«Ασκήσεις σιωπής/τα θηρία της ζούγκλας/εξημερώνουν», γράφει η Ιωάννα Παππά στο βιβλίο της «Η μικροϊστορία μιας αναλαμπής»
Το πρώτο χαϊκού που διάβασε ήταν το τελευταίο του Ματσούο Μπασό (1644-1694), του διασημότερου εκπροσώπου αυτής της ιαπωνικής ποιητικής φόρμας, που αναφέρεται ως η πιο σύντομη μορφή ποίησης. Μια εικόνα, ένα αίσθημα, με μια ανάσα σαν να ανοιγοκλείνεις το μάτι σου, προσπαθώντας να διασώσεις μια μικρούλα φευγαλέα στιγμή.
Η Ιωάννα Παππά μάς παραδίδει μια συλλογή από 35 χαϊκού, την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Η μικροϊστορία μιας αναλαμπής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μάγμα, για να μοιραστεί το φιλοσοφικό νόημα που κουβαλά ο απέριττος συνδυασμός των λέξεων και τα συναισθήματά της για αυτό το ποιητικό είδος που για την ίδια είναι «σαν να βουτάς στον βυθό και με τρεις κινήσεις να βγαίνεις στην επιφάνεια των νερών που λαμπυρίζουν στις αχτίνες του ήλιου».
«Μέσα σου κοίτα, /ζοφώδεις δαίμονες/ζουν σαν δάδες τυφλές», γράφει αλλού.
Ο θαυμασμός της για το ποιητικό αυτό είδος, μας λέει, γεννήθηκε αθόρυβα, αλλά στη συνέχεια «μεταμορφώθηκε σε εσώτερο εκρηκτικό μηχανισμό». Και επιχειρεί να μας εξηγήσει τη γοητεία που νιώθει: «Στα ιαπωνικά η λέξη “χανάμι” σημαίνει να βλέπεις τα άνθη των λουλουδιών και να σκέφτεσαι το εύθραυστο των καθημερινών μας στιγμών, το σύντομο πέρασμά μας από τη ζωή. “Σατόρι” είναι η στιγμή της αφύπνισης, το ξύπνημα των αισθήσεων. Και “σάμπι” είναι η ησυχία, η μοναξιά ως αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Εχεις την αίσθηση ότι η ουσία των λέξεων αυτών -ξύπνημα, θαυμασμός, μοναξιά-, με το ιδιαίτερο βάρος της καθεμιάς, εμπεριέχεται στη μικρή φόρμα των ποιημάτων χαϊκού, που αποτελείται από τρεις στίχους των πέντε, επτά και πέντε συλλαβών αντίστοιχα, σφραγίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη σχέση ανάμεσα στο παιχνίδι των λέξεων και της αποτύπωσης της εικόνας και του συναισθήματος που αυτή προκαλεί».
