Κορίτσια, ο Μπάρκουλης δεν μένει πια εδώ

«Κορίτσια ο Μπάρκουλης». Μια φράση που έγραψε Ιστορία. Το όνομα του γοητευτικού ζεν πρεμιέ της δεκαετίας του ’60 ταυτίστηκε με την κοριτσίστικη υστερία για τα είδωλα εκείνης της εποχής.

Γυναίκες ούρλιαζαν όπου τον έβλεπαν, έκαναν ουρές στο καμαρίνι του για ένα αυτόγραφο, για ένα χαμόγελο, για μια υπόσχεση. O Aνδρέας Μπάρκουλης έφυγε από τη ζωή χθες το πρωί σε ηλικία 80 ετών.

Τις τελευταίες μέρες βρισκόταν διασωληνωμένος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Αγία Ολγα» με λοίμωξη του αναπνευστικού και καρδιακή ανεπάρκεια.

Ο ηθοποιός ταλαιπωρούνταν χρόνια τώρα από προβλήματα υγείας που τον ανάγκαζαν συχνά να μπαίνει για θεραπεία στα νοσοκομεία.

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4 Αυγούστου του 1936, την ίδια μέρα που επιβλήθηκε η Μεταξική δικτατορία, μια σύμπτωση στην οποία ο Ανδρέας Μπάρκουλης αναφερόταν με χιούμορ. Σπούδασε υποκριτική στη σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη και αποφοίτησε ως εξαιρετικό ταλέντο.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1956 με τον «Κορυδαλλό» του Ζαν Ανούιγ και στον κινηματογράφο το 1957 με την ταινία «Μαρία Πενταγιώτισσα» του Κώστα Ανδρίτσου δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Πολύ γρήγορα το ταλέντο και η γοητεία του τον καθιέρωσαν, κυρίως στον κινηματογράφο. Μέσα σε λίγο καιρό έγινε δημοφιλής.

Εχει παίξει σε περισσότερες από εκατό ταινίες, κωμωδίες και δράματα, δίπλα σε σπουδαίους ηθοποιούς της εποχής εκείνης όπως την Τζένη Καρέζη, τη Ρένα Βλαχοπούλου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Θανάση Βέγγο, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τη Ζωή Λάσκαρη.

Ανάμεσα σ’ αυτή την πλούσια κινηματογραφική παραγωγή ξεχωρίζουν κάμποσες ταινίες που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ μια και η τηλεόραση τις προβάλλει ξανά και ξανά:

• «To τρελοκόριτσο» (1958), «Η Χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλίκαρα», «Η Σταχτοπούτα» (1960), «Σχολή για σοφερίνες» (1964), «Κοινωνία ώρα Μηδέν» (1966), «Κοντσέρτο για πολυβόλα», «Μιας πεντάρας νιάτα» (1967), «Ολγα αγάπη μου» (1968), «Ο Μιμίκος και η Μαίρη» (1958), «Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα» (1958), «Διακοπές στην Αίγινα» (1958), «Η μουσίτσα» (1959), «Τα νιάτα θέλουν έρωτα» (1961), «Μην είδατε τον Παναή» (1962), «Το δόλωμα» (1964), «Τζένη Τζένη» (1965), «Ησαΐα μη χορεύεις», «Ενας άφραγκος Ωνάσης», «Αστέρια στο βούρκο της ακολασίας», «Αγιος Νεκτάριος» (1969), «Μια τρελή τρελή σαραντάρα» (1970), «Θεία μου η χίπισσα», «Η ζούγκλα των πόλεων», «Πρόκλησις», «Ο προδότης πρέπει να πεθάνει», «Μια ζωή χωρίς αγάπη», «Κρίμα το μπόι σου», «Ενας τρελός γλεντζές» (1970), «Ζητείται επειγόντως γαμπρός», «Υπερήφανοι αετοί» (1971).

Στην τηλεόραση έχει παίξει στις σειρές: «Οι έμποροι των εθνών» (1973), «Το δίλημμα» (1986), «Το μυστικό του Αρη Μπονσαλέντη» (1990), «Το γαλάζιο διαμάντι» (1991), «Αμαρτίες γονέων» (1993).

Ο Ανδρέας Μπάρκουλης έζησε περιπετειώδη ζωή εξαιτίας των παθών του: αλκοόλ, ναρκωτικά, γυναίκες. «Οσοι διακριθήκαμε από τη γενιά μου στον κινηματογράφο είμαστε απλώς λαϊκά παιδιά που η τύχη στάθηκε στο πλευρό τους», είχε εκμυστηρευτεί κάποτε. «Ούτε καταλάβαμε για πότε γίναμε διάσημοι, πώς άλλαξε η ζωή μας».

Υπήρξε ζευγάρι με την Καίτη Γκρέυ αλλά και με την Αλέκα Στρατηγού, δέκα χρόνια μεγαλύτερή του. «Την λάτρευα την Αλέκα», έχει πει, «αλλά τα πάθη μας χώρισαν. Εζησα καλά μαζί της, ήταν από εκείνους τους νεανικούς έρωτες που ξυπνάς και πιστεύεις πώς όλα είναι αγνά, όμορφα και μεθαύριο θα καλυτερεύσουν κι άλλο.

Κάποτε όμως η καθημερινότητά μας άρχισε να μοιάζει με την ταινία “Η χαρτοπαίχτρα”. Η Αλέκα έπαιζε μερόνυχτα κι εγώ βολτάριζα με γκομενίτσες, αθώα φλερτ, χωρίς να επιδιώκω το σεξ, μήπως και την ταρακουνήσω. Ενα βράδυ, το τελευταίο μας, την προσκάλεσα για φαγητό, της ανακοίνωσα πως δεν αντέχω άλλο να αναμετριέμαι με την τράπουλα κι έφυγα»…

Το 1973 μια ποσότητα χασίς που βρέθηκε πάνω του έγινε αφορμή να συλληφθεί και να προφυλακιστεί.

«Το αλκοόλ και τα ναρκωτικά με συντηρούσαν στην άγνοια», έχει πει ο ίδιος. «Εκείνη τη χρονιά έκανα μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες μου στο θέατρο, τον “Ερωτα των Τεσσάρων συνταγματαρχών” του Ουστίνοφ. Ο επιχειρηματίας μού έλεγε θα μας έκλειναν μέσα…

»Είχα πολλά χρωστούμενα ως αντιστασιακός. Εκτός απ’ αυτό έπαιξε ρόλο η υπογραφή μου το ’71 για την αμνηστία των εξοριζομένων. Κάτι τα γκομενικά που τα είχα κάνει μπάχαλο, μία που είχαν πάρει φόρα και με τις κατηγορίες στον στρατό που είχαν αποδώσει την πάτησα. Μου την έστησαν. Βρέθηκε πάνω μου μικροποσότητα χασίς.

»Η πρώην ιερόδουλος Ελένη Καραγιαννίδου -Ντρέβις […] ομολόγησε εμπόριο ναρκωτικών, τους οδήγησε σε εμένα.

»Η αστυνομία ήρθε στο θέατρο την ώρα που έμπαινα στο αυτοκίνητό μου, με συνέλαβαν. Βρήκαν πάνω μου δυο τσιγαριλίκια κι ένα μικρό κομμάτι χασίς στο καμαρίνι μου. Παρόλο που μετέπειτα η Καραγιαννίδου είπε πως εν αγνοία μου άφησε τα ναρκωτικά, δεν μέτρησε.

»Οσο άφησε η τύπισσα, τόσο παρέδωσα στους αστυνομικούς, οπότε καμία απόδειξη χρήσης. Ημουν όμως ο Μπάρκουλης ήταν επιτυχία να με βάλουν στο εδώλιο. Ο επίλογος αυτής της ιστορίας ήταν πως προφυλακίστηκα στα κρατητήρια της Αίγινας».

Λίγο καιρό αργότερα αποφυλακίστηκε με εγγύηση 50.000 δραχμών και στις 16 Απριλίου 1974 έφυγε στην Αμερική, όπου για χρόνια εργάστηκε ως τραγουδιστής.

Το 1983 επέστρεψε στην Ελλάδα και προσπάθησε να πιάσει το νήμα από την αρχή δουλεύοντας στο θέατρο, ανάμεσα στις παραστάσεις που έπαιξε και οι «Ακρότητες» (1985) σε σκηνοθεσία του Ζυλ Ντασσέν και συμπρωταγωνίστρια την Κάτια Δανδουλάκη.

Επίσης συμμετείχε στην ταινία του Γιώργου Πανουσόπουλου «Μ’ αγαπάς;» (1988). Ομως η υγεία του ήταν ήδη κλονισμένη. Ετσι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη σκηνή και το σινεμά νωρίς.

Ο Ανδρέας Μπάρκουλης έκανε τρεις γάμους και απέκτησε τρία παιδιά. Τα τελευταία χρόνια ζούσε με την τελευταία σύζυγό του Μαρία και τον γιο τους Νικόλα.

■ Η κηδεία του θα γίνει αύριο Πέμπτη στο Κοιμητήριο της Μεταμόρφωσης στις 5.30 μ.μ.