Στην ελληνική μυθολογία ο θεός Μύθος ήταν πρωτότοκος γιος της θεάς Γνώσης. Αλλά σε πολλές περιπτώσεις η γνώση συνεχίζει να γεννάει μύθους και οι μύθοι γεννούν, με τη σειρά τους, γνώση. Ο λόγος για τον Scott Walker. Έναν από τους ελάχιστους πραγματικούς μύθους της μουσικής. Ένα σύγχρονο Ορφέα.
Πώς μιλάς όμως για τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη; Από πού ξεκινάς; Ο Scott Walker δεν ήταν ένας απλός τραγουδοποιός. Όπως είπε και ο Roland Barthes, «δεν μπορούμε να αποφύγουμε τελείως τη μυθοποίηση, διότι θα τη συναντήσουμε σε κάθε προσπάθεια καλλωπίσματος του στοχασμού σε σύμβολα», που λειτουργούν ως σήματα περιορίζοντας τη σκέψη.
Ωστόσο στην περίπτωση του Scott Walker έχουμε να κάνουμε με έναν καθαρό μύθο. Ο μύθος αγνοεί τον ρεαλισμό και τείνει προς μια αφαίρεση φιλοσοφικής τάξης. Αυτή η αοριστία του φόβου επιτρέπει τόσο την αμφισβήτηση των ερμηνειών του, όσο και την ελεύθερη -πιο ελεύθερη δεν γίνεται- προσαρμογή του σ’ ένα άλλο ερμηνευτικό σύστημα.
Κάτι τέτοιο φαίνεται να πέτυχε και ο Walker, ιδίως στα άλμπουμ “Tilt” (1995) και “The Drift” (2006).
Δεν θα τον χαρακτήριζα pop ήρωα της πειραματικής σκηνής όπως έκανε η Guardian, αλλά σαν έναν Valery του καιρού μας ή ακόμη καλύτερα σαν τον Cocteau της μουσικής.
Τα τραγούδια του μοιάζουν με παιχνίδια, που ανοίγουν πόρτες αέρινες όσο και απατηλές. Ίσως αυτό το απατηλό, αυτό το χάος, να είναι ο πραγματικός κόσμος. Γιατί δημιούργησε μια κατάσταση αναμονής και όχι έκπληξης. Ίσως και για αυτό να ασχολήθηκε με την «έκσταση», σε όλες της τις εκδοχές:
- Την οντολογική (η πρώτη φάση της καριέρας του με τους Walker Brothers)
- Τη μεταφυσική (“Scott” 1967, “Scott 2” 1968, “Scott 3” 1969, “Scott 4” 1969)
- Την ψυχολογική (“Climate of hunter” 1984, “Tilt” 1995, “The Drift” 2006)
- Tην ψυχαναλυτική (τα OST των ταινιών “PolaX” 1997, “The Childhood of a Leader” 2016 και “VoxLux” 2018)
Και έτσι η «ψυχή», όπως την ονομάζει η μυθολογία, δεν είναι παρά μόνο αυτό που η επιστήμη αποκαλεί «ενέργεια». Ο χρόνος σταμάτησε. Το ρολόι σταμάτησε να χτυπά, όπως λέει κι ένας στίχος του. Ο Scott Walker όμως θα είναι για πάντα ο υπερευαίσθητος, εκλεκτικός που κανένα σύστημα ή δόγμα δεν μπόρεσε να κρατήσει για πολύ κοντά του.
