Την πιο παραστατική εικόνα για τη Μαρινέλλα μού την είχε δώσει ο Στέλιος Καζαντζίδης. «Είναι ένα αποδημητικό πτηνό. Ενα πουλί. Το τραγούδι του θα το ξεχάσεις. Το πουλί, όμως, ποτέ».
Η Μαρινέλλα είναι μια τεράστια προσωπικότητα. Σ’ αυτό διαφέρει από τις άλλες μεγάλες τραγουδίστριες. Από τη Νίνου, που ο Χατζιδάκις τη θεωρούσε πρώτη, από την Μπέλλου, από τη Χασκίλ, από τη Βέμπο (ήταν το πρότυπό της). Από τη Μοσχολιού και από την Αλεξίου.
Το ευλογημένο συναπάντημά της με τον Στέλιο Καζαντζίδη άλλαξε άρδην το λαϊκό μας τραγούδι. Βασίλεψαν μαζί γύρω στα 20 χρόνια. Η Μαρινέλλα όμως κράτησε το στέμμα όλη της τη ζωή.
Σε μια συνέντευξή της στα «Επίκαιρα» μου είχε πει: «Εκλεβα από τον Καζαντζίδη, κυρίως το πώς πρόφερε τα λόγια, τα γράμματα. Το «Α» του Καζαντζίδη ελληνικά δεν το ‘χει πει κανένας καλύτερα. Το αίσθημα δεν διδάσκεται, αλλά αυτός μου τόνισε πώς αυτό κυριαρχεί σε κάθε τραγούδι».
Η κορυφαία ερμηνευτική στιγμή της Μαρινέλλας είναι το τραγούδι του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Μίμη Πλέσσα «Ανοιξε πέτρα».
Ο Κώστας Καζάκος και η Τζένη Καρέζη εκείνο το καλοκαίρι που η Μαρινέλλα τραγουδούσε στο «Στορκ» ήταν ξετρελαμένοι μαζί της. Πήγαιναν κάθε βράδυ επί 2 μήνες και μου έλεγαν «έλα και εσύ». «Η Μαρινέλλα είναι σαν κορυφαία αρχαίου Χορού, δεν έχουμε ξανακούσει τέτοιο πράγμα».
Η ζωή της ήταν vivere pericolosamente. Ζούσε επικίνδυνα. Τρανταχτοί έρωτες, ακόμη πιο τρανταχτοί χωρισμοί. Πάθος που έφτανε στα όρια της ανδρείας. Οσάκις οι μπράβοι της νύχτας απειλούσαν τον Καζαντζίδη, αυτή καθάριζε.
Τα μεγάλα φτερουγίσματα της Μαρινέλλας έγιναν μετά τον χωρισμό της από τον Στέλιο. Αλλαξε τη μορφή της νύχτας, έμπασε την Ευρώπη μέσα στα νυχτερινά μαγαζιά της Αθήνας. Το σόου της Μαρινέλλας ήταν ό,τι καλύτερο έχουν δει τα μάτια μου σ’ αυτή τη χώρα.
«Μαστίγωνε» την πίστα, είχε «ντουέντε», σπανιόλικο πάθος, χόρευε έξοχα. Οι κινήσεις της διαμορφώθηκαν από κινησιολόγους που έφερε στην Αθήνα από το Παρίσι. Τα ρούχα της Dior, Balenciaga, YSL… Αλλά όλα αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στο γεγονός ότι κάθε βράδυ στο σόου της έχανε δύο κιλά που τα αναπλήρωνε με καθοδήγηση.
Τυλίχτηκε στα κρόσσια του θεάματος και δημιούργησε ένα κοινό που είχε σχέση με την αριστοκρατία, ενώ η ίδια προερχόταν από τη φτωχολογιά.
Δυστυχώς όταν γίνεσαι ένα τόσο μεγάλο είδωλο, η πορεία σου καθορίζεται και από τις εταιρείες δίσκων. Η Μαρινέλλα δεν ευτύχησε να έχει το καλύτερο ρεπερτόριο, το ήξερε αυτό καλά και η ίδια. «Πραγματικά δεν έχω τραγούδια. Αλλά η υστεροφημία δεν με ενδιαφέρει και τόσο. Τραγουδάω τα καλύτερα από αυτά που μου δίνουν. Ομως ακόμα και τα καλά τραγούδια θα αφανιστούν από τον όγκο της παραγωγής. Δεν θέλω να στερώ από τον κόσμο τη Μαρινέλλα που όντως αγαπάτε. Πάντως εγώ και στο πιο μέτριο τραγούδι δίνω όλο μου τον εαυτό. Είμαι αυτοδίδακτη, δεν πήγα ποτέ στο ωδείο. Αυτή την ορφάνια της μουσικής μόρφωσης την αναπληρώνω με το αυτί μου. Το αυτί μου παίζει τον ρόλο του ματιού πάνω στο μουσικό τετράδιο. Δεν είναι εύκολο πράγμα το τραγούδι. Θέλει ένστικτο. Στα χρόνια της νιότης μου ακουγόταν φοβερό να γίνει μια κοπέλα τραγουδίστρια. Τώρα έρχονται πατεράδες με τις κόρες τους και με συμβουλεύονται. Εγώ όταν είπα στον πατέρα μου ότι θα γίνω τραγουδίστρια, έφαγα της χρονιάς μου».
Ο έρωτάς της και ο γάμος της με τον Τόλη Βοσκόπουλο έπεσαν σαν κεραυνός εν αιθρία. Εγινε μέσα στο σαλόνι του σπιτιού της, απέναντι από τον Προφήτη Ηλία στο Παγκράτι, και παρέστησαν 8 άτομα. Ιεροκρυφίως και εγώ.
Κουμπάρος ήταν ο Γιώργος Κατσαρός και ο Φρέντυ Γερμανός άφησε μια κάρτα που της έγραφε: «Σήμερα Αθηναία, αύριο Παριζιάνα, πάντα Μαρινέλλα».
Δεν επιδίωξε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό. Θα μπορούσε άνετα – δεν μάσαγε από «Ολυμπιά» και τέτοια.
Από ανεξήγητη μέχρι σήμερα αιτία νοσηλεύτηκε ένα διάστημα στη Βασιλεία της Ελβετίας σε μια νευρολογική κλινική με το όνομα «Κική Παπαδοπούλου». Υπερκόπωση, νευρική εξάντληση και μια οξύτατη πάρεση. Στην Ελλάδα γράφτηκαν απίστευτα πράγματα. Η Μαρινέλλα σε έναν μήνα ξεπέρασε την κρίση.
● Η μεταμόρφωση της Μαρινέλλας οφείλεται στον Τάκη Ηλιάδη… Μεγάλο επιχειρηματία που σχετιζόταν με την ξυλεία και υπήρξε μέντορας της Μαρινέλλας και όχι μόνο.
Υποθήκη σε τραγουδίστρια
● Μια υποθήκη σε μια νέα τραγουδίστρια;
Θα της έλεγα: Αγαπητή μου, οι καλλιτέχνες διαρκούν τόσο λίγο όσο και οι αστραπές. Είναι απέραντοι και πανέμορφοι. Μυαλό στο κεφάλι. Το ένα μάτι στα περασμένα, το άλλο μάτι στα μελλούμενα. Τι ήσουν, τι πρέπει να γίνεις. Η συνέπεια είναι η πρώτη αρετή. Η δουλειά, η δεύτερη. Η υπομονή πιο χρήσιμη από την πονηράδα. Οι φίλοι πιο απαραίτητοι από τα καλά αφεντικά. Η διάρκεια να σε απασχολεί περισσότερο από το μεροκάματο. Η πιο μεγάλη εφεύρεση είναι η ειλικρίνεια στο τραγούδι. Να ταπεινώνεις τον εαυτό σου πάντοτε μπροστά στους άλλους. Το πραγματικό σου ανάστημα μόνο στο πάλκο να το δείχνεις.
