Σημαντική αλληλογραφία με 120 γράμματα (σχεδόν όλα ανέκδοτα) της γνωστής δημοσιογράφου, πολεμικής ανταποκρίτριας και συγγραφέα, Οριάνα Φαλάτσι, κυκλοφορεί με τίτλο «Ο Φόβος είναι αμαρτία» δέκα χρόνια μετά τον θάνατό της.
Περιλαμβάνονται γράμματά της προς τον Πιερ Πάολο Παζολίνι, τον Χένρι Κίσινγκερ, τον Φιντέλ Κάστρο, καθολικούς επισκόπους και Ευρωπαίους δημοσιογράφους, ενώ ξεχωρίζει η μεγάλη προσοχή στην επιλογή λέξεων και εκφράσεων, το ιδιαίτερο ύφος και λογοτεχνικό πάθος της.
Λίγες ημέρες μετά τον θάνατο και την κηδεία του Αλέκου Παναγούλη, η Ιταλίδα δημοσιογράφος και σύντροφός του γράφει στον σκηνοθέτη Ζιλ Ντασέν: «με βομβάρδισαν όπως στο Ανόι. Επί εννέα ημέρες… Κάθε βόμβα ήταν μια κακή είδηση, μια πρόκληση, μια εκδίκηση, μια μαχαιριά στην καρδιά και στο μυαλό μου», σύμφωνα με την Κορριέρε Ντέλλα Σέρα.
Η εφημερίδα του Μιλάνου προσθέτει πως η αναφορά της Φαλάτσι ήταν στις κακές σχέσεις με την οικογένεια του ήρωα της ελληνικής αντίστασης «οι οποίες είχαν γίνει εμφανείς κατά τις ημέρες εκείνες του απέραντου πόνου, όταν η Οριάνα -όπως γράφει στο γράμμα της- βρέθηκε ένα μόλις βήμα πριν την αυτοκτονία».
Η συγγραφέας απαντά επίσης αρνητικά σε πρόταση του Ζιλ Ντασέν, να γυρίσει έργο με θέμα την ζωή και τις ανεξακρίβωτες συνθήκες του θανάτου του Αλέκου Παναγούλη, όπως αναφέρει το δημοσίευμα.
Ο ιταλικός Τύπος υπογραμμίζει ότι στο γράμμα αυτό μπορεί κάποιος να διακρίνει «ότι η σπουδαία αυτή γυναίκα βρίσκεται μπροστά σε υπαρξιακό σταυροδρόμι, σ΄ ένα σημείο στο οποίο συναντώνται η επαγγελματική αξιοπρέπεια, το συναισθηματικό πάθος, υψηλές αρχές, το θάρρος και η αναζήτηση παρηγοριάς».
Αμέσως μετά την αποφυλάκιση του Αλέκου Παναγούλη, η Φαλάτσι σπεύδει να του γράψει: «θέλω να σε ευχαριστήσω που υπάρχεις, για το ότι κατάφερες να παραμείνεις ζωντανός». Και στη συνέχεια προσθέτει: «και η πιο σπουδαία ισορροπία, η πιο εξαιρετική εξυπνάδα χρειάζεται φως, χώρο, αγάπη. Διαφορετικά μαραίνονται, σαν ένα δέντρο που δεν το ποτίζουν με το αναγκαίο νερό. Ελπίζω να μου επιτρέψεις να σου προσφέρω το νερό αυτό».
