efsyn.gr , Βένα Γεωργακοπούλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Σαν χθες ήταν που γέμισε η Royal Academy of Arts με τους μνημειώδεις πίνακές του με τα τοπία του αγαπημένου του Γιορκσάιρ, σε μια έκθεση από τα μεγάλα blockbuster του λονδρέζικου μουσείου.

Το Σάββατο, 2 Ιουλίου, τέσσερα χρόνια μετά, ο 79χρονος Ντέιβιντ Χόκνεϊ επιστρέφει στον ίδιο χώρο με μια ακόμα από τις εκπλήξεις-πειράματα, που τόσο συνηθίζει στην καριέρα του.

Με 82 πορτρέτα (και μια νεκρή φύση), που ζωγράφισε μακριά από την Αγγλία, στο Λος Αντζελες, όπου είχε αποσυρθεί μετά τη μεγάλη λονδρέζικη έκθεσή του με την απόφαση, έτσι είχε πει, να κάνει ένα διάλειμμα από τη ζωγραφική.

Πολύ γρήγορα, με τη γνωστή ενεργητικότητά του, ρίχτηκε στα πορτρέτα χρησιμοποιώντας για μοντέλο του σχεδόν κάθε άνθρωπο που πέτυχε στο διάβα του τα τελευταία δύο χρόνια.

Η σοδειά είναι όντως εντυπωσιακή. Σε κάποιους θα φανεί, ίσως, «αξιοθρήνητα συντηρητική» η νέα δουλειά του Χόκνεϊ, παρατηρεί ο Τζόναθαν Τζόουνς στην «Γκάρντιαν».

Ο ίδιος, όμως, βάζει στην πολυαναμενόμενη έκθεση τέσσερα στα πέντε αστεράκια.

«Είναι λίγο από το απόσταγμα της πραγματικής φωτιάς που καίει στη μοντέρνα τέχνη», καταλήγει.

Ο Χόκνεϊ άρχισε να ζωγραφίζει πρώτα τους πολύ κοντινούς του, τον διευθυντή και τους υπαλλήλους στο στούντιό του.

Οσο το πρότζεκτ τον απορροφούσε, προσκαλούσε για ποζάρισμα όλο και περισσότερους: φίλους, συγγενείς, συναδέλφους καλλιτέχνες σαν τον Τζον Μπαλτεσάρι, επιμελητές εκθέσεων, ακόμα και σταρ γκαλερίστες, σαν τον Λάρι Γκαγκόσιαν.

Ζητούσε από τον καθένα να του χαρίσει 3 μέρες από τη ζωή του, κανένας πίνακας δεν χρειάστηκε πάνω από 20 ώρες δουλειάς.

«Δούλευα με προσήλωση», εξηγεί σε ένα μικρό βιντεάκι, στο σάιτ της RA, «ποιος άνθρωπος αντέχει σήμερα να ποζάρει περισσότερο χρόνο;».

Τους έβαζε όλους να καθίσουν στην ίδια ακριβώς καρέκλα, μπροστά στο ίδιο φωτεινό μπλε φόντο. Και όλοι οι πίνακες, που παρουσιάζονται στην έκθεση σαν μια εγκατάσταση, έχουν ακριβώς το ίδιο μέγεθος.

Από ‘κεί και πέρα λειτούργησε το ασίγαστο δαιμόνιο του Χόκνεϊ.

Τα 82 πορτρέτα αποτελούν ένα εντυπωσιακό, ενιαίο έργο τέχνης, «μια ονειρική παρέλαση μόδας και σχεδίου», όπως έγραψε η «Γκάρντιαν».

Εντονα χρώματα, χαρούμενα ρούχα (το κάθε μοντέλο φόρεσε ό,τι το εξέφραζε περισσότερο) κάνουν τους πίνακες αφάνταστα ελκυστικούς, χωρίς καθόλου να μειώνουν την καλλιτεχνική τους σημασία.

Εντάξει, ο Χόκνεϊ δεν είναι Λούσιαν Φρόιντ, όπως πάλι επισημαίνει ο Τζόναθαν Τζόουνς, «που εισχωρούσε επιθετικά στα μυστικά της αδύναμης ανθρώπινης σάρκας».

Είναι, όμως, «ένας πολύ πιο καλοσυνάτος καλλιτέχνης. Αυτές οι σπουδές πάνω στην ατομικότητα είναι χαλαρά, χιουμοριστικά, ελαφρά ιδιόρρυθμα ζωγραφισμένα στιγμιότυπα. Γιατί, βεβαίως, δεν είναι φωτογραφίες, είναι ζωγραφική και αυτό έχει σημασία. Ο Χόκνεϊ, που πάντα στο έργο και στις θεωρητικές αναζητήσεις του επιστρέφει στις διαφορές, τις ομοιότητες και τις κρυφές συνδέσεις μεταξύ φωτογραφίας και ζωγραφικής, με αυτήν εδώ την έκθεση μοιάζει να λέει: όταν ζωγραφίζουν το πορτρέτο σου δεν είναι σαν να σου βγάζουν μια φωτογραφία. Δεν είναι μια καταγραφή σου. Είναι ένα έργο τέχνης, κάτι όμορφο, ένας χορός χρωμάτων».

Info. Διάρκεια μέχρι 1 Οκτωβρίου

Επιμ.: Β.Γεωργ.