Ερημιά παντού. Η μεγαλύτερη, όμως, στο Υπουργείο Πολιτισμού (Υπ.Πο.). Εκτός από τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών, τα οποία ανήκουν στο Υπ.Πο. υπάρχει ένα κενό. Παρατηρείται ανικανότητα στην άυλη αναγνώριση σημαντικών ανθρώπων του πολιτισμού (ζωγράφοι, ηθοποιοί, επιστήμονες κλπ).
Πόσο, άραγε, κοστίζουν δέκα γραμμές ευγνωμοσύνης για εκείνους που με τα έργα τους συμβάλλουν στην άνθιση του πολιτισμού, που η πορεία τους αντανακλάται στη ζωή μας και τα αποτυπώματά τους παραμένουν στην καθημερινότητά μας; Φαντάζομαι πολύ λιγότερο από τα πολυάριθμα ταξίδια της κυρίας Μενδώνη ή τα δεκάδες στεφάνια που στέλνει με ευχές, επιλεκτικά, στις τελετές αποχαιρετισμού ορισμένων ανθρώπων του πολιτισμού. Αυτά, όμως, ξεραίνονται πάνω στους τάφους ενώ τα λόγια αναγνώρισης, θα παραμείνουν. Θα κόστιζε λιγότερο από μία αρχαιολογική ανασκαφή και δε θα ενοχλούσε, φαντάζομαι, ούτε τα ευρήματά τους.
Άκρα του τάφου σιωπή, λοιπόν, για τον εξαιρετικό καλλιτέχνη Στέλιο Φαϊτάκη, που έφυγε πρόσφατα για να συνεχίσει τις αγιογραφίες του σε άλλους κόσμους. Εξοικειωμένη με τους αρχαίους τάφους, η κ. Μενδώνη, έμαθε προφανώς να σέβεται μόνο αυτούς και όχι τη σύγχρονη γενιά των καλλιτεχνών στους οποίους οφείλουμε να υποκλινόμαστε για την προσφορά τους.
Μήπως θα ήταν χρήσιμο να δημιουργηθεί στο Υπ.Πο. ένα Τμήμα Πνευματικού Χρέους ώστε οι πολυάριθμοι σύμβουλοί του να μπορούν να γνωστοποιούν στην Υπουργό τις απώλειες σημαντικών ανθρώπων, προκειμένου και η επίσημη πολιτεία με ευγνωμοσύνη να προσθέτει στο βιβλίο των συλλυπητηρίων δυο γραμμές για την προσφορά τους; Είναι το χρέος μας, όπως θα έλεγε ο αείμνηστος Άγγελος Δεληβορριάς.
*Δημοσιογράφος-συγγραφέας
