Το Σάββατο σε έναν ιστορικό χώρο («Κύτταρο») θα παίξει ένα ιστορικό συγκρότημα («Σπυριδούλα») και θα παρουσιάσει, μεταξύ άλλων, ένα ιστορικό άλμπουμ («Φλου») του ελληνικού ροκ. Η «Σπυριδούλα», από τα εκλεκτά ονόματα της ελληνικής ροκ σκηνής, ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1977 από τους αδελφούς Βασίλη και Νίκο Σπυρόπουλο. Ο Νίκος δεν είναι μαζί μας πια, παραμένει ο Βασίλης όμως, ενεργός και δραστήριος, να κρατάει ζωντανή τη «Σπυριδούλα» και να μας καλεί στο «Κύτταρο»: «Θα παρουσιάσουμε κομμάτια από το σύνολο της δισκογραφίας μας, που αποτελείται από 5 LP με αφετηρία το “Φλου” και καταλήγοντας στο “Βλέμμα των Ανθρώπων”. Επίσης θα παρουσιάσουμε δύο καινούργια τραγούδια που μαζί με κάποια ακόμα θα κυκλοφορήσουν σύντομα»
● Μοιάζει σαν «συλλεκτική» η συναυλία…
Δεν γνωρίζουμε αν θα είναι συλλεκτική, αλλά σίγουρα θα είναι μια αναδρομή σε όλα όσα μας έφεραν ώς εδώ καθώς και ένας φόρος τιμής στη μνήμη αυτών που δεν είναι πια μαζί μας. Φόρος τιμής λοιπόν στη μνήμη των αρχικών μελών που δεν βρίσκονται εν ζωή, δηλαδή στους Παύλο Σιδηρόπουλο, Νίκο Σπυρόπουλο και Τόλη Μαστρόκαλο. Από τη συνεργασία με τον Παύλο Σιδηρόπουλο βγήκε ο δίσκος «Φλου» που δικαίως έχει χαρακτηριστεί «εμβληματικός».
● Τι ήταν αυτό που χαρακτήριζε τότε τη «Σπυριδούλα»;
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ήταν η επιθυμία μας να εξερευνήσουμε έναν διαφορετικό τρόπο καθημερινότητας. Συγκεκριμένα η «Σπυριδούλα» σχηματίστηκε ως ένα κοινόβιο, βασισμένο στη συλλογικότητα, αμοιβαιότητα, ιδεολογική συγγένεια και αλληλοεκτίμηση. Αυτός ο τρόπος ζωής κράτησε τα πρώτα 4 χρόνια, δηλαδή 1977-1981.
● Οι μουσικές σας επιρροές;
Πολλές και συχνά ετερόκλητες, από blues έως ψυχεδέλεια. Από ελληνικά, σημαντικότερες επιρροές ήταν Εξαδάχτυλος, Πελόμα Μποκιού, ο Σαββόπουλος της πρώτης περιόδου και οι Socrates.
● Τι θυμάσαι τότε από το «Φλου» και την ηχογράφηση του άλμπουμ;
Η εμπειρία ήταν εκπληκτική, δεδομένου ότι εκείνη την εποχή ήταν εξαιρετικά δύσκολο για ένα άγνωστο συγκρότημα να έχει την ευκαιρία να ηχογραφήσει σε τόσο καλές συνθήκες. Το στούντιο της Κολούμπια, που είχε σχεδιαστεί από Αγγλους μηχανικούς, ήταν αντiγραφο του Abbey Road, ένας εξαιρετικός χώρος με ποιοτικό εξοπλισμό. Ξοδέψαμε 178 ώρες, προς μεγάλη σύγχυση της εταιρείας που μας είχε πιστώσει μόλις 60. Η μεγάλη μας επιθυμία να αποτυπώσουμε ηχητικά κάποια πρόταση, καθώς και η σχετική άγνοια κινδύνου, μας οδήγησαν σ’ αυτό το αποτέλεσμα που ήταν συλλογικό. Αν και θα ήταν δίκαιο να μνημονεύσουμε ιδιαίτερα τον Παύλο που προσέφερε το υλικό και τον Νίκο που, εκτός από τα εξαιρετικά παιξίματα, είχε και σημαντική συνεισφορά στην παραγωγή.
● Ο Σιδηρόπουλος πώς ήταν;
Ο Παύλος, όπως είναι γνωστό, ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχος άνθρωπος, αλλά και πολύ εργατικός. Ειδικά στον στίχο έριχνε πολλή δουλειά. Αλλά και μουσικά είχε πολλά να δώσει: πολύ καλός τραγουδιστής με άριστη ρυθμική αντίληψη και με αυτοσχεδιαστική ευχέρεια. Ωστόσο, εκείνο που με εντυπωσίαζε πάντα ήταν η γενναιοδωρία του.
● Δηλαδή στο «Φλου» τι έκανε;
Παρέδωσε το υλικό του στο συγκρότημα κρατώντας για τον εαυτό του μόνο μια ψήφο, χωρίς δικαίωμα βέτο. Και όντως, σε περίπτωση διχογνωμίας, ποτέ δεν κατέφυγε στο επιχείρημα «δικό μου είναι, θα γίνει όπως λέω». Αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο, συνήθως οι δημιουργοί έχουν πολύ συγκεκριμένες αδιαπραγμάτευτες απόψεις για το έργο τους. Φυσικά κι εμείς σεβαστήκαμε τη γενναιοδωρία του και δεν κάναμε κατάχρηση.
● Πότε καταλαβαίνει ένας μουσικός ότι ένα άλμπουμ θα μείνει κλασικό; Από την αρχή της κυκλοφορίας του ή περνώντας ο καιρός;
Να κάτι που δεν σκεφτήκαμε ποτέ. Οταν γράφαμε τον δίσκο εννοείται πως δεν φανταζόμασταν τίποτα παρόμοιο. Ξέραμε βέβαια ότι είχαμε ένα καλό υλικό κι ελπίζαμε να καταφέρουμε να το αναδείξουμε, προσθέτοντας ο καθένας τη δική του πινελιά. Μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο καταλάβαμε πως ο δίσκος απέκτησε ειδικά εύσημα. Ούτως ή άλλως, τέτοιοι χαρακτηρισμοί δίνονται εκ των υστέρων· όταν, κοιτώντας πίσω, κατανοούμε πως ένας δίσκος, μια ταινία ή ένα βιβλίο αποτυπώνει πληρέστερα το κλίμα μιας εποχής.
● Ηταν ένας πολύ επιδραστικός δίσκος…
Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία για μας, πέρα από την αυξανόμενη απήχηση με την πάροδο του χρόνου, ήταν η επίδραση που είχε σε νεότερους μουσικούς. Συχνά μας έχουν δηλώσει πως υπήρξαμε ερέθισμα για να ξεκινήσουν κι αυτοί ένα συγκρότημα, πράγμα ιδιαίτερα συγκινητικό και τιμητικό.
● Κάνατε συναυλίες μετά την κυκλοφορία του;
Παίξαμε πολύ, κυρίως στα στέκια της Πλάκας, πριν μας εξορίσει το ’83 ο νόμος Τρίτση. Οι εκτός Αθηνών έξοδοι ήταν λιγότερες, η ροκ σκηνή ήταν περιορισμένη. Οταν ξεκινήσαμε μια περιοδεία σ’ όλη την Ελλάδα, αφήσαμε αρκετές πόλεις απ’ έξω, γιατί δεν μας παραχωρούσαν χώρους.
● Βγαίνουν πλέον άλμπουμ σαν το «Φλου» ή άλλαξαν οι εποχές;
Σαν το «Φλου» όχι, δεδομένου ότι η εποχή και το περιβάλλον που τον δημιούργησαν έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Ομως όλα αυτά τα χρόνια κυκλοφόρησαν πολλές σημαντικές δουλειές από σπουδαία συγκροτήματα π.χ. Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Διάφανα Κρίνα, Χάσμα και πολλά άλλα.
♦ Guest στη συναυλία είναι οι: Αλέξης Καλοφωλιάς (Last Drive, Thee Holy Strangers), Γρηγόρης Κλιούμης (Υπόγεια Ρεύματα), Frank Panx (Panx Romana, Σαλταδόροι), Γιώργος Παυλίδης (Χάσμα, Πεθαίνουν στο τέλος).
Πληροφορίες: Σάββατο 8 Νοεμβρίου, «Κύτταρο», Ηπείρου 48 και Αχαρνών, εισιτήρια: 12 ευρώ. τηλ. 210 8224134 – 697764 1373
-320x213.jpg)
