Slayer… θα μας λείψετε

Ανταπόκριση: Athens Rocks 13/07/2019 ΟΑΚΑ

Οι θρυλικοί Slayer μας επιφύλασσαν τον καλύτερο δυνατό αποχαιρετισμό κατεδαφίζοντας χωρίς οίκτο το ΟΑΚΑ και χαρίζοντάς μας πιθανόν την καλύτερή τους εμφάνιση στη χώρα μας. Ένα συγκρότημα που έδειξε για ακόμη μία φορά ότι έχει κερδίσει πανάξια τη δική του θέση στην ιστορία της μουσικής χωρίς συμβιβασμούς και με το γκάζι πάντα… πατημένο.

Η αναμονή ήταν μεγάλη και τα ερωτήματα πολλά: Θα παίξουν όση ώρα θέλουμε για να τους απολαύσουμε; Θα είναι στο καλύτερο δυνατό επίπεδο; Η φωνή του Tom Araya αντέχει ακόμη; Οι νέες γενιές θα ανταποκριθούν στον «μύθο» που συνοδεύει ανά δεκαετίες το κοινό των Slayer; Όλα απαντήθηκαν με τον πιο αποστομωτικό τρόπο.

Προτού, όμως, φτάσουμε στους Slayer πρέπει να κάνουμε μία ιδιαίτερη αναφορά στους Rotting Christ. Οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ξανά ότι η ελληνική σκηνή είναι τυχερή να έχει μία μπάντα διεθνούς εμβέλειας με πάρα πολλά χιλιόμετρα πάνω στα stages όλου του κόσμου.

Την «αύρα» της μεγάλης μπάντας έδειξαν ο Σάκης Τόλης και η παρέα του και κατά την εμφάνισή τους στο κατάμεστο ΟΑΚΑ ανεβάζοντας από νωρίς το θερμόμετρο και βοηθώντας το κοινό να κάνει την καλύτερη δυνατή προθέρμανση για τους Slayer.

Με playlist βασισμένο στον πρόσφατο δίσκο τους, αλλά και τα «κλασσικά» “King of A Stellar War” και “Non Serviam” να ξεχωρίζουν, οι Rotting Christ πρόσφεραν ακόμη μία μεστή και δυναμική live εμφάνιση.

Τους έχουμε δει και σε καλύτερη φόρμα, όμως αξίζει να σημειώσουμε ότι η μπάντα έχει κατά τα 2/4 καινούργια σύνθεση και τα εύσημα πρέπει να δοθούν στα δύο νέα μέλη που κατάφεραν τόσο γρήγορα να μπουν μέσα στο «πνεύμα» των Rotting Christ.

Στις 21.30 λοιπόν, κι αφού το stage είχε κρύψει μία τεράστια μαύρη κουρτίνα, ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το Repentless, οι Slayer εμφανίστηκαν επί σκηνής και το ΟΑΚΑ πήρε φωτιά.

Η τετράδα των Tom Araya, Kerry King, Gary Holt και Paul Bostaph φάνηκε από την αρχή πως έχει δουλέψει αρκετά για να προσφέρει μία εξαιρετική αποχαιρετιστήρια περιοδεία στους οπαδούς των Slayer. Ήχος ισοπεδωτικός, απόδοση κοντά στο άριστο και ένας Araya, με αισθητά βελτιωμένη φωνή, να μας θυμίζει παλιές ηρωικές εποχές από τα 80ς. Σκηνικά απλά, όμως επιβλητικά και φλόγες, πολλές φλόγες! Λίγα λόγια στο μικρόφωνο και… μόνο thrash: Evil Has No Boundaries, Post Mortem, War Ensemble και άλλα πολλά.

Και το κοινό (τουλάχιστον τρεις γενιές οπαδών συναντήθηκαν στον χώρο) να ανταποκρίνεται με τον καλύτερο τρόπο. Η αρένα του ΟΑΚΑ έγινε πραγματικά… αρένα με mosh pits, ξύλο, πολύ ιδρώτα και πολλή αγάπη. Σίγουρα το θέαμα για όσους βρέθηκαν στις κερκίδες (άναψαν και μερικά καπνογόνα εκεί) πρέπει να ήταν απόκοσμο και εντυπωσιακό.

Οι Slayer, πάντως, δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη και φρόντισαν με έναν καταιγισμό κομματιών να μας πουν «αντίο» με τον πλέον εκρηκτικό τρόπο. Seasons In The Abyss, Hell Awaits, South Of Heaven, Raining Blood, Black Magic, Dead Skin Mask, Angel Of Death παιγμένα στη σειρά, χωρίς ανάσα ήταν αρκετά για να μας αποτελειώσουν και να κάνουν το οικοδόμημα όλο να σείεται.

Εικόνα της βραδιάς στις πίσω σειρές ο πιτσιρικάς πάνω στις πλάτες του μπαμπά, με μπλούζα Slayer, να γνωρίζει και όλους τους στίχους και να απολαμβάνει ένα μοναδικό, φιλικό mosh pit από τους ανθρώπους τριγύρω που τον έβαλαν στη μέση σα να προσπαθούν να τον «μυήσουν» στην συναυλιακή κουλτούρα. Φυσικά ο πιτσιρικάς δεν κινδύνευσε ούτε λεπτό και απόλαυσε με το παραπάνω την ξεχωριστή προσοχή που του έδειξαν οι θρασάδες.

Αποκορύφωμα το συναισθηματικό «τετ α τετ» του (όπως πάντα) συμπαθέστατου Tom Araya με το ελληνικό κοινό, με τον τραγουδιστή και μπασίστα των Slayer να κάθεται μόνος του στη σκηνή για περίπου 15 λεπτά και να χαζεύει τον κόσμο, ο οποίος ανταπέδωσε με πολλή αγάπη και συνθήματα. 

«Θα μου λείψετε, αντίο» μας είπε ο κ. Araya.

Κι εσείς θα μας λείψετε αγαπημένοι και εκρηκτικοί Slayer. Είστε μία από τις καλύτερες μπάντες στην ιστορία του metal.

ΥΓ: Η οργάνωση πάρα πολύ καλή και η απόφαση να μεταφερθεί η συναυλία από τη Λεωφόρο στο ΟΑΚΑ κρίνεται ήταν τελικά σωστή. Παρά την καπνούρα, παρά τις «φωτιές» πάνω και κάτω από τη σκηνή ο εξαερισμός/κλιματισμός του χώρου βοήθησε ώστε να διαμορφωθούν οι καλύτερες δυνατές συνθήκες.

ΥΓ2: Τουλάχιστον οι περισσότεροι κατάλαβαν ότι με το ξύλο που έπεφτε μάλλον θα διέλυαν τα πολυαγαπημένα τους κινητά και τα είχαν κατεβασμένα στο μεγαλύτερο κομμάτι του live.