Νομίζω ότι μπορώ να μιλήσω εκ μέρους όλων των μουσικόφιλων και να διαχωρίσω τις περιόδους ενδιαφέροντος που περνάμε σε φάσεις ασφάλειας και φάσεις περιπέτειας.
Στην πρώτη περίπτωση, αναζητάς απλά περισσότερο υλικό από κάτι που γνωρίζεις καλά ήδη. Δε θέλεις εκπλήξεις και απρόοπτα, μόνο να ικανοποιήσεις τη δίψα σου για όλο και περισσότερη “’ευκολη” και απολαυστική μουσική. Υπάρχουν καλλιτέχνες που ειδικεύονται σε αυτό και ιδιώματα που φτιάχτηκαν και συντηρούνται για τέτοιους σκοπούς.
Η δεύτερη περίπτωση είναι κατά πολύ διαφορετική και μπορεί να είναι πιο απαιτητική και ενεργοβόρα, αποτελεί όμως τον τρόπο που η τέχνη πάει μπροστά. Είναι η φάση όπου δε σου αρκεί το χιλιοπαιγμένο, που δεν ξέρεις που θα οδηγηθεί η σύνθεση, που δε μπορείς να μαντέψεις τι θα ακολουθήσει σε ένα κομμάτι.
Οι Αθηναίοι Empty Frame θεωρώ πως πάντα ανήκαν στη δεύτερη κατηγορία. Το στυλ που υιοθέτησαν στα 2 πρώτα τους albums και έχουν πλέον υπό απόλυτο έλεγχο στο φετινό “Who Wants To Ride The Horse” δεν είναι κομφορμιστικό, δεν είναι προβλέψιμο, δεν είναι αναμενόμενο. Το περιπετειώδες indie folk πάνω στο οποίο έχτισαν το όνομά τους συνεχίζει να παντρεύει ευρωπαϊκές με αμερικάνικες τεχνοτροπίες και να παντρεύει με αβίαστη μαεστρία βίαια τύμπανα με ατμοσφαιρικά έγχορδα και γλυκές φωνές με περιπλεγμένες μελωδίες.
Είναι μια λεπτή ισορροπία το να χτίσεις τραγούδια που ο ακροατής θυμάται, μέσα σε ένα album λιγότερο άμεσο από το “The Blackbird Flies”, με soundtrack-ικό χαρακτήρα και συνεχείς εναλλαγές σε ένα φάσμα βίας και ηρεμίας. Κι όμως, το “Wheels” έχει εκείνο το γοητευτικό κατάλοιπο της κλασικής rock μαγιάς, το “Spirit” φέρνει τις ελεγείες των Απαλλαχίων Ορέων πιο κοντά στο Αττικό Λεκανοπέδιο και οι εναλλαγές των συγχορδιών στο “Hide” θα “γαργαλήσουν” το θυμικό των κιθαριστών εκεί έξω.
Ομολογώ ότι στις (πολλές) από τις πρώτες ακροάσεις του “…Horse”, μπήκα στη διαδικασία να προσπαθήσω να βρω αλληλουχία και συνδέσεις με τις προηγούμενες δουλειές των Empty Frame και σαν τακτική κατανόησης ήταν λανθασμένη. Αυτός ο δίσκος έχει τα δικά του “πόδια”, το δικό του χαρακτήρα και αν ο όρος ‘καλλιτεχνική ενηλικίωση’ είχε πρόσωπο, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα album σαν κι αυτό.
-320x213.jpg)
