Τελικά για την επόμενη τριετία τουλάχιστον δεν θα χρειαστεί η Εθνική Λυρική Σκηνή να εισέλθει σε… μετακουμεντάκειο εποχή χωρίς τον καλλιτεχνικό διευθυντή που φρόντισε τόσο για την ομαλή της μετάβαση (τον Οκτώβριο του 2017) στις νέες τότε εγκαταστάσεις της στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος όσο και για τη λειτουργία της έκτοτε. Κι αυτό γιατί με την από 18/12 απόφαση της υπουργού Πολιτισμού, Λίνας Μενδώνη, και του υφυπουργού Πολιτισμού, Ιάσονα Φωτήλα, ανανεώνεται για τέταρτη συνεχόμενη τριετία η θητεία του συνθέτη Γιώργου Κουμεντάκη ως καλλιτεχνικού διευθυντή της ΕΛΣ. Η νέα θητεία του Κουμεντάκη, που έχει συμπληρώσει εννέα χρόνια στη θέση αυτή, ξεκινά όπως διευκρινίζεται στις 13/1/2026 και ολοκληρώνεται στις 12/1/2029, καθιστώντας τον τον πρώτο καλλιτεχνικό διευθυντή στην 85χρονη ιστορία του οργανισμού στον οποίο ανατίθεται τέταρτη συνεχόμενη θητεία.
Ο ίδιος -ευχαριστώντας μεταξύ άλλων την υπουργό Πολιτισμού για «τη σταθερή, διαχρονική στήριξη» του ΥΠΠΟ και της ίδιας προσωπικά, καθώς και το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος και τον πρόεδρό του Ανδρέα Δρακόπουλο, το Δ.Σ. της ΕΛΣ και τον πρόεδρό του Χαρίτωνα Σταυρόπουλο, αλλά και όλους τους συνεργάτες του (καλλιτεχνικό, διοικητικό και τεχνικό προσωπικό) και βέβαια το κοινό- δήλωσε ότι αισθάνεται «εξαιρετική τιμή αλλά και μεγάλη ευθύνη για την απόφαση της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη για την τέταρτη ανανέωση της θητείας μου έως το 2029. Οταν ανέλαβα την καλλιτεχνική διεύθυνση της ΕΛΣ το 2017, ανοίγονταν μπροστά μας μεγάλες προκλήσεις αλλά και σπάνιες ευκαιρίες για το μοναδικό λυρικό θέατρο της Ελλάδας, το οποίο μόλις είχε μπει στη νέα εποχή του με τη μετεγκατάστασή του στο ΚΠΙΣΝ.
»Σήμερα, εννέα χρόνια αργότερα, αισθάνομαι υπερήφανος για όλα όσα επιτύχαμε με σκληρή δουλειά, ομαδικό πνεύμα, αφοσίωση, στοχοπροσήλωση: για τα δεκάδες νέα έργα που συνέθεσαν Ελληνες συνθέτες μετά από ανάθεση της ΕΛΣ, για τις νέες παραγωγές που παρουσιάσαμε, για τη μεγάλη ανάπτυξη του κοινού μας, για την αναγνωρισιμότητα της καλλιτεχνικής μας ταυτότητας στο εξωτερικό, για τις συμπαραγωγές και συνεργασίες με ευρωπαϊκά και αμερικανικά λυρικά θέατρα, για τις περιοδείες των έργων μας σε όλη την Ελλάδα, αλλά και σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική, Αυστραλία, Αμερική, για τη μετάδοση δεκάδων παραστάσεών μας σε όλο τον κόσμο μέσω της GNO TV, για τη σπουδαία ανάπτυξη της Εναλλακτικής μας Σκηνής, για το μοναδικό αποτύπωμα που άφησαν τα εκατοντάδες εκπαιδευτικά και κοινωνικά προγράμματά μας σε όλη την Ελλάδα, για τους νέους καλλιτέχνες που στηρίξαμε, για τα διαδικτυακά μας φεστιβάλ, για τα τρία Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής, αλλά και για τη μεγάλης κλίμακας διοργάνωση του θεσμού του υπουργείου Πολιτισμού “Ολη η Ελλάδα ένας πολιτισμός” επί πέντε συνεχόμενα χρόνια. Στην αυγή του 2026, νέα δεδομένα ανοίγονται μπροστά μας, τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και σε διαχειριστικό-διοικητικό επίπεδο…».
Το δικό μας σχόλιο; Αναμφίβολα ο Γιώργος Κουμεντάκης προσέφερε ώς εδώ πολλά και πρωτίστως την «ανέφελη» μετάβαση, σταθεροποίηση και διεθνή αναγνώριση του φορέα στη νέα εποχή του. Αναμφίβολα επίσης χάριν των διοικητικών του καθηκόντων έχει υποχωρήσει ως προς το σημαντικό συνθετικό έργο του που έχει διεθνή αποδοχή. Καθώς λοιπόν στον χώρο της συμφωνικής μουσικής και του λυρικού τραγουδιού στην Ελλάδα οι διοικητικές θέσεις είναι ελάχιστες και ο Κουμεντάκης σίγουρα δεν θα μείνει άεργος, ούτε και άπρακτος, θα είχε ενδιαφέρον να δοκιμαστεί και ένα διαφορετικό πολιτιστικό όραμα ενός άλλου καλλιτεχνικού διευθυντή. Η ανανέωση της θητείας του Κουμεντάκη δεν είναι βέβαια άδικη, ούτε παράλογη. Είναι όμως και η βολικότερη λύση για το ΥΠΠΟ στο πλαίσιο μάλιστα της βεβαιωμένα αγαστής συνεργασίας του με τον Κουμεντάκη μεταξύ άλλων και για το πρόγραμμα του «Ολη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός».
Ομως όσο σπουδαίος καλλιτεχνικός διευθυντής και άρτιος συνεργάτης κι αν είναι εκείνος, δεν είναι και ο μόνος σε μια χώρα που -και σε διοικητικό επίπεδο- προσφέρει ελάχιστες προοπτικές αναγνώρισης ενός δημιουργού, αρχιμουσικού, μουσικού ή συνθέτη, αλλά και σε μια θέση που καλό θα ήταν να δοκιμαστούν κι άλλες απόψεις, ιδέες και προτάσεις για τη λειτουργία της ΕΛΣ. Η τέταρτη θητεία σημαίνει βέβαια μικρότερο πονοκέφαλο για το ΥΠΠΟ, ενδεχομένως και για το Κέντρο Νιάρχος, σημαίνει όμως, κατά την άποψή μας, και απουσία επιθυμίας ουσιαστικής ενασχόλησης με τον χώρο της συμφωνικής μουσικής και της όπερας βάσει κάποιας μελετημένης οραματικής πολιτικής. Ο Κουμεντάκης έχει αποδείξει άλλωστε τι αξίζει και τι μπορεί να κάνει. Ισως ήταν καιρός να δοκιμάσει να το αποδείξει και κάποιος άλλος.
