Εργο τέχνης «έκανε φτερά» από το Ωδείο Αθηνών

Ενα έργο τέχνης το οποίο έχει την υπογραφή της εικαστικού Ελίνας Θεοδωροπούλου «έκανε φτερά» από την έκθεση «FIX-GAME» στο Ωδείο Αθηνών, η οποία παρουσιάστηκε ως ένα «παιχνίδι-παζλ Ιστορίας» μέσα από τους διαφορετικούς μετασχηματισμούς του κτιρίου FIX, που ως γνωστό σχεδίασε ο πρωτοποριακός αρχιτέκτονας Τάκης Ζενέτος και σήμερα στεγάζει το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Η έκθεση οργανώθηκε από 17 έως 30 Μαΐου στο πλαίσιο του παράλληλου προγράμματος Games & Politics που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Goethe και η Ελ. Θεοδωροπούλου αντιλήφθηκε την εξαφάνιση του έργου στις 25 Μαΐου. Τις προηγούμενες ημέρες το Ωδείο ήταν κλειστό, διάρρηξη στον εκθεσιακό χώρο δεν εντοπίστηκε κι επιπλέον οι κάμερες ασφαλείας δεν κατέγραψαν κάτι καθώς δεν λειτουργούσαν…

Εμφανώς αναστατωμένη η γνωστή καλλιτέχνις κάνει την καταγγελία στην «Εφ.Συν.», επισημαίνοντας ότι βάσει των συμβολαίων που έχουν υπογραφεί το Ωδείο Αθηνών δεν φέρει ευθύνη για την κλοπή. Η ίδια δεν ζητάει χρηματική αποζημίωση, ωστόσο αισθάνεται απογοητευμένη, όπως λέει, από την αδιαφορία που επέδειξαν οι υπεύθυνοι του Ωδείου για την απώλεια ενός καλλιτεχνικού έργου και απέναντί της.

Οπως καταγγέλλει:

Ενα έργο εκλάπη. Μιλάνε για υπογραφές. Κανείς δεν ενδιαφέρεται επί της ουσίας. Ενας χώρος όπως το Ωδείο, που φιλοξένησε τόσο δυνατές εκθέσεις έχοντας πάντα ασφάλεια και φύλαξη, τώρα πια δίνει έναντι χρημάτων σε μεγάλες διοργανώσεις τους χώρους και τους βάζει να υπογράψουν χαρτιά ότι δεν έχουν την ευθύνη. Ενας χώρος με δυνατό παρελθόν γίνεται χώρος προς ενοικίαση. Ναι, τους νοιάζει το παρελθόν του χώρου γιατί τους βοηθάει στην ενοικίαση, όμως δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο. Η ίδια ιστορία: χρήματα, χρήματα, χρήματα. Αν η διοργάνωση μπορεί να το φυλάξει. Και όταν συμβεί η απώλεια κανένα επί της ουσίας ενδιαφέρον για το έργο ή για τον καλλιτέχνη. Ο Φόβος της Ευθύνης. Αποφεύγουμε τον άλλον μην και έχουμε ευθύνη. Γιατί Ευθύνη υπάρχει και ηθική και συναισθηματική. Γιατί έναν τέτοιο χώρο δεν τον κάνεις ουδέτερο. Τον νοιάζεσαι, τον φροντίζεις. Αφήνεις τις κάμερες ανοιχτές. Και αν δεν τις αφήσεις, σε αφορά η απώλεια. Αλλάζεις τουλάχιστον τις κλειδαριές. Αφού τους ενδιαφέρει η αξία που απέκτησε μέσα από τη φροντίδα και το ενδιαφέρον για τους καλλιτέχνες, πρέπει να τους αφορά και το πώς θα τους συμπεριφερθούν/το πώς θα συνεχίσουν να φροντίζουν τον χώρο για να συνεχίσει και αυτός να αξίζει.