Ο τρίτος δίσκος των λάμδα (Παντελής Νικηφόρος, Κώστας Κωστίδης, Βασίλης Τυρανόπουλος, Χάρης Παρασκευάς, Θοδωρής Σοφόπουλος), με τίτλο «ΤΡΙΑ», κυκλοφόρησε τον περασμένο Οκτώβριο και δικαίως θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους της χρονιάς που έφυγε πριν από λίγες μέρες. Αυτό όμως ήταν μόνο η αφορμή για την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που κάναμε.
Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από την επιλογή του ονόματός σας ή προέκυψε εντελώς τυχαία;
Η επιλογή ήταν τυχαία. Πίσω από το λάμδα δεν κρύβεται κάποια ιστορία. Θέλαμε απλώς ένα εύηχο όνομα και σχετικά «διάφανο» που θα χαρακτηριζόταν από τη μουσική μας και δεν θα τη χαρακτήριζε.
Ποιες ήταν οι μουσικές σας καταβολές και επιρροές, σε ποιο είδος θα κατατάσσατε τη μουσική σας και με ποιες ξένες μπάντες πιστεύετε πως έχετε «εκλεκτικές συγγένειες»;
Ο καθένας από εμάς έχει διαφορετικές καταβολές με κοινό σημείο αναφοράς τη ροκ, από classic έως prog και από hard έως metal. Επιρροές έχουμε από τα προφανή, όπως Radiohead, Portishead ή Nick Cave, μέχρι παραδοσιακή μουσική και εγχώρια τραγουδοποιία. Γενικά με τον καιρό δημιουργείται μια χαοτική βιβλιοθήκη ήχων και επιρροών που ανασύρονται σχεδόν υποσυνείδητα.
Οι στίχοι των τραγουδιών σας, που υπογράφονται πάντα από τον Παντελή Νικηφόρο, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέροντες ποιητικά, βαθιά μελαγχολικοί και εξαιρετικά ατμοσφαιρικοί. Πώς προκύπτουν και τι σας εμπνέει;
Η γραφή των στίχων είναι μια συνεχής κατάσταση. Είναι μια πολύ προσωπική γλώσσα που εκτονώνει τις βαθύτερες σκέψεις. Δεν είναι η έμπνευση που τους δημιουργεί, είναι όλα εκείνα που είναι ικανά να σε βυθίσουν τόσο, που μόνο αυτή η γλώσσα μπορεί να μιλήσει.
Τα όσα συμβαίνουν αυτή την περίοδο στην εγχώρια εναλλακτική μουσική σκηνή δικαιολογούν αισιοδοξία ή το αντίθετο; Υπάρχουν κάποιοι μουσικοί και κάποια σχήματα που ξεχωρίζετε;
Σκηνή με την παραδοσιακή έννοια όπως ήταν του Manchester ή του Seattle δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή στη χώρα. Μπάντες και μουσικοί σημαντικοί είναι ίσως περισσότεροι από ποτέ, δεν υπάρχουν όμως τα στέκια, οι σχέσεις και κυρίως το ευρύ κοινό να τους ακολουθήσει, ώστε να πούμε ότι αποτελούν ένα σύνολο. Μετά την τόση ησυχία βεβαίως είναι πολύ λογικό να έρθει μια έκρηξη. Η εποχή είναι τόσο δύσκολη για όλα αυτά, που καθίσταται ιδανική.
Η μέχρι τώρα καλλιτεχνική διαδρομή σας αριθμεί έντεκα χρόνια. Η αποτίμησή της σας ικανοποιεί ή θα θέλατε να είχατε κάνει κάποια πράγματα με διαφορετικό τρόπο;
Κάθε καλή και κακή στιγμή, κάθε «σωστή» και «λάθος» απόφαση είναι ο λόγος που είμαστε εδώ τώρα με το καινούργιο μας άλμπουμ, έτοιμοι να κάνουμε νέα live όπως το πρόσφατο στο «Fuzz». Έχουμε πολλή χαρά γι’ αυτό και δεν χωράνε φαντασιώσεις κάποιου διορθωμένου παρελθόντος.
Ο τρίτος δίσκος σας έχει τον τίτλο «ΤΡΙΑ». Μιλήστε μας αναλυτικότερα γι’ αυτόν.
Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε στο στούντιό μας. Η μίξη και το μάστερινγκ από τον Νίκο Λαβδα έγινε στο kiwi studio. Το artwork του βινυλίου που θα κυκλοφορήσουμε αλλά και το ψηφιακό επιμελήθηκε ο +wolframgrafik. Για εμάς είναι η φυσική εξέλιξη των προηγούμενων. Δηλώνει ξεκάθαρα από το πρώτο λεπτό τι πραγματεύεται. Ό,τι άλλο θα το βρείτε στα τραγούδια.
Ομολογώ ότι στάθηκα στο τραγούδι με τίτλο «Στον Γ. Φιλιππίδη», έψαξα ποιος ήταν και συγκλονίστηκα με την ιστορία του. Υπήρξε κάποιος ιδιαίτερος λόγος που σας έκανε να γράψετε έναν τραγούδι γι’ αυτόν ή έμπνευσή σας αποτέλεσε η σύντομη, αλλά τόσο γεμάτη ζωή του και ο τραγικός τρόπος με τον οποίο αποφάσισε να θέσει τέρμα σε αυτήν;
Είναι πραγματικά μια τραγική ιστορία, όμως το έργο που πρόλαβε να αφήσει είναι το πιο συγκλονιστικό. Είναι ατόφια ποίηση, εμπνευστική και χειμαρρώδης. Ταυτιστήκαμε με κάποιους στίχους του και έτσι προέκυψε. Στην πραγματικότητα το δίστιχο που αναφέρεται στον Γιώργο Φιλιππίδη είναι το «την πόλη που φλεγόμενοι και κρεμασμένοι μόνο / κατάφεραν από ψηλά για λίγο να αγναντέψουν».
► Με αφορμή το τραγούδι των λάμδα για τον Γιώργο Φιλιππίδη αξίζει να δείτε το «Παρασκήνιο» που γυρίστηκε γι’ αυτόν το 2012, το οποίο σκηνοθέτησε ο Σύλλας Τζουμέρκας που ήταν φίλος του και συμφοιτητής του στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ.
