«Η τέχνη θέλει ρίσκο και ας φας τα μούτρα σου»

Την Παρασκευή, στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής, στον δροσερό Κήπο, θα παίξει live η Μαρία Παπαγεωργίου, η αγαπημένη τραγουδίστρια της «Εφημερίδας των Συντακτών» -αγαπημένη συνολικά και όχι μόνο επειδή βγάλαμε ένα από τα cd της πριν από χρόνια. Η Μαρία η οποία, ομολογώ, το τελευταίο διάστημα δείχνει πολύ ανανεωμένη. «Προσωπικά, ναι, άλλαξαν πολλά πράγματα μέσα μου, σκλήρυνα νομίζω σε πολλά πράγματα για να επιβιώσω, όπως όλοι μας, ταυτόχρονα όμως, μέσα από τη μουσική ξυπνάνε όλες μου οι ευαισθησίες», μας λέει.

● Τι αποτελεί το βασικό καύσιμο σε έναν καλλιτέχνη;

Να μην επαναπαύεται – και τη στιγμή που θεωρεί ότι βρήκε το μαγικό ραβδί της επιτυχίας, να το σπάει στα δύο.

● Και το μπλοκάρισμα;

Το μπλοκάρισμα είναι φυσιολογικό να συμβεί, το φοβόμαστε πάντα, αλλά είναι λογικό πολλές φορές οι αισθήσεις μας να μην είναι αρκετά αμβλυμμένες, να έχει επέλθει κούραση κατά καιρούς. Οταν χτίζεις κάτι με σταθερότητα, κάποιες μικρές παύσεις μπορεί να είναι έως και απαραίτητες. Ο φόβος του να ακολουθήσεις τους φρενήρεις ρυθμούς των αλλαγών μπορεί να σε κάνει επιπόλαιο, έχουμε όμως το δικαίωμα στο λάθος.

● Τι θα μας φέρει όμως στον σωστό δρόμο;

Οι ανοιχτές κεραίες μας στα κοινωνικά ζητήματα, η γενναιότητα στο να ρισκάρουμε στην τέχνη μας. Και οι καλλιτέχνες, ως πολίτες, χρειάζονται μια ελάχιστη ασφάλεια, την οποία δεν έχουν. Είναι εύκολο εκείνη τη στιγμή να πας με την πεπατημένη, όμως η τέχνη θέλει ρίσκο και ας φας τα μούτρα σου. Πρέπει να σταθούμε πιο γενναία και στη ζωή και στη σκηνή.

● Εχω την αίσθηση πως βλέπεις τις συναυλίες σου σαν να τραγουδάς σε μια παρέα φίλων…

Ενίοτε, ναι. Οι συναυλίες είναι από τα λίγα πράγματα πια που δεν κρύβονται πίσω από μια οθόνη, που μας φέρνουν πάλι πολύ κοντά. Συν-τραγουδάμε, είτε είμαστε πέντε είτε πέντε χιλιάδες. Ο κόσμος κινητοποιείται, όταν νιώσει μέλος μιας μικρής κοινωνίας.

● Πώς είναι η σκηνή;

Εχει μια τέλεια ισορροπία η σκηνή, τέτοια που κάποιες στιγμές ίπτασαι και απομονώνεσαι για να αποδώσεις καλύτερα και κάποιες άλλες επικοινωνείς με τον κόσμο σαν να είστε ένα.

● Σε είδα σε μια συναυλία, στο μουσείο Γουλανδρή, να δακρύζεις σε ένα κομμάτι, να σε πιάνουν τα κλάματα…

Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που μου συνέβη. Τραγουδούσα τους «Πόνους της Παναγιάς» των Βάρναλη και Λούκα Θάνου. Πριν, είχα παίξει ένα προηχογραφημένο ηχητικό από έναν Σύρο πρόσφυγα που είχε περάσει τα σύνορα με ρίσκο τη ζωή του και τραγουδούσε της θάλασσας ένα μοιρολόι, «θάλασσα μην πάρεις τα παιδιά μας, αν μαζέψουμε τα δάκρυά μας θα βγουν πιο πολλά από τα νερά σου». Είχε γίνει μόλις και το εγκληματικό δυστύχημα στα Τέμπη και εγώ στεκόμουν μέσα σε ένα μουσείο, φορώντας τα καλά μου, να τραγουδώ έναν πόνο που ποτέ δεν γνώρισα. Λύγισα. Συνειδητοποίησα πόσο αντιφατικός είναι ο κόσμος, πόσο ψεύτικος, ένιωσα εγώ η ίδια ανόητη να στέκομαι εκεί μέσα, αντί να βγω έξω να ουρλιάξω. Την ώρα που μέσα μου χλεύασα την ποίηση, την ίδια ώρα το χέρι της μου χάιδεψε την πλάτη και μου θύμισε πως, μέσα από αυτήν, ουρλιάζουμε πολλές φορές πολύ πιο δυνατά. Πως η αποστολή μας είναι τα τραγούδια, που θα επιλέγει η κάθε Μαρία, να έχουν αυτή την ποιότητα της ίασης, της ενσυναίσθησης, της κοινωνικής αντίληψης.

● Πώς προοδεύει μια κοινωνία;

Με τον πολιτισμό, την ανάπτυξη της ηθικής και της αισθητικής. Η ηθική σε έναν παγκόσμιο χάρτη είναι πλέον δύσκολο να οριστεί. Σε μια κοινωνία 150 ατόμων ορίζεται πιο εύκολα η έννοια της δικαιοσύνης, του σωστού και του λάθους. Μπορώ πολύ εύκολα να κάνω ορθές κοινωνικά κινήσεις μέσα στη μέρα μου. Αλλά είναι πολλά αυτά που καταναλώνω, κυριολεκτικά και μεταφορικά, για να μπορέσω να ορίσω την ηθική μέσα μου.

● Μήπως οι αγώνες είναι μάταιοι;

Αν η ζωή είναι μάταιη, τότε είναι και οι αγώνες της. Είναι; Αν όχι, τότε κάνε το καλύτερο που μπορείς.

Πληροφορίες: Παρασκευή 23/06, Κήπος Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Εισιτήρια 15 €, Μουσικοί: Ευριπίδης Ζεμενίδης (κιθάρες), Θάνος Μιχαηλίδης (τύμπανα), Γιώργος Ντάνης (μπάσο) και Werra Kijewska (τσέλο). Μαζί της επίσης η Ειρήνη Ζούτσου και η Αιμιλία Παπαπέτρου (φωνητικά).