πρωί, φρέσκια και ελκυστική την εφημερίδα μας, σαν ζεστό ψωμάκι.

🖋 Παρή Σπίνου


Ιντερνετ

Ενα κλικ πιο κοντά

Νοέμβρης του 2013, ασκούμενη στην ενός έτους ήδη και δική μου εφημερίδα. Πού αλλού θα μπορούσα να πάω; Και σε ποιο άλλο μέσο θα ήταν τόσο απλό να μείνω -αμειβόμενη- χωρίς εργασιακή εμπειρία ή τις καλώς ή κακώς εννοούμενες γνωριμίες, και μάλιστα στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων;

Εξι χρόνια πλέον στο τμήμα της ηλεκτρονικής έκδοσης, το οποίο μεγάλωνε σε εργαζόμενους και επισκέπτες όσο περνούσε ο καιρός, με συναδέλφους χωρίς υπέρμετρα εγώ και καψώνια στους νεότερους, αλλά με την κατανόηση ότι μόνο όσοι δεν δουλεύουν δεν κάνουν λάθη και με την ελευθερία να γράφω και να αναρτώ όποια είδηση θέλω χωρίς λογοκρισία.

Σε μια ιστοσελίδα, που με τη συνδρομή των συντακτών της έντυπης έκδοσης καλύπτει έγκαιρα και έγκυρα την τρέχουσα επικαιρότητα, καλείσαι να γίνεις ακόμα ένας άνθρωπος-ορχήστρα ώστε να ανταποκριθείς αξιοπρεπώς με πολύτιμη ώθηση την ευρυμάθεια-προίκα από τις σπουδές στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δεκάδες εικοσιτετράωρες απευθείας ενημερώσεις και φέτος για εκλογές, πραξικοπήματα, τρομοκρατικές επιθέσεις και ανθρώπινες τραγωδίες, που δεν μπορείς να ξεχάσεις, αλλά και θέματα τα οποία δεν υπάρχουν στο ελληνικό Διαδίκτυο -τουλάχιστον μέχρι να τα αντιγράψουν συνάδελφοι άλλων διαδικτυακών μέσων.

Ευτυχής λοιπόν για την επιβίωση της «Εφημερίδας των Συντακτών», η οποία αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να την εφεύρουμε, γιατί δεν σταματά να μαθαίνει στους αναγνώστες και τους δημοσιογράφους της, γιατί φιλοξενεί μοναδικές πένες-καταφύγιο, γιατί είναι πάντα εδώ για να αναδείξει κρίσιμα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γιατί γίνεται η πολυφωνία ενάντια στην ψευδοπολυφωνία του ανταγωνισμού στον, ως επί το πλείστον, θλιβερό Τύπο. Κουρασμένη, αφενός λόγω της προσπάθειάς μας να αντεπεξέλθουμε σε ένα «ακούραστης» φύσης ηλεκτρονικό μέσο, κόντρα σε ένα επιθετικό Διαδίκτυο, γεμάτο με αναπαραστάσεις αρνητικών στερεοτύπων, δραματοποιημένες και κατασκευασμένες ειδήσεις, αμφίβολες και ελιτίστικες εξισορροπιστικές εκδοχές, και αφετέρου λόγω της απογοήτευσης για τις αποτυχίες του συνεταιρισμού μας για όσες φορές είδαμε το δέντρο και χάσαμε το δάσος.

Ευεργετική όμως πάντα η σκέψη που μου μετέφερε σε μία έκθεση για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία ο κύριος Βασίλης, μέλος κι εκείνος ενός συνεργατικού εγχειρήματος αλλά με κοσμήματα: «Ακόμα και στην περίπτωση που χάσεις έναν πελάτη, όταν του παρουσιάσεις έναν νέο κωδικό τότε είναι δυνατόν να τον ξανακερδίσεις».

🖋 Λένα Κυριακίδη


Υλη

Εφτά νομά- σ’ ένα δωμά-

Πρώτη φορά αστοχούμε τόσο σε τίτλο, ίσως επειδή βιαστήκαμε να ενστερνιστούμε ομοθυμαδόν τη φαεινή του Πάνου (Σαρ)Ακη, να αποτίσει τιμή στον Ακη Πάνου, καθότι τυγχάνουν συνονόματοι και συνεπίθετοι, έστω και αντιστρόφως. Κατ’ αρχάς δεν βρισκόμαστε σε δωμά-, αλλά σε πά-. Καθόμαστε, τουτέστιν, αμφοτέρωθεν τεσσάρων κατά μήκος ενωμένων τραπεζιών, που, παρότι κοσμούνται από πισί, οθόνες και πληκτρολόγια, θυμίζουν ευθέως τον πάγκο του Προκρούστη.

Πάνω του τεντώνουμε ή συμπιέζουμε, ενίοτε ξεχειλώνουμε και καρατομούμε, τα χειρόγραφα που μας εμπιστεύονται οι συντάκτες συν-συνεταιριστές, συνήθως μακροσκελέστερα απ’ ό,τι τους έχει ζητηθεί. Τα μελετάμε ενδελεχώς, αφού πρέπει να επινοήσουμε τον ενδεδειγμένο τίτλο και να συνοψίσουμε το περιεχόμενο στο καπέλο, υπέρτιτλο ελληνιστί, και στον πλάγιο, άλλως υπότιτλο. Κατόπιν επιλέγουμε τις φωτογραφίες, γράφουμε τις λεζάντες και σχεδιάζουμε την αρχιτεκτονική κάτοψη της σελίδας, στο λεγόμενο κασέ.

Βαυκαλιζόμαστε να παρουσιάζουμε τους εαυτούς μας ως μάστορες που μετατρέπουν άσπρες, πανομοιότυπες κόλλες Α4 σε πολύμορφη και πολύχρωμη εφημερίδα, ακατόρθωτος άθλος χωρίς την καταλυτική συμβολή των ηρώων-τεχνικών που αποκαλούνται επισήμως φωτοστοιχειοθέτες και στην πιάτσα απλώς σελιδοποιοί. Συνιστούμε το διαβόητο τμήμα της Σύνταξης Υλης, τους υλατζήδες στη δημοσιογραφική αργκό, όρος που παραπέμπει, όχι άδικα, στους λαντζέρηδες.

Κατοικοεδρεύουμε, όπως κι αυτοί, στην κουζίνα της παραγωγής με αποστολή να κάνουμε λαμπίκο τα αναλώσιμα της εφημερίδας για χάρη των αναγνωστών, που στην περίπτωση του εγχειρήματός μας είναι και πελάτες και αφεντικά. Ξεφυλλίζοντας την «Εφ.Συν.», βλέπετε πρωτίστως τη δική μας δουλειά, γι’ αυτό σπεύδω να σημειώσω τα ονόματά μας· να ξέρετε, βρε αδερφέ, σε ποιους να χρεώνετε τις ατασθαλίες.

Δεν είμαστε, όμως, ακριβώς εφτά, αλλά 7+7 επί το όλον της 7ετίας. Ξεκινώ την απαρίθμηση από τους απόντες, με πρώτο τον Βαγγέλη Καραγεώργο, που, παρότι τον εκλέξαμε κάποτε προϊστάμενο, μας την κοπάνησε απροειδοποίητα για τα επουράνια, βυθίζοντας το τμήμα και ολόκληρη την «Εφ.Συν.» σε χοϊκή θλίψη. Ο έτερος άλλοτε επικεφαλής, Νέστωρ της συντεχνίας, Στέλιος Ράπτης απολαμβάνει τη σύνταξή του σε χειμερινά θέρετρα. Με τους Λευτέρη Βαγγελάτο και τους Γιώργους Πετρόπουλο και Ματθαίου χώρισαν οι δρόμοι μας σε βελούδινες διασταυρώσεις. Η Αγνή Κατσιούλα και παραδίπλα ο Γιώργος Μανετάκης παρεπιδημούν στα χωριστά δωμάτια της Τέχνης και των Αθλητικών.

Αναπόδραστα παρόντες στον πά- παραμένουν η άρτι αφιχθείσα Κατερίνα Σιώμου, ήτις εμβαθύνει όσο λίγοι στα της χρηστικότητας των εφημερίδων, ο πρεσβύτερος Γιάννης Σινόπουλος, ο οποίος ενίοτε ξεστρατίζει, ο ακάματος Γιάννης Μπαζαίος, ο αναφερθείς παραπάνω Πάνος Σαράκης, ο βενιαμίν Γιώργος Δρούκας, ο Σωτήρης Γούλατης, που τον προσέχουμε σαν τα μάτια μας, καθότι τον χρίσαμε αρχισυντάκτη, και η αφεντομουτσουνάρα μου που το παίζει σε πολλά ταμπλό.

🖋 Δημήτρης Νανούρης


Διόρθωση

Οι πρώην, οι τέως και οι επόμενοι

Ωραία, κλείσαμε επτά χρόνια, μπαίνουμε στο όγδοο. Απλά χρονο-μαθηματικά. Η είδηση θα ήταν αν από τον έβδομο χρόνο περνούσαμε στον ένατο ή τον δέκατο. Τότε θα είχε δημοσιογραφικό ενδιαφέρον και όχι μόνο…

Τέλος πάντων… Τώρα, αν καθώς διαβάσατε μόλις τις πρώτες αράδες διαισθανθήκατε εσάνς εκνευρισμού, έχετε δίκιο. Ναι, υπάρχει. Στο σύμπαν τμήμα της διόρθωσης. Διότι περνούμε κι εμείς την ταλαιπωρία μας: άλλαξε η κυβέρνηση! Και γίνεται χαμός! Οχι, πολιτικά -που γίνεται- αλλά… διορθωτικά.

Πρέπει να μάθουμε καινούργια ονόματα και πόστα κυβερνώντων, αφού όποιο κόμμα έρχεται κουβαλάει μαζί του και τις αλλαγές που θα κάνει• να δούμε πού θα κόβουμε τα ονόματα: θα γράφουμε Κυρ. Και τι θα είναι; ο Κυρ ο γελοιογράφος, ο Κυρ Μέντιος, ο Κυρ Κυριάκος; Μήπως υπάρχει κι άλλος Γιάνης με ένα «ν», μήπως κάνας Αδδωνις;

Αμ τα «τέως» και τα «πρώην»; Ο Αλέξης είναι τέως, οι Σαμαροβενιζέλοι είναι πρώην - αυτά είναι τα ευκολάκια. Με τους υπουργούς και τις αλλαγές τους τι κάνουμε; Το γραφείο της Θεσσαλονίκης υπάρχει ή σφραγίστηκε, τα αρχαία ευρήματα κατά πού μετακινήθηκαν; Οι ονομασίες των σταθμών του μετρό είναι ίδιες με το προηγούμενο βράδυ;

Αφήστε εκείνα τα εισαγωγικά! Σε ποιον να τα βάλουμε και από ποιον να τα βγάλουμε; Ναρκέμπορος ή μήπως ναρκω-έμπορος. Θέλει αγκιστράκια; Οχι γιατί δεν είναι λαμόγιο ο τύπος, αλλά για να αμφισβητήσουμε εμείς οι ίδιοι τη σιγουριά μας. Κι άμα δεν βάλουμε εισαγωγικά αρχίζει το… απαλλακτικό ρήμα: φέρεται. Φέρεται να εμπλέκεται, φέρεται να οπλοφορούσε, φέρεται να εξαγόρασε όλη την κυβέρνηση…

Και μέσα σ’ αυτήν την πίεση και την τρέλα του καθημερινού φύλλου ακούς τις λέξεις «γιορτή για τα επτά χρόνια της εφημερίδας» και τσιτώνεσαι. Κι όμως, θέλει λίγα δευτερόλεπτα για να ηρεμήσεις και να χαμογελάσεις. Να θυμηθείς πώς πέρασαν αυτά τα χρόνια, με τι όνειρα και πείσμα, με πόσες δυσκολίες και επιτυχίες. Θέλει λίγα δευτερόλεπτα για να κυλήσει ένα δάκρυ για συναδέλφους που μας άφησαν για ουράνιες διαδρομές. Αφήνουμε λοιπόν τα παράπονα, τις λέξεις να γράφονται όπως θέλουν κι αν θέλουν, και ελάτε να γιορτάσουμε με τους Συντάκτες της Εφημερίδας.

(Με τη σκέψη στον Βαγγέλη Καραγεώργο)

🖋 Σταυρούλα Ματζώρου


Ατελιέ

Το στοίχημα

Ηταν ένα στοίχημα ανάγκης που βάλαμε με τον εαυτό μας, πριν από εφτάμισι χρόνια: να κάνουμε αυτό που ξέραμε, όσο καλύτερα μπορούσαμε, για τη δική σας ενημέρωση και τη δική μας επιβίωση. Και το κερδίσαμε!

Το Πάσχα του 2012, με βρήκε σε επίσχεση εργασίας, όπως σχεδόν και όλο μου το τμήμα. Από τα Χριστούγεννα του 2011 άνεργοι, απλήρωτοι πάνω από 9 μήνες, σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, αλλά και με έναν άσο στο μανίκι μας: δύο απεργιακά φύλλα που καταφέραμε μία ομάδα συναδέλφων να τα... κρεμάσουμε στα περίπτερα. Αρα, «ήμασταν ακόμη ζωντανοί» και μπορούσαμε να καταφέρουμε το ακατόρθωτο.

Είχαν γίνει κάποιες συζητήσεις και σχέδια και τη Μεγάλη... (δεν θυμάμαι ακριβώς τη μέρα) χτύπησε το τηλέφωνό μου. «Προχωράμε. Οργάνωσε το τμήμα παραγωγής του εντύπου». Κι έτσι άρχισαν όλα. Ο κόμπος στο στομάχι (από το άγχος του εγχειρήματος) σε λίγες μέρες έγινε φτερούγισμα στην καρδιά. Βρέθηκε ο χώρος, που τον σκουπίσαμε, τον σφουγγαρίσαμε, τον βάψαμε και τον εξοπλίσαμε με έπιπλα που τα συναρμολογήσαμε μόνοι μας.

Οι διαδικασίες και οι εργασίες που μας φαίνονταν βουνό, όταν τις αντιμετωπίσαμε ήταν πολύ πιο εύκολες. Εξι μήνες μετά την πρόταση που έπεσε στο τραπέζι, γεννήθηκε η εφημερίδα μας, τυπώθηκε και κυκλοφόρησε στα περίπτερα στις 5 Νοεμβρίου του 2012.

Πέρασαν εφτά χρόνια, όχι ρόδινα, μη γελιόμαστε. Εφτά χρόνια που, με κόπο και ιδρώτα, με τα πάνω μας και τα κάτω μας, με γέλια αλλά και με... φαγούρα, καταφέρνουμε να ενημερώνουμε εσάς με τον σεβασμό που αρμόζει. Γιατί είστε οι μοναδικοί μας εργοδότες.

🖋 Καίτη Βλάχου


Αφιέρωμα: 7 χρόνια Εφημερίδα των Συντακτών

MEDIA
«Ακτινογραφία» από οκτώ γωνίες
Ζητήσαμε από ερευνήτριες και ερευνητές που μελέτησαν την «Εφ.Συν.» σε διαφορετικούς τομείς να μας παρουσιάσουν το απόσταγμα των εργασιών τους, σε μια κριτική αποτίμηση του δύσκολου αλλά γοητευτικού μας...
«Ακτινογραφία» από οκτώ γωνίες
MEDIA
Πέντε χρόνια «Εφ.Συν.»
H «Εφημερίδα των Συντακτών» έκλεισε πέντε χρόνια κυκλοφορίας και τα γιόρτασε με ένα 40σέλιδο αφιέρωμα για την πρώτη συνεταιριστική εφημερίδα στην Ελλάδα. Πώς μας βλέπουν οι πολιτικοί, τα γεγονότα που σημάδεψαν...
Πέντε χρόνια «Εφ.Συν.»
MEDIA
Οι αναγνώστες μας και η «Εφημερίδα των Συντακτών»
Η «Εφημερίδα των Συντακτών» συμπληρώνει με αυτό το φύλλο -το 1.464o- πέντε χρόνια αδιάλειπτης κυκλοφορίας και δημιουργικής παρέμβασης. Με βάση τα δεδομένα των μέσων ενημέρωσης στη χώρα μας η εφημερίδα μας ήδη...
Οι αναγνώστες μας και η «Εφημερίδα των Συντακτών»
MEDIA
7 + 1 Απώλειες: Δικοί μας άνθρωποι που έφυγαν
Στην «Εφ.Συν.» μοιάζουμε με οικογένεια. Και γι’ αυτό οι θάνατοι που μας βρήκαν μέσα στα επτά χρόνια μας στοίχισαν διπλά. Χάθηκαν οι φίλοι και οι γνωστοί μας, οι συνεργάτες μας, άλλαξε και η καθημερινότητά μας...
7 + 1 Απώλειες: Δικοί μας άνθρωποι που έφυγαν
MEDIA
Ο δεκάλογος της «Εφ.Συν.»
Ηταν 5 Νοεμβρίου 2012, σαν σήμερα, πριν από ακριβώς 7 χρόνια. Ηταν η μέρα που η «Εφημερίδα των Συντακτών» έφτανε για πρώτη φορά στα περίπτερα.
Ο δεκάλογος της «Εφ.Συν.»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας