Το 1958 ο Αρης Κωνσταντινίδης ολοκλήρωσε το «Ξενία» της Ανδρου. «Τρίτων» το όνομά του. Μια επιλογή απόλυτα συμβατή με τη θαλασσοδαρμένη αυτή περιοχή στη Χώρα της ανεμόεσσας Ανδρου, που είναι διαρκώς εκτεθειμένη στη δυνατή τραμουντάνα του πελάγους.
Ποτέ δεν αγαπήθηκε από τους γηγενείς το σημερινό κουφάρι. Ποτέ δεν το θεώρησαν δικό τους. Ο Αρης Κωνσταντινίδης με πλήρη επίγνωση της άκαμπτης τυπολογίας του ξενοδοχείου του, απέφυγε να χρησιμοποιήσει αρχικά τα κυρίαρχο λευκό χρώμα και, όπως συνήθιζε, ακολούθησε τη δική του προσωπική ερμηνεία, αταλάντευτα πιστή στην αρχαία χρωματική εμμονή του. Τόνοι του άσπρου και του μαύρου, γαιώδη χοντροκόκκινα, ώχρες και γαλάζιο του Απελλή. Το «τεύχος» με τη ματιέρα, την υφή των υλικών του ή με τα «αληθινά» χρώματα. Ενας μονολιθικός επιμήκης όγκος, casa domino από μπετόν, ένα ορθολογικό κουτί με αυστηρή γεωμετρική δομή και οπτικές συντεταγμένες μιας ανυποχώρητης και ασυμβίβαστης συνθετικής ποιητικής. Μόνο τα χρώματα ετούτα είναι όσα διασώθηκαν σε φλούδες, που απολεπίστηκαν σταδιακά λες και ήταν το δέρμα που συγκρατούσε το σώμα.
Η Ειρήνη Φιλιππίδη, οξυδερκής παρατηρητής και όχι συλλέκτης εικόνων, ως έμπειρος γνώστης της συνάφειας των χρωματικών εντάσεων των επιφανειών της επιδερμίδας ή των υποχωρήσεων των αντικειμένων, διακοσμήτρια η ίδια και συνθέτης χώρων σε σκαριά για οιονεί ταξιδιώτες, δεν υπήρξε ποτέ εφήμερος περαστικός επισκέπτης. Το ανήσυχο ταμπεραμέντο της, οδηγημένο από τον πόθο της θέας των σπαραγμάτων, σαν άλλος Κυριακός Αγκωνίτης σε μια όψιμη μετανεωτερική εποχή, ώθησε τα βήματά της στο εσωτερικό των πραγμάτων. Στα στοιχειά που αναδύονται από το βάθος και –ενίοτε– τον βυθό των έρημων χώρων. Εκεί που περίμεναν να αποκαλυφθούν τα φανερά και τα άδηλα ίχνη της προσωπικής της κατάδυσης στην «τέχνη των ερειπίων» όπως την ονόμασε. Ενας αρχαιολογικός δηλαδή χώρος του μοντέρνου, που ήταν για χρόνια στο διάβα της και πρόσμενε το δικό της ανήσυχο και συμπεριληπτικό βλέμμα, τη δική της φωτογραφική «ερειπιογραφία».
Η Ειρήνη δεν αρκέστηκε μόνο σε αισθητικές κατατάξεις και συγκρίσεις με τα πρότυπα της κατεστραμμένης Πομπηίας, ούτε περιορίστηκε σε επιδέξιες και επιλεκτικές σταχυολογήσεις των εικόνων της συντριβής. Ενστικτωδώς στην αρχή και συστηματικά στη συνέχεια, με την ακρίβεια μιας εργαστηριακής γραφιστικής –και ενίοτε χειρουργικής– ενδοσκόπησης, παρέθεσε με οξύ αισθητήριο τις διάσπαρτες λήψεις και κατάφερε να ανασυγκροτήσει τα πρωταρχικά οπτικά ερεθίσματα και να τα ενοποιήσει εκ νέου προτείνοντας πολύπτυχες συνθέσεις σαν τα αγιογραφημένα βημόθυρα στις εκκλησίες του αρχιπελάγους. Η «αρχαιολογία του μοντέρνου», μετά την αρχική επεξεργασία των ευρημάτων, ξεπέρασε τις όποιες κοσμικές προσλαμβάνουσες, αφήνοντας να αναφανεί ο «θεολογικός» χαρακτήρας της πίστης των σπαραγμάτων. Ψηφιδογράφος μιας νέας δημιουργικής εικασίας, σαν τους χειροτέχνες της Μονής της Χώρας στη Βασιλίδα και τους Μακεδόνες τεχνίτες της Πέλλας και των ψηφιδωτών της Ροτόντας, η φωτογράφος μεταμορφώθηκε από υποψιασμένο συλλέκτη τεκμηρίων σε δημιουργό μιας άλλης αναγέννησης από την τέφρα του μοντερνιστικού κελύφους.
Ο Αρης Κωνσταντινίδης δεν ευτύχησε με τον «Τρίτωνα» όσο τον γνώρισε, αλλά μέσα από τις λήψεις των ερειπίων αφήνεται τώρα να αναδυθεί το αληθινό του πνεύμα, η αναμφίβολη ιδιοφυΐα του και η αυτοθυσιαστική του τόλμη, στις λεπτές φολίδες που απόμειναν σαν το ύστερο δέρμα των τζιτζικιών στις πλαγιές της Παναχράντου. Οχημα αυτής της αφύπνισης, η διαμεσολάβηση, το τρυφερό φωτογραφικό άγγιγμα και η διαπεραστική ματιά της Ειρήνης. Δάσκαλε, αναπαύσου «εν Ειρήνη». Οσοι βλέπουμε μέσα στο φως των ερειπίων σου, μπορούμε να πιστέψουμε και να υπερασπιστούμε ακόμη το όραμά σου με κλειστά μάτια… Στο μουσείο της Ακρόπολης υπάρχουν αρχαία τάματα. Χιλιάδες μπορεί να βρει κανείς σήμερα, ευλαβικά κρεμασμένα σε εικόνες και ξωκλήσια του Αιγαίου μαζί με μυριστικά φύλλα βασιλικού. Οι πιστοί φορούν ακόμη φυλαχτά στην αυγή της 4ης τεχνολογικής –ρομποτικής– επανάστασης την εποχή της Ανθρωποκαίνου. Φέτος συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την προβολή του «Blade Runner». Το 2012, σε μια επίσκεψη στο ένδοξο κουφάρι πήρα ένα μικρό κομμάτι σοβά βαμμένο με λουλακί χρώμα, πεσμένο στο πάτωμα. Ιδιο με εκείνο στο εξώφυλλο του βιβλίου της Ειρήνης. Σαν ξόρκι ίσως… Ο Θεός σώζοι (;) το μοντέρνο…
