Αναρωτιέμαι. Πόσες φορές είχατε την τύχη να ξαπλώσετε σ’ ένα διπλό κρεβάτι με έναν άγνωστο στο κέντρο της πόλης; Πιθανολογώ καμία. Ο Φερνάντο Ρούμπιο, ο Αργεντινός θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός και εικαστικός καλλιτέχνης, κάνει μια στάση στην Αθήνα -στο πλαίσιο του τρέχοντος αφιερωματικού φεστιβάλ στη Λατινική Αμερική που διοργανώνει η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών– και μέχρι τις 23 Νοεμβρίου καλεί το ελληνικό κοινό να πλαγιάσει με μια ηθοποιό στα κρεβάτια που είναι τοποθετημένα στη Στοά Ορφέως, ακούγοντας σιωπηλά μια δεκάλεπτη ιστορία.
Περιμένοντας στην ουρά, νιώθεις μια μικρή συστολή μέσα σου και το βάρος από τα πολλά ερωτήματα που σε κατακλύζουν. Πού πάω; Τι θα μου πει; Κι αν γελάσω; Κι αν δεν μπορέσω να μείνω σιωπηλός; Θα την κοιτάω στα μάτια; Οχι, αποκλείεται. Θα κοιτάω το ταβάνι. Μα, όταν κάποιος σου μιλάει δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν είσαι εκεί, ότι τον αγνοείς. Κι έπειτα, είναι και το άλλο. Πώς θα έρθω τόσο κοντά με μια άγνωστη; Η γεωμετρία ενός διπλού κρεβατιού δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια να αποφύγεις την επαφή με τον διπλανό σου. Στην αποκρυπτογράφηση της επαφής και της σύνδεσης, βέβαια, ποντάρει εξαρχής ο Ρούμπιο παρουσιάζοντας το «Οσα είναι δίπλα μου».
Η σειρά σου έχει φτάσει. Προχωράς στο άγνωστο – τι κι αν όλα είναι φαινομενικά οικεία. Ενα διπλό κρεβάτι, ντυμένο, όχι τυχαία, με λευκά σεντόνια -σύμβολο της απλότητας, της αθωότητας, της γαλήνης, της συμβίωσης και της ενότητας- σε περιμένει. Και στο αριστερό μέρος ξαπλωμένη μία από τις επτά Ελληνίδες ηθοποιούς (Κίκα Γεωργίου, Δήμητρα Κούζα, Αννα Μάσχα, Ελενα Μεγγρέλη, Αγγελική Παπαθεμελή, Μαρία Παρασύρη και Εύη Σαουλίδου) που αφηγούνται την ιστορία στην ελληνική εκδοχή αυτής της ιδιότυπης παράστασης-περφόρμανς.
Εχεις ήδη ξαπλώσει. Περνάει ένα δίλεπτο μέχρι η ηθοποιός να ξεκινήσει να μιλάει. Τα πρώτα συναισθήματα περίπλοκα. Από τη μια το στρώμα είναι τόσο μαλακό που είναι ικανό να σου ξεκουράσει ψυχή και σώμα. Από την άλλη η τόσο στενή επαφή με μια άγνωστη μετατρέπει την ασφάλεια του κρεβατιού σε ανασφάλεια για το τι έπεται, από κοινού με την αίσθηση των δεκάδων ματιών που σε κοιτούν έκπληκτα από τη Σταδίου.
Η αφήγηση ξεκινά: «Κάποια στιγμή έμεινες μόνος. Ησουν πολύ μικρός. Ξύπνησες, η μαμά κι ο μπαμπάς δεν ήταν εκεί. Κανείς δεν ήταν εκεί», λέει αργά, γλυκά και κάπως μελοδραματικά η ηθοποιός που στέκει απέναντί σου. Τα κεφάλια ακουμπισμένα στα μαξιλάρια στριφογυρίζουν. Γιατί ξεκινά έτσι; Ο ίδιος ο Ρούμπιο λέει ότι η ιδέα για την ιστορία ήρθε μέσα από έναν εφιάλτη. Ονειρεύτηκε μια σκηνή που είχε ζήσει στα πέντε του, όταν ξύπνησε μέσα στο αμάξι του πατέρα του, μόνος, ενώ έξω ήταν σκοτάδι και έβρεχε. Αυτό το αίσθημα μοναξιάς πυροδότησε τη σκέψη του να γράψει αυτή τη σύντομη ιστορία, η οποία, όσο εξελίσσεται, μάλλον προς την αισιοδοξία θέλει να κοιτάει.
«Φτάνει μια στιγμή που μπορείς να αναπνεύσεις ανακουφισμένος. Να ξεκουραστείς, να απολαύσεις τις μυρωδιές, να κλείσεις τα μάτια. Να υπάρχεις. Σιωπηλά», λέει η ηθοποιός πριν σε αποχαιρετήσει. Στον επίλογο έχουμε μοιραστεί κάτι κοινό μέσω της σιωπής κι αυτό μπορώ να το φωνάξω όταν σηκωθώ από το κρεβάτι. Οι σιωπηλές ερωτήσεις που αντάλλαξαν τα βλέμματά μας, η αγωνία της αλλόκοτης συνεύρεσης και η γαλήνη που αισθάνεσαι ως απότοκο της φωτεινής ιστορίας που ακούς, σε πλήρη αντιδιαστολή με τη βουή του δρόμου, συνθέτουν το επιτυχημένο παζλ του «Οσα είναι δίπλα μου». Προλαβαίνετε ακόμα να το ζήσετε κι εσείς.
Info:
Εως 23/11 στη Στοά Ορφέως (είσοδος από οδό Σταδίου). Ανά τέταρτο από τις 19.00 έως τις 21.30.
Εισιτήρια: 5€ και 3€ (μειωμένο).
Πληροφορίες: www.sgt.gr
