Dua Lipa: Μια πολύχρωμη ισορροπία έξυπνων συνθέσεων και φρέσκου ταλέντου

Κανείς δε μπορεί να ξέρει πως φαντάζονταν τη νέα τους ζωή το μακρινό πλέον 1992, ο Dukagjin και η Anesa Lipa, όταν άφηναν πίσω τους την ταραγμένη Πρίστινα και το Κοσσυφοπέδιο για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή στο Λονδίνο. 

Είναι ασφαλές να υποθέσουμε όμως ότι δύσκολα θα είχαν στο μυαλό τους ότι η κόρη που θα αποκτούσαν το 1995, θα είχε το κορυφαίο ποπ αλμπουμ της χρονιάς όταν το ημερολόγιο θα έγραφε 2020.

Ενδεχομένως να οφείλεται στην ταχύτητα της ψηφιακής εποχής, πιθανόν να έχει να κάνει με τον αυξανόμενο όγκο παραγωγής και κατανάλωσης, αλλά πλέον η 25χρονη Dua Lipa είναι καταξιωμένη καλλιτέχνις παγκοσμίου επιπέδου και έχει μόλις κυκλοφορήσει το 2ο αλμπουμ της. Το ντεμπούτο με τίτλο το όνομα της σαφώς και δημιούργησε εντυπώσεις, της έφερε βραβεία και την ανέδειξε σε μια απο τις πρώτες σουπερσταρ που «έχτισε» το Spotify, η ψυχρή αλήθεια είναι όμως πως ακριβώς λόγω αυτής της υπερκατανάλωσης, όσο εντυπωσιακά κι άν ήταν τα μέχρι τότε επιτεύγματα της, τόσο εύκολα θα μπορούσαμε να την προσπεράσουμε τυφλωμένοι από τη λάμψη του επόμενου εκτοξευόμενου αστέρα. Αυτό το δεύτερο αλμπουμ όμως, δε θα μας αφήσει να το ξεχάσουμε έτσι εύκολα. 

Στρατηγικά επιλέγοντας να μεταβεί από τον πιο ηλεκτρονικό χαρακτήρα του ντεμπούτου, σε ένα πιο οργανικό και ρυθμικό μοτίβο, το “Future Nostalgia” είναι ακριβώς αυτό. Μια πολύχρωμη ισορροπία έξυπνου songwriting, παλιομοδίτικων ηχοχρωμάτων και φρέσκου ταλέντου, πακεταρισμένο με ύφος, groove και ακεραιότητα βετεράνου. Ακούγεται εξόχως φιλόδοξο και αν ακούσουμε τα διεθνή Μέσα που μιλούν ενθουσιωδώς για ένα άλμπουμ νοσταλγικής pop και disco, που φέρνει το ιστορικό Studio 54 στο σαλόνι μας, για τον οποίο αναδύθηκε ο όρος “baroque pop” και περιλαμβάνοντας στη λίστα των επιρροών ονόματα όπως Madonna, Gwen Stefani, Moloko, Prince, Outkast και Blondie, θα πρέπει να μιλάμε για κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Είναι όμως το “Future Nostalgia” κάτι τέτοιο;

Η σύντομη απάντηση είναι πως φυσικά και είναι. Αρκεί να μην ξεχνάμε τα βασικά που (πρέπει να) ισχύουν για κάθε μουσικό άλμπουμ και να μη μας τρομάξουν οι πομπώδεις υπερβολές που κάθε πολυδιαφημισμένος δίσκος κουβαλάει. Πρώτα από όλα έρχονται τα καλά τραγούδια και εν συνεχεία, η στρατηγική. Ξεκινώντας ανάποδα, η Warner φρόντισε να περιβάλλει το ταλέντο της Dua τόσο με μια σειρά από επιτυχημένους παραγωγούς που εξετέλεσαν ένα ομαδικό όραμα, όσο και τον marketing μηχανισμό της ώστε να προωθήσει το αλμπουμ με τρόπο που να ταιριάζει στο χαρακτήρα του. Ναι μεν υπερπαραγωγές στα βιντεο για τα 3 σινγκλ του δίσκου (το «λιγότερο επιτυχημένο» εκ των οποίων σήμερα βρίσκεται στα 83 εκατομμύρια προβολές) και εκτεταμένες digital καμπάνιες σε όλες τις streaming πλατφόρμες, ταυτόχρονα δε 3 διαφορετικά χρώματα στο βινύλιο και 4 διαφορετικά στην έκδοση της κασέτας, σε μια περίτεχνη – και δαπανηρή – απόπειρα να προσελκύσουν όλο το δυνητικό κοινό. 

Όσο εντυπωσιακά όμως και να είναι όλα αυτά, είναι απαραίτητο να μη χάσουμε το focus σε αυτό που είναι πάντα, πάνω από όλα, τα ίδια τα κομμάτια. Και η αλήθεια είναι πως εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο περίπλοκα, καθώς τα δυνατά χαρτιά που βρίσκονται στο μανίκι της αγαπητής Dua είναι πολλά και πανίσχυρα. 

Από τη retro synth pop του “Physical”, στο υμνικό “Boys Will Be Boys” και περνώντας ενδιάμεσα στο ακατανίκητο groove του “Don’t Start Now”, ένα κομμάτι που θα μπορούσε να έχει γράψει ο Nile Rodgers και έκανε σχολιαρόπαιδα να ηχογραφούν απίστευτες διασκευές μπάσου στα δωμάτια τους, η σφιχτή παραγωγή και η συνθετική συνοχή του αλμπουμ δεν αφήνουν χώρο για σκεπτικισμό. 

Εδώ υπάρχει κάτι που θα αντέξει το τεστ του χρόνου και μάλιστα δεν έχει ανάγκη την υποβοήθηση των δανεικών samples από το “Your Woman” των White Town στο “Love Again” ή το “Need You Tonight” των INXS στο “Break My Heart” για να αποδείξει τη μελωδική του προδιάθεση. Το “Future Nostalgia” είναι ένα ολοκληρωμένο, αυτοτελές και εμπνευσμένο αλμπουμ μοντέρνας ποπ μουσικής, από εκείνα που έχουν την πολυτέλεια να μη χρειάζονται τη λάμψη του vintage αέρα τους, αλλά να την κουβαλούν ούτως ή άλλως.