Θρυμματισμένο σύμπαν

Στη συλλογή διηγημάτων Απνοια, ο συγγραφέας της και δόκιμος πολιτιστικός συντάκτης Νίκος Κουρμουλής, προχωρεί στη σκιαγράφηση ενός κόσμου που, ενώ μοιάζει να ανήκει στο μέλλον, εμφανίζεται το ίδιο δυστοπικός και αβέβαιος με αυτόν του παρόντος. Στην πόλη «Κλεψύδρα» όπου ζουν και κινούνται οι οκτώ πρωταγωνιστές του, μπορεί το παρελθόν να αγνοείται (οι δρόμοι δεν έχουν ονόματα παρά μόνο γράμματα που συνοδεύονται από αριθμούς), ο κάθε Τομέας της, όμως, αντανακλά με σαφήνεια τη διαφορετική τους προέλευση, τις χαώδεις σχέσεις και τις ανυπέρβλητες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες που τους ταλανίζουν.

Μες στην απόλυτη άπνοια, που δεν διαφέρει και πολύ από την άπνοια μιας πόλης σαν την Αθήνα, και οι οκτώ αυτοί χαρακτήρες, σε κατάσταση πανικού και έχοντας ήδη καταναλώσει μια ντουζίνα ναρκωτικών και ψυχοφαρμάκων, έπειτα και από κάποιο αιφνίδιο εξωτερικό γεγονός –έναν σεισμό, μια πρωτόγνωρη νεροποντή, μιαν αναπάντεχη ανατροπή στην οικογένεια ή τον εργασιακό τους χώρο–, ρίχνονται σε πυρετώδη αναζήτηση εκείνου που πράγματι είναι, ή θα μπορούσαν να είναι κάτω από άλλες συνθήκες.

Ανάμεσά τους, μια ανορεκτική σολίστ παλεύει με την ανηδονία και τη ροπή της σε πράξεις παραβατικές, ένας σεκιουριτάς που μαστίζεται από αϋπνίες, αν και χωρίς ελπίδα, ψάχνει τρόπο να ξανασταθεί στα πόδια του, ένας επιτυχημένος πολιτικάντης, σε χρόνο ρεκόρ, καταλήγει ρακένδυτος και αμνήμων, ένας άντρας αφανής και δειλός τολμά να βγει γυμνός στον δρόμο προκαλώντας τους περαστικούς να του κοστολογήσουν τη σάρκα του.

Ο Κουρμουλής, σε αυτήν την πρώτη πεζογραφική του απόπειρα, πιστός στη φράση του Walt Whitman «Το μέλλον δεν είναι περισσότερο αβέβαιο από το παρόν», την οποία και επιλέγει για μότο, εμφανίζεται λογοτεχνικά ώριμος και ταυτόχρονα έκκεντρος. Χάρη σε μια επιτυχή μείξη σκληρού ρεαλισμού κι ενός στοιχείου φαντασιακού και εσώτερου, με λόγο κοφτό, από όπου συχνά απουσιάζει το ρήμα, δεν διστάζει να φλερτάρει με το γκροτέσκο, προβαίνοντας σε ανορθόδοξους λεκτικούς συνδυασμούς και αρδεύοντας γλωσσικό υλικό από ποικίλες πηγές. Καταφέρνει έτσι να αναδείξει με τρόπο αιχμηρό και πολύπλευρο το ανερμάτιστο και θρυμματισμένο σύμπαν των ηρώων του, αντανάκλαση ενός ταραγμένου συλλογικού ασυνείδητου και μιας κοινωνίας η οποία, πίσω από την πρόσκαιρη «δόξα» μιας φτηνής και επίπλαστης ευμάρειας, πνέει τα λοίσθια.