Tο δεύτερο μυθιστόρημα της Λίνας Ρόκου με τίτλο «Λάθος Κεφάλι»

«Ύστερα κάνω ένα μπάνιο να ξεπλυθώ από εμένα, κουρνιάζω στο κρεβάτι, κρατώ σφιχτά ένα μαξιλάρι και φαντασιώνομαι ότι είναι το κορμί σου. Κι έτσι αποκοιμιέμαι με ένα σωσίβιο στην αγκαλιά. Στο όνειρό μου πλέω στη στιγμή που είχες πει: “Η τρυφερότητά σου είναι η μεγαλύτερή σου δύναμη”. Και ήταν το βλέμμα σου η πιο ζεστή πετσέτα που με τύλιξε ποτέ».

Οπισθόφυλλο:

Η Καρίνα έχει εκδώσει το πρώτο της βιβλίο, δυσκολεύεται όμως να ξεκινήσει τη συγγραφή του δεύτερου. Ο Παύλος Μ., ένας καταξιωμένος λογοτέχνης που ζει απομονωμένος στο σπίτι του, την καλεί να συγκατοικήσουν και από κοινού να γράψουν το επόμενο βιβλίο τους. Εκείνη δέχεται. Η συμβίωσή τους ξεκινά, παρέα με τον Ρατ, έναν γάτο που δεν νιαουρίζει ποτέ.

Πόσα αποκαλύπτουμε για τη ζωή μας μιλώντας για αυτή; Αφηγούμαστε τις ιστορίες μας για να τις μοιραστούμε ή για να τις αφήσουμε πίσω; Τι είναι αλήθεια και τι φανταστικό στην ανάμνηση; Ο Παύλος και η Καρίνα θα δημιουργήσουν μια νέα ιστορία, που όμοιά της δεν έχει υπάρξει ποτέ. Πόσα αποκαλύπτουμε για τη ζωή μας μιλώντας γι’ αυτήν; Αφηγούμαστε τις ιστορίες μας για να τις μοιραστούμε ή για να τις αφήσουμε πίσω; Τι είναι αλήθεια και τι φανταστικό στην ανάμνηση;

Ο Παύλος και η Καρίνα θα δημιουργήσουν μια νέα ιστορία, που όμοια της δεν έχει υπάρξει ποτέ.

«Όταν οι νεκροί διοργανώνουν πάρτι, οι παρευρισκόμενοι μου ζητούν κάθε φορά να πω την ίδια ιστορία, δηλαδή το πώς πέθανα. Δεν είναι παράξενο που συμβαίνει αυτό γιατί ο τρόπος που χάθηκα έγινε παγκοσμίως γνωστός, δεν ρουφάει κάθε μέρα η Γη ανθρώπους ενώ έχουν ξαπλώσει για έναν απογευματινό υπνάκο, ούτε τους καταβροχθίζει με αποτέλεσμα να μη βρεθεί ποτέ το πτώμα τους. Όμως, εγώ κουράστηκα να ζω και να ξαναζώ τον θάνατό μου.