«Ψήφισα υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση γιατί πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε μέρος της Ευρώπης. Ωστόσο, νομίζω ότι το Brexit σηματοδοτεί το τέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οταν μια βασική χώρα της Ευρώπης φεύγει, οι υπόλοιπες είναι πιο επισφαλείς.
»Είμαστε οι πρώτοι που θα φύγουμε, ωστόσο θα ακολουθήσουν κι άλλες –αυτή την αίσθηση έχω από τις περιοδείες μου σε ευρωπαϊκές χώρες– και η Ελλάδα θα είναι μία από αυτές. Αυτό που μάθαμε είναι ότι πρέπει να ακούμε τον κόσμο. Οι Βρετανοί αισθάνθηκαν ότι κανείς δεν τους ακούει και έτσι πήραν αυτή την απόφαση για να ακουστεί η φωνή τους».
Ιδιαίτερα αγαπητός στην Ελλάδα, ο Φίλιπ Κερ, ο δημοφιλής συγγραφέας από το Εδιμβούργο, δεν κρύβει τις πολιτικές επιλογές του. Οπως φαίνεται, ανήκει στην πλειοψηφία των Σκοτσέζων που τάχθηκαν κατά του Brexit, ωστόσο πλέον υποστηρίζει τη «φωνή του λαού».
Τον συναντήσαμε χθες το απόγευμα στο Public στο Σύνταγμα, όπου υπέγραφε το νέο βιβλίο του «Το χέρι του θεού», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος, σε μετάφραση Γιώργου Μαραγκού.
Ευδιάθετος, προσιτός, μιλούσε με τον κόσμο που έσπευσε από νωρίς να τον υποδεχτεί και έβγαζε selfies μαζί του. Οπως αποδείχτηκε, τα πολιτικά παιχνίδια ενδιαφέρουν τον Φιλιπ Κερ εξίσου με τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Γιατί το νέο του μυθιστόρημα είναι μεν αστυνομικό, δεν έχει όμως καμία σχέση με ναζί και Εβραίους, τα θέματα δηλαδή που τον καθιέρωσαν παγκοσμίως και τον ανέβασαν στις λίστες των μπεστ σέλερ.
Ούτε έχει πρωταγωνιστή τον δαιμόνιο ντετέκτιβ του, Μπέρνι Γκούντερ, αλλά τον νέο του ήρωα Σκοτ Μάνσον, που και προπονητής της Σίτι Λόντον είναι και μυστήρια λύνει.
«Το χέρι του θεού» μπορεί να παραπέμπει στον Μαραντόνα, όμως έχει σχέση με την Ελλάδα. Γιατί το στόρι ανοίγει με ένα ματς του Ολυμπιακού εναντίον της Λόντον Σίτι για το Τσάμπιονς Λιγκ.
Με το θερμόμετρο να ανεβαίνει στα ύψη λόγω της ανυπόφορης ζέστης και με ατμόσφαιρα τεταμένη, ο προπονητής Σκοτ Μάνσον προσπαθεί να διατηρήσει συγκεντρωμένους τους παίκτες του, που καλοβλέπουν τα ποτά και τις γυναίκες, στον ύψιστο σκοπό: τη νίκη που θα τους δώσει το εισιτήριο για τον επόμενο αγώνα στην έδρα τους, το Σιλβερτάουν Ντοκ.
Ομως δεν προβλέπει ένα μοιραίο γεγονός. Το αστέρι της Σίτι καταρρέει στη διάρκεια του αγώνα με τον Ολυμπιακό, ενώ οι θεατές και οι ποδοσφαιριστές παθαίνουν σοκ. Αραγε ο παίκτης πέθανε από καρδιακή προσβολή; Ή μήπως ο θάνατος αποδίδεται σε σκευωρία; Οι ελληνικές αρχές ξεκινούν έρευνα για τη δολοφονία και ο Μάνσον καλείται να βρει την ακρη.
Ο Φίλιπ Κερ ξεκαθαρίζει πως είναι οπαδός της Αρσεναλ, από μικρό παιδί. «Πριν από λίγα χρόνια, παρακολούθησα ένα ματς ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό και αυτό μου έδωσε το έναυσμα για το μυθιστόρημα. Ηθελα να είναι σύγχρονο, στην εποχή της κρίσης» μας λέει.
«Το ποδόσφαιρο με ενδιέφερε από παλιά, όχι μόνο ως παιχνίδι. Είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας και της οικονομίας. Αποτελεί πρόσφορο έδαφος για ένα έγκλημα, καθώς στο ποδόσφαιρο διακινείται πολύ χρήμα, υπάρχει διαφθορά, αλλά και ίντριγκες, συνωμοσίες… Πάντως το διασκέδασα πολύ γράφοντας».
Ζητήματα όπως ο φανατισμός των φιλάθλων τον απασχόλησαν; «Οπωσδήποτε έλαβα υπόψη την αιώνια έχθρα που υπάρχει ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Αλλά είναι φαινόμενο συνηθισμένο και παγκόσμιο η έχθρα μεταξύ δύο ομάδων. Και συχνά υπάρχει διχασμός για πολιτικά ζητήματα κάτω από την επιφάνεια ή οι φανατικοί οπαδοί χρησιμοποιούνται για τη συσπείρωση ακροδεξιών πυρήνων…».
Ο Φίλιπ Κερ συχνά-πυκνά επισκέπτεται τη χώρα μας, που όπως φαίνεται αποτελεί τη νέα χρυσή φλέβα της έμπνευσής του. Τον Μάιο ήταν στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, τώρα επέστρεψε πάλι για το βραβείο «Λογοτεχνική Φράση της Χρονιάς» του περιοδικού Literature.gr και με την ευκαιρία αυτή πρότεινε ο ίδιος να υπογράψει τα βιβλία του στο Public –δυστυχώς δεν τον ευνόησε η χθεσινή απεργία του μετρό.
Αυτή την εβδομάδα πρόλαβε να ταξιδέψει και στη Θεσσαλονίκη, καθώς ερευνά τον διωγμό και την εξόντωση των Εβραίων της πόλης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ενα θέμα ιδιαίτερα ενδιαφέρον, που θα αποτελέσει το επίκεντρο του επόμενου βιβλίου του. Ναι, πρόκειται για τη νέα περιπέτεια του Μπέρνι Γκούντερ, ο οποίος δεν παύει να ξεσκεπάζει τις θηριωδίες των ναζί, όπως έκανε στην «Τριλογία του Βερολίνου», στη «Φλόγα που σιγοκαίει», στο «Η γυναίκα από το Ζάγκρεμπ» και στα άλλα πολυδιαβασμένα μυθιστορήματά του.
