Αυτή την Τρίτη 4 Ιουνίου έρχεται στην Αθήνα το non-binary performer Alok Vaid-Menon για μια παράσταση stand-up comedy στο θέατρο Βέμπο, όπου θα αναδείξει πτυχές της ζωής του ως queer άτομο. Κόκκινα νύχια, βαμμένα μάτια σε ροζ και γαλάζιες αποχρώσεις σαν την τρανς σημαία, πολύχρωμο φόρεμα, ψηλοτάκουνα και μπόλικη αγάπη, αγωνιστικότητα και χιούμορ. Είναι διεθνώς καταξιωμένο για την ποίησή του, την κωμωδία, τις δημόσιες ομιλίες και για τα βιβλία που έχει γράψει («Beyond the Gender Binary», «Femme in Public» και «Your Wound, My Garden»)
«Όσο περισσότερο αγαπάμε, τόσο περισσότερο γινόμαστε ανθρώπινοι», είπε το non-binary ακτιβιστό Alok Vaid-Menon στην «Εφ.Συν.», λίγο πριν έρθει στην Αθήνα για να μας δείξει μέσω του stand-up την φιλοσοφία του για την ζωή. Το Alok Vaid-Menon μας μίλησε για την κοινωνική δικαιοσύνη, τον φεμινισμό, την κρίση πανικού που βιώνει ο κόσμος, την Παλαιστίνη και το πως χρησιμοποιεί την κωμωδία ως έναν τρόπο για να αντιμετωπίσει το μίσος και τη βία.
● Alok, πώς βλέπεις τον κόσμο σήμερα σε σχέση τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη;
Μας έχουν διδάξει ότι πρέπει να διαλέξουμε μία πλευρά, το καλό ή το κακό, το λάθος ή το σωστό. Μια από τις χαρές του να είσαι μη δυαδικό άτομο είναι ότι μπορώ να αναγνωρίσω ότι όπου υπάρχει ομορφιά, υπάρχει και πόνος. Όπου υπάρχει πόνος, υπάρχει και ομορφιά. Εκπαιδεύω το μυαλό μου ώστε να μπορώ να έχω χώρο και για το λάθος και το σωστό.
Ζούμε σε μια περίοδο καταστροφικής βίας, αδικίας, σκληρότητας και ατελείωτης θηριωδίας. Παράλληλα, υπάρχει μια υπέροχη και σημαντική κοινότητα, αποκρυσταλλωμένη ελπίδα, γενναιοδωρία και καλή διάθεση. Κάνω ό,τι μπορώ για να μετατοπιστώ προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό που με κινητοποιεί είναι η δύναμη της ζωής, της αγάπης, ώστε να μπορώ να αντιμετωπίσω αυτό που βιώνουμε, όχι με αρνητισμό, αλλά με δέσμευση για το καλό και το δίκαιο.
● Ακόμη κι όταν γύρω μας συμβαίνουν θηριωδίες και εγκλήματα πολέμου, εσύ διατηρείς την ελπίδα. Πώς το καταφέρνεις;
Αγαπώ τους ανθρώπους κι αυτή είναι μια αγάπη που κερδίζεται με κόπο, δεν είναι επιφανειακή, έχει προκύψει από τη βαθιά μοναξιά. Ως τρανς άτομο, ήμουν πάντα εξόριστο από τις περισσότερες κοινότητες. Με έκαναν να αισθάνομαι ότι δεν μπορούσα να ανήκω. Ένιωθα ότι σε όλη μου τη ζωή έπρεπε να παρακολουθώ τους ανθρώπους από μακριά –όπως και την οικογένειά μου, το σχολείο, τη χώρα μου.
Πιστεύω όμως σε εμάς και καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι κάνουν όσα κάνουν. Επειδή φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι είμαστε μόνοι. Φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι φοβόμαστε. Δεν ξέρουμε πώς να είμαστε ευάλωτοι. Έτσι, αντί να αισθανθούμε ή να εκφραστούμε, γινόμαστε «φρούρια», χτίζουμε σύνορα, κλειδωνόμαστε, αυτοσαμποτάρουμε. Βρίσκω τόσο αξιαγάπητο το πόσο ανόητοι είναι οι άνθρωποι, το πώς νομίζουμε ότι αυτό είναι προστασία ενώ δεν είναι, ότι αυτό είναι ασφάλεια ενώ δεν είναι. Το παρατηρώ αυτό στον ίδιο μου τον εαυτό και του δίνω ελαφρυντικά.
Επειδή έχω δουλέψει για να θεραπεύσω τον εαυτό μου, αναγνωρίζοντας τους δικούς μου μηχανισμούς αντιμετώπισης διαφόρων δυσκολιών και του τραύματος, τους βλέπω να αντικατοπτρίζονται και στον κόσμο. Καταλαβαίνω ότι ο κόσμος παθαίνει κρίση πανικού και αντιδρά στα τραύματα, όπως κι εγώ.
Πώς απεγκλωβίστηκα από αυτό; Έμαθα πώς να αγαπώ περισσότερο. Δεν μπορούμε να ντρεπόμαστε ή να κριτικάρουμε ή να αναλύουμε ή να θεωρητικοποιούμε τον εαυτό μας μέσα από μια κρίση πανικού. Δεν δουλεύει. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε την τέχνη. Η τέχνη λοιπόν μου δίνει ελπίδα, επειδή ως μέθοδος μας αγγίζει σε ένα βαθύτερο επίπεδο, πέρα από το γνωστικό και διανοητικό επίπεδο. Η τέχνη μας αγγίζει στην καρδιά και την ψυχή μας και μας λέει: «Σε αγαπώ περισσότερο από αυτό το μίσος, δεν το χρειάζεσαι αυτό».
● Πιστεύεις ότι μέσω του stand-up, της συγγραφής ή της ποίησης οι άνθρωποι –και οι κοινωνίες– μπορούν να μεταμορφωθούν;
Το έχω δει να συμβαίνει. Κάνω αυτή τη δουλειά εδώ και 12 χρόνια και μου έχει τύχει να έρχεται κόσμος σε παραστάσεις και να μου λέει για παράδειγμα: «Όταν σε πρωτοείδα στα social media, με αηδίασε η εμφάνισή σου. Την βρήκα πολύ ενοχλητική και άσχημη. Δεν καταλάβαινα γιατί ήσουν ντυμένο έτσι. Μετά, άκουσα την τέχνη σου και συνειδητοποίησα ότι η ανασφάλειά μου ξεσπούσε πάνω σου και ζήλευα την ικανότητά σου να κάνεις πράγματα που ένιωθα ότι δεν μπορούσα να κάνω εγώ. Καθώς σε παρακολουθούσα, κατάλαβα ότι μπορούσα να το κάνω κι εγώ και τώρα η ζωή μου έχει αλλάξει ριζικά».
Οπότε, η θεωρία μου για την αλλαγή είναι ότι αν μπορούμε να αλλάξουμε έναν άνθρωπο, μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Ίσως η κλίμακα είναι αρκετά μικρή. Κάποιοι απαισιόδοξοι θα μπορούσαν να πουν, εντάξει, αλλάζεις ίσως το 0,001% του κόσμου. Αλλά εγώ δεν συμφωνώ με αυτό το πλαίσιο. Πιστεύω ότι αν μπορούμε να αλλάξουμε ένα άτομο, αυτό το άτομο μπορεί να αλλάξει ένα άλλο κοκ. Έτσι αλλάζεις τον κόσμο.
Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ο καθένας να κάνει την τέχνη του, να δείχνει την ευαλωτότητά του. Επομένως, πιστεύω ότι η τέχνη μπορεί να μεταμορφώσει την κοινωνία. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο συχνά δεν εκτιμούν τους καλλιτέχνες. Συνήθως, δεν επενδύουμε στις μετασχηματιστικές μας δυνάμεις. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας στις ΗΠΑ, δεν είχαμε καμία χρηματοδότηση για τις τέχνες. Δεν επενδύουμε στους φορείς που είναι πιο ζωτικοί για την επιβίωσή μας κι αυτό είναι κάτι που έμαθα από τον φεμινισμό. Επειδή το νοικοκυριό και η φροντίδα, το μαγείρεμα και η καθαριότητα κι όλα αυτά τα πράγματα που συντηρούν τη ζωή, συνδέονται με τις γυναίκες, δεν τα πληρώνουμε και δεν τα εκτιμάμε.
● Πιστεύεις ότι το φεμινιστικό κίνημα έχει δυναμωθεί τα τελευταία χρόνια;
Ναι, έχει σημειωθεί μια τεράστια άνοδος του φεμινισμού. Όπου υπάρχει πρόοδος όμως, υπάρχουν και αντιδράσεις. Είδαμε την κατάργηση της απόφασης Roe v. Wade και των δικαιωμάτων άμβλωσης στη χώρα μου, κάτι που είναι ασύλληπτο. Βλέπουμε ανθρώπους να προσπαθούν να απαγορεύσουν την αντισύλληψη, πραγματικά δυστοπικά, τρομακτικά πράγματα. Επιλέγω όμως να επικεντρωθώ στο πώς το θεραπεύουμε αυτό παρά στο πώς το διαγιγνώσκουμε. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ο λόγος που ο φεμινισμός είναι τόσο απειλητικός για την κοινωνία είναι επειδή οι άνθρωποι δεν θέλουν να θεραπευτούν. Οι άνθρωποι θέλουν να παραμείνουν πληγωμένοι, γιατί το να είσαι πληγωμένος σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι. Η θεραπεία απαιτεί από εμάς να αποδεχτούμε στην πραγματικότητα το μη οικείο. Και αυτό είναι πολύ αποσταθεροποιητικό για τον εγκέφαλό μας.
Έτσι, για παράδειγμα, πριν από 100 χρόνια, όταν οι γυναίκες αγωνίζονταν για το δικαίωμα να φορούν παντελόνια, οι άνδρες έλεγαν, αυτό θα σημάνει την κατάρρευση του πολιτισμού μας. Ο κόσμος θα τελειώσει. Αυτό που στην πραγματικότητα έλεγαν είναι: δεν ξέρω πώς να φανταστώ έναν άλλο κόσμο. 100 χρόνια αργότερα, οι άνθρωποι λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα για τους άνδρες που φορούν φορέματα. Πρόκειται για την ίδια κρίση, την έλλειψη φαντασίας. Ο στόχος μου είναι να ενισχύσω την ικανότητα των ανθρώπων να φαντάζονται.
Νομίζεις ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι φοράω μακιγιάζ και φόρεμα; Να σου πω ένα μυστικό; Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι δεν έχεις υγειονομική περίθαλψη. Το πραγματικό ζήτημα είναι ότι η κλιματική αλλαγή πρόκειται να καταπιεί ολόκληρη τη γη. Οπότε ο θυμός σου, η οργή σου, η δυσαρέσκειά σου είναι πολύ βάσιμη. Απλά κατευθύνεται στον λάθος άνθρωπο. Στην πραγματικότητα, εσύ και εγώ έχουμε πολλά περισσότερα κοινά. Ας μιλήσουμε για το θέμα του φορέματος, αφού μπορέσουμε να διασφαλίσουμε ότι θα εξακολουθεί να υπάρχει η γη. Αφού εξασφαλίσουμε ότι η ανθρωπότητα είναι ακόμα ζωντανή.
● Ανέφερες τον χαρακτηρισμό «δυστοπικό» και ήθελα να σε ρωτήσω πώς φαντάζεσαι τη δική σου ουτοπία.
Έχω δημιουργήσει μια ουτοπία σε μικρό επίπεδο, με τις φιλίες μου. Μία από τις αγαπημένες μου θεωρητικούς, η Bell Hooks, μαύρη φεμινίστρια, στο βιβλίο της «Όλα για την αγάπη» μιλάει για το πώς στην κοινωνία δεν υπάρχει κανένα μέρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να μάθουν πώς να αγαπούν. Αναρωτιέται, πού είναι το workshop για να μάθουμε πώς να αγαπάμε; Όταν το διάβασα αυτό, το πήρα πολύ σοβαρά. Είπα, εντάξει, θα φτιάξω αυτό το εργαστήριο με τις φιλίες μου, οι οποίες θα είναι το μέρος όπου θα εξασκήσω την ουτοπία. Η ουτοπία όμως δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι συχνά βαθιά συγκρουσιακή. Επειδή έχω φίλους στη ζωή μου που μου μιλούν με αμείλικτη ειλικρίνεια, που μου λένε τα πράγματα που κάνω λάθος, όπως και τα πράγματα που κάνω σωστά, που μου προσφέρουν φροντίδα και μου προσφέρουν κριτική, που με βοηθούν να είμαι το καλύτερο δυνατό εαυτό μου. Κι ας είναι ατελές.
Θέλουμε να δημιουργήσουμε την ουτοπία κάτω από συνθήκες που είναι θεμελιωδώς αντίθετες με αυτήν. Οπότε, φυσικά και θα τα κάνουμε μαντάρα, αφού είμαστε εμποτισμένοι με τα πράγματα που μισούμε. Το σκέφτομαι πολύ αυτό ως τρανς άτομο. Οι άνθρωποι περιμένουν από εμάς να είμαστε με κάποιο τρόπο έξω από το φύλο.
Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι στη δεξιά, τα τρανς άτομα μετατρέπονται σε δαίμονες που είναι εδώ για να καταστρέψουν την κοινωνία και στην Αριστερά, συχνά μας μετατρέπουν σε θεότητες που έρχονται να την θεραπεύσουν. Και στις δύο πλευρές δεν μας επιτρέπεται να είμαστε άνθρωποι. Το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να είσαι πραγματικά μέρος του κόσμου, όχι πάνω ή κάτω από αυτόν.
Αυτό που έπρεπε να κάνω στη δική μου ουτοπία είναι να συνειδητοποιήσω ότι έχω εσωτερικεύσει τόσα πολλά από αυτά τα σκατά του μισογυνισμού, της πατριαρχίας, του φύλου. Κανείς δεν είναι έξω από αυτά. Έτσι δεν μπορώ να γίνω διαχειριστής της μεταμόρφωσης του κόσμου αν δεν δεσμευτώ και εγώ για τη δική μου μεταμόρφωση. Και αυτό είναι ένα μεγάλο μέρος της παράστασης που θα κάνω στην Αθήνα. Πρόκειται για την αναμέτρηση με τα κομμάτια του εαυτού μου που πρέπει ακόμα να θεραπευτούν. Τα κομμάτια του εαυτού μου που εξακολουθούν να μισούν τον εαυτό τους.
Το μίσος για τον εαυτό μου είναι η μεγαλύτερη σχέση που είχα ποτέ στη ζωή μου. Είναι ο πιο αξιόπιστος σύντροφος που είχα ποτέ και εξυπηρετεί έναν σκοπό για μένα, επειδή ξέρω πώς να μισώ τον εαυτό μου τόσο καλά, το να αγαπώ τον εαυτό μου είναι πιο τρομακτικό και πιο ριψοκίνδυνο. Στο show προσπαθώ να δείξω στους ανθρώπους ότι κι εγώ μισώ τον εαυτό μου κι ο τρόπος που το θεραπεύεις αυτό είναι να το παραδεχτείς. Ας σταματήσουμε να παίζουμε θέατρο. Αν μπορούσαμε όλοι να βγούμε έξω και να πούμε: «Είμαι ανασφαλής», θα άλλαζε ο κόσμος. Αλλά για άλλη μια φορά η πατριαρχία θέλει να λες ότι είσαι δυνατός/ή/ό.
Αν ήμασταν τόσο δυνατοί, δεν θα χρειαζόμασταν ο ένας τον άλλον. Το ωραίο με την ανασφάλεια είναι ότι χρειαζόμαστε επιβεβαίωση από άλλους ανθρώπους. Κι είναι πολύ ωραίο πράγμα να σε επιβεβαιώνουν.
● Χρειάζεται θάρρος για να δείξεις την ευαλωτότητά σου και να μοιραστείς τα βιώματά σου με τον κόσμο;
Ναι. Αλλά ποια είναι η εναλλακτική; Ξέρεις, για τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής μου, ήμουν πολύ κλειστό άτομο. Δεν άφηνα κανέναν να μάθει τι αισθανόμουν κι αυτό με έκανε καταθλιπτικό. Ήθελα να πεθάνω. Ήμουν τόσο αποστασιοποιημένο. Η αυτοκτονικότητα ήταν η καθημερινή μου εμπειρία. Έδωσα μια υπόσχεση όμως στον εαυτό μου. Έλεγα ότι δεν πρόκειται να το ξανακάνω ποτέ αυτό. Γι’ αυτό μου φαίνεται αστείο όταν οι άνθρωποι λένε ότι είναι θαρραλέο να είσαι ευάλωτος. Εγώ πιστεύω ότι είναι πιο θαρραλέο να πιστεύεις ότι αν είσαι άτρωτος. Θα μπορούσες ποτέ να ζήσεις μια καλή ζωή, έτσι; Δεν υπάρχει περίπτωση. Χρειάζεται πολύ περισσότερη δουλειά και πολύ περισσότερη ενέργεια για να πεις ψέματα απ’ ό,τι για να πεις την αλήθεια. Και νιώθω πολύ τυχερό για αυτό.
Αισθάνομαι ευλογημένο άτομο που ο Θεός με έκανε τρανς, επειδή έμαθα αυτό το μάθημα. Από την ηλικία των τριών ή τεσσάρων ετών, έπρεπε να παλέψω με το γεγονός ότι αν εκφράσω τον αυθεντικό εαυτό μου, μπορεί να πέθαινα. Κι αν δεν το έκανα, μπορεί να αυτοκτονούσα. Αυτό το ακραίο διακύβευμα σε αυτό το ζήτημα της αυθεντικότητας με βοήθησε να καταλάβω ότι η αυθεντικότητα αξίζει να παλεύεις για αυτήν, ακόμα κι αν είναι πιο δύσκολο.
Όταν ο κόσμος λέει ότι τα τρανς άτομα είναι μια μικρή, ασήμαντη μειονότητα, λέω, ακούστε, μέσα μας υπάρχει μια τεχνογνωσία, μια πορεία επιβίωσης για κάθε άνθρωπο στη γη, επειδή η ιστορία των τρανς είναι η πιο ανθρώπινη ιστορία. Γεννιόμαστε σε μια κοινωνία που ποτέ δεν μας ρωτάει τι άνθρωπος θέλεις να γίνεις, αλλά αντίθετα μας λέει τι άνθρωπος πρέπει να είσαι.
Αυτό που λένε τα τρανς άτομα είναι: επιτρέψτε μου να σας δείξω τι άνθρωπος θέλω να είμαι. Αυτό είναι που χρειάζεται όλος ο κόσμος. Αυτό το τελετουργικό του να λες, σταμάτα, δεν είμαι πια ο γιος του πατέρα μου. Είμαι ο εαυτός μου. Και να πώς μοιάζω εγώ. Αυτό είναι ένα τελετουργικό που νομίζω ότι θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Υποθέτω ότι, ναι, χρειάζεται γενναιότητα, αλλά είμαι τρανς. Αυτή είναι η καθημερινή μου ζωή. Αν κολλούσα στο «Ω Θεέ μου, είναι τόσο θαρραλέο για μένα να βγω έξω», δεν θα έβγαινα ποτέ έξω. Όμως βγαίνω έξω και ο κόσμος γελάει μαζί μου και με φωτογραφίζει και με χλευάζει, αλλά νιώθω υπέροχα.
● Ίσως το μεγαλύτερο τραύμα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα αυτή τη στιγμή είναι η γενοκτονία που συμβαίνει στην Παλαιστίνη, την οποία παρακολουθούμε ζωντανά μέσα από τα social media.
Είναι φρικτό. Νομίζω ότι ξεπερνά κάθε λέξη που έχω αυτή η φρικαλεότητα. Είναι αηδιαστικό. Αβάσταχτο. Χρειαζόμαστε άμεση και μόνιμη κατάπαυση του πυρός τώρα. Είναι ολέθριο να βλέπω τη δική μου κυβέρνηση να είναι μία από τις υπεύθυνες δυνάμεις για τη συνέχιση αυτής της βίας. Αισθάνομαι πολύ απογοητευμένο με την ηγεσία της χώρας μου που δεν ακούει την παγκόσμια πλειοψηφία, ειδικά τους νέους ανθρώπους στη χώρα μου που ξεσπούν λέγοντας «Δεν έχετε ανθρωπιά;». Υπάρχει κι ένας βαθύς σκεπτικισμός για όλους τους θεσμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δημιουργήθηκαν ειδικά για να αποτρέψουν αυτού του είδους τις φρικαλεότητες και αποτυγχάνουν να το κάνουν. Αισθάνομαι μια βαθιά αίσθηση δέσμευσης να κάνω τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν ότι αυτό που συμβαίνει εκεί αφορά στην πραγματικότητα ολόκληρο τον κόσμο. Αν δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτό, χάνουμε τη δική μας ανθρωπιά και αυτό μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για όλους μας.
● Σε ανησυχεί η παγκόσμια άνοδος της ακροδεξιάς;
Βαθύτατα. Είναι πολύ ανησυχητικό, ειδικά σε ένα μέρος όπως η Ευρώπη, όπου θα έπρεπε να έχουμε πάρει ένα μάθημα για τον αυταρχισμό κι όμως συνεχίζουμε να επιστρέφουμε σε αυτόν. Ξέρεις γιατί; Επειδή δεν μιλάμε για το τραύμα. Ο μόνος τρόπος για να καταλάβουμε γιατί αυτά τα αυταρχικά καθεστώτα συνεχίζουν να έχουν τόση εξουσία πάνω στους ανθρώπους είναι να καταλάβουμε τη μοναξιά και τον πόνο. Οι άνθρωποι φοβούνται και ο φόβος είναι σαν ένας ψεύτικος προφήτης που λέει στους ανθρώπους: «Θα είσαι ασφαλής, αν κάνεις αυτό». Όχι.
Αισθάνομαι ότι καλούμαι να υπενθυμίσω στους ανθρώπους ότι συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη αντί να διακόψουμε τον κύκλο και να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δοκιμάζω την αγάπη. Πολλές φορές οι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι αφέλεια και γελοιότητα που πιστεύω στην αγάπη και τη συμπόνια. Αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό που είναι αφελές και γελοίο είναι να κάνεις πόλεμο ξανά και ξανά και να πιστεύεις ότι θα έχεις διαφορετικό αποτέλεσμα. Αυτό που είναι αφελές και γελοίο είναι να δοκιμάζεις την ίδια στρατηγική και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα. Είναι καιρός για νέες στρατηγικές και να αποδεχτούμε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι διαφορετικό.
● Θεωρείς ότι η αγάπη είναι πολιτική;
Ναι, η αγάπη είναι η πιο πολιτική δύναμη. Η πολιτική μου πλατφόρμα είναι η αγάπη. Αν γινόμουν πολιτικός, θα έλεγα: «Η αγάπη είναι η πολιτική μου πλατφόρμα και για κάθε ζήτημα θα ψάχνω να βρω ποιος είναι ο δρόμος με την περισσότερη αγάπη». Αγάπη σημαίνει να πιστεύουμε στην ικανότητα του καθενός να μεταμορφώνεται, να πιστεύουμε ότι ο καθένας έχει μια εγγενή αξιοπρέπεια απλώς και μόνο επειδή υπάρχει, ανεξάρτητα από τη δουλειά του, την τάξη του, το διαβατήριό του, την εθνικότητά του, το φύλο του. Κανείς δεν είναι αναλώσιμος. Το κάθε άτομο είναι πολύτιμο. Ο πέμπτος πυλώνας της αγάπης για μένα είναι η πνευματική σύνδεση με την ανθρωπότητα. Η ανθρωπότητα δεν είναι κάτι που είμαστε. Είναι κάτι που γινόμαστε. Και ο τρόπος με τον οποίο ασκούμε την ανθρωπιά μας είναι μέσω της αγάπης. Όσο περισσότερο αγαπάμε τόσο περισσότερο γινόμαστε ανθρώπινοι.
● Έχεις έρθει ξανά στην Αθήνα, τι ανυπομονείς να δεις ή να κάνεις εδώ;
Κάθε φορά που βρίσκομαι στην Ελλάδα, νιώθω τόση ευτυχία. Μου αρέσει που οι άνθρωποι τρώνε βραδινό τα μεσάνυχτα, που είναι έξω και μιλάνε, διασκεδάζουν. Με ενοχλεί όταν είμαι σε περιοδεία στην Ευρώπη και όλα κλείνουν στις 8 το βράδυ κι ο κόσμος λέει: «Τα μαγαζιά είναι κλειστά». Όμως δεν είναι τα εστιατόρια κλειστά. Είναι οι καρδιές που είναι κλειστές.
Είναι τόσο σημαντικό να μπορείς να πας σε ένα πάρτι και να μιλήσεις με τους ανθρώπους και να κάνεις φίλους. Οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί σε αυτό. Νιώθω ότι η Αθήνα είναι μια πόλη όπου και οι άγνωστοι γίνονται φίλοι. Όταν πάω σε ένα εστιατόριο ή σε ένα μπαρ και μιλάω με κάποιον για ώρες κι ας μην τον ξαναδώ ποτέ. Είχαμε όμως μια όμορφη αλληλεπίδραση.
● Τι θα δούμε στην παράστασή σου;
Θα σας παρουσιάσω το νέο μου stand-up comedy. Είναι πραγματικά αστείο και είμαι ενθουσιασμένος που θα το κάνω στην Ελλάδα, η οποία φημίζεται για τη φιλοσοφία της, γιατί θα φανερώσω τη φιλοσοφία μου απέναντι στη ζωή. Η κωμωδία ως προσέγγιση του κόσμου είναι πολύ σημαντική για μένα. Αυτό που δείχνω στον κόσμο είναι πώς ζω ως τρανς άτομο και χρησιμοποιώ την κωμωδία ως έναν τρόπο να γελάσω και να αντιμετωπίσω το μίσος και τη βία που δέχομαι συνεχώς. Μιλάω για πολιτικά ζητήματα με έναν διαφορετικό τρόπο, γιατί όταν οι άνθρωποι γελάμε, το γέλιο μας μεταμορφώνει. Επίσης, ο φίλος μου ο Travis, ένας μαύρος τρανς κωμικός από το Ηνωμένο Βασίλειο, θα ανοίξει την παράσταση. Είχαμε ξανάρθει στην Αθήνα πριν από δύο χρόνια και επιστρέφουμε με μεγαλύτερη όρεξη από ποτέ!
INFO
- ALOK
- Τρίτη 4 Ιουνίου
- Θέατρο Βέμπο, Καρόλου 18, Πλατεία Καραϊσκάκη
- Ώρα έναρξης: 21:00
- Εισιτήρια από 20 ευρώ.
