Η φετινή εγκατάσταση στην είσοδο της Στέγης έχει τίτλο EtherealSunrise.com, φέρει την υπογραφή του Αγγελου Πλέσσα και οι κινούμενες εικόνες της παραπέμπουν σε ένα ξημέρωμα, στην ανάγκη για αναγέννηση και κάθαρση. Πέντε ετών γίνεται ο οργανισμός κι αν μη τι άλλο μας έχει μάθει τι θα πει αναγέννηση και τι καλλιτεχνική κάθαρση.
Οπως το Ιδρυμα Ωνάση, έτσι κι η Στέγη εξακολουθεί και φέτος -στο πρόγραμμα που παρουσίασε χθες- να έχει σημείο αναφοράς της τους Ελληνες που δημιουργούν, εκείνους που παράγουν πολιτισμό στη χώρα ανεξαρτήτως ιθαγένειας και υπηκοότητας, όσους ταξιδεύουν τα έργα τους στο εξωτερικό, τους διεθνείς καλλιτέχνες που τιμούν με την παρουσία τους την ελληνική σκηνή κι όσους αντιλαμβάνονται τη σπουδαιότητα της εκπαίδευσης.
«Σε καιρούς σαν κι αυτούς οι ιδιώτες οφείλουμε να συνδράμουμε, να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, να συνεργαζόμαστε με την πολιτεία. Υπάρχουν τομείς που το κράτος πρέπει να μπορεί να καλύπτει», είπε στην εισαγωγική του ομιλία ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση Αντώνης Παπαδημητρίου.
«Η παιδεία, ο πολιτισμός, η υγεία είναι αγαθά για τα οποία η Ευρώπη πάλεψε πολύ, ώστε να παρέχονται στους πολίτες της από την ίδια την πολιτεία. Αυτό που δηλώνουμε είναι η διάθεσή μας να στεκόμαστε δίπλα σε αυτή για να μπορούν να υλοποιούνται περισσότερα μεγάλα και μικρά σχέδια, για να ανοίγουν τα φτερά τους όλοι εκείνοι που θέλουν να κάνουν ένα βήμα πιο πέρα από αυτό που θα καθόριζε η οικονομική και κοινωνική αφετηρία τους».
Το πρόγραμμα της σεζόν 2015-2016 -όπως σχολίασε ο ίδιος- έχει για πυλώνες του τα 4 Ε: «Τους Ελληνες που αξίζει να ξεχωρίζουν, την Εξωστρέφεια που πρέπει να έχει ο ελληνικός πολιτισμός, την Ευρώπη που αλλάζει και την αλλάζουμε, την Εκπαίδευση που πάντα πρέπει να είναι ο βατήρας του φωτεινού μέλλοντος».
■ Eλληνικό Θέατρο
Είναι φανερό πως το θέατρο θα αποτελέσει και φέτος την αιχμή του δόρατος της Στέγης. Τόσο σε ό,τι αφορά τις ευκαιρίες που πάλι θα δοθούν στις εγχώριες δυνάμεις όσο και το βαρύ πυροβολικό που έρχεται από το εξωτερικό
● Γνώριμοι του κοινού της Στέγης επιστρέφουν: οι blitz για παράδειγμα, η πλέον εξωστρεφής ομάδα του ελληνικού θεάτρου ετοιμάζει διεθνή συμπαραγωγή με τίτλο «6 a.m. How to disappear completely» (9-18/10).
● Ο Δημήτρης Καραντζάς επιχειρεί να δείξει στους εφήβους το ριζοσπαστικό αριστούργημα της Βιρτζίνια Γουλφ «Τα κύματα», το οποίο περιγράφει με τρεις λέξεις: ορμή, λαχτάρα, απελευθέρωση (22/11-24/4)
● Συγκλονιστικά επίκαιρο το έργο του Αυστροούγγρου Εντεν φον Χόρβατ «Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα» (μιλάει για τη βαρβαρότητα της εποχής) που θα σκηνοθετήσει ο Ακύλλας Καραζήσης (19-30/12).
● Ο Θοδωρής Αμπαζής φτιάχνει μια όπερα για όλη την οικογένεια, βασισμένη στη «Βασίλισσα του Χιονιού» του Αντερσεν (22-30/12)
● Πολιτικοκοινωνική και υπαρξιακή αυτογνωσία στο ανεπανάληπτο έπος του Ντέιβιντ Γουόρκ Γκρίφιθ «Μισαλλοδοξία», που υπογράφει η Ιώ Βουλγαράκη. Η ταλαντούχα σκηνοθέτης και ένας θίασος πρωταγωνιστών καταθέτουν ένα εξόχως ατμοσφαιρικό, βωβό μουσικοθεατρικό έπος πολιτικοκοινωνικής και υπαρξιακής αυτογνωσίας (20-30/1).
● «Καθαρή πόλη» των Ανέστη Αζά & Πρόδρομου Τσινικόρη. Οι πιο δραστήριοι λειτουργοί του θεάτρου ντοκουμέντου στην Ελλάδα, καταπιάνονται με τον μύθο και την απομυθοποίηση της μετανάστριας καθαρίστριας (3-14/2).
● Η αποκαλυπτική τριλογία του Στρίντμπεργκ «Προς Δαμασκόν» συμπληρώνει το ρεπερτόριο της Ρούλας Πατεράκη (11-22/5). Κείμενο-τοτέμ για την αντισυμβατική σκηνοθέτιδα, δίνει όλο το εύρος της ζωής και του σύμπαντος, μέσα από τις υπαρξιακές αναζητήσεις ενός ήρωα: του Αγνώστου.
■ Ξένο Θέατρο
● Με το που θα αλλάξει η χρονιά (3-6/1) αναμένονται «Οι Καραμαζόφ» του Ντοστογιέφσκι, η πλέον αιρετική παράσταση του ιστορικού Θεάτρου Τέχνης Μόσχας, το οποίο για πρώτη φορά βγαίνει εκτός ρωσικών συνόρων (Ιανουάριος). Το μεγαλειώδες έργο του Ντοστογιέφσκι, σε μια ανατρεπτική –και ακατάλληλη για ανηλίκους– ανάγνωση, που αντανακλά την καπιταλιστική ακρότητα.
● Η γαλλική αβανγκάρντ συστήνει στην Ελλάδα το θεότρελο παιδί της: τον Φιλίπ Κεν. Αναρχικός της πρωτοπορίας και αμετανόητος χιουμορίστας, σκηνοθέτης και εικαστικός, στήνει μια ποιητική κωμωδία με αναπάντεχους ήρωες ένα γκρουπ από γερόλυκους της ροκ και μια σούπερ γιαγιά! (26-28/2).
● Οι βραβευμένοι πρεσβευτές του θεάτρου της πραγματικότητας στην Ευρώπη, Rimini Protokoll, τολμούν ξανά και μεταφέρουν στη σκηνή το καταραμένο βιβλίο «Ο Αγών μου». Ενενήντα χρόνια μετά τη συγγραφή του, το αυτοβιογραφικό μανιφέστο του Αδόλφου Χίτλερ υποβάλλεται σε σκηνική ανατομία από ένα θίασο «ειδικών» (21-24/4).
● Πρώτη φορά στην Αθήνα έρχεται και το θρυλικό λονδρέζικο σχήμα, Complicite, που στις αρχές των ΄80s επαναπροσδιόρισε το σωματικό θέατρο. Ο ιδρυτής του, Σάιμον Μακ Μπέρνι, επιδίδεται σε ένα σόλο ρεσιτάλ και, εισάγοντας μια νέα οπτικοακουστική φόρμα, μας παρασύρει στα βάθη του Αμαζονίου (1-3/4).
● Στις πατρίδες του «χαμένου» κομμουνισμού, την Πολωνία, την Τσεχία, τη Σλοβακία και την Ουγγαρία, χτυπάει η καρδιά του τρίτου και τελευταίου κύκλου του γεωπολιτικού φεστιβάλ της Στέγης, Transitions 3. Την παράσταση «Φράνκενσταϊν» υπογράφει η τελευταία μεγάλη ανακάλυψη των Κανών, ο Ούγγρος σκηνοθέτης της πολυβραβευμένης ταινίας «Λευκός Θεός», Κορνέλ Μουντρούτσο (13-15/11). Ο επίσης πολυβραβευμένος Aρπαντ Σίλινγκ παρουσιάζει την «Μέρα της οργής», ένα μιούζικαλ επαναστατημένων, μια ιλαροτραγική παράσταση (11, 12/11).
Η σκηνοθέτις και συγγραφέας Λόλα Αρίας στο «Audition for demonstration» ρωτά τους θεατές-πρωταγωνιστές της παράστασης το ερώτημα: «Αν γυρνούσατε τον χρόνο πίσω, σε ποιο ιστορικό γεγονός θα θέλατε να ήσασταν διαδηλωτής, παρατηρητής ή αστυνομικός;» (17/11). Τέλος, ο διακεκριμένος Πολωνός σκηνοθέτης Κριστόφ Γκαρμπατσέφσκι αναμετριέται με ένα από τα πιο σημαντικά έργα της σύγχρονης δραματουργίας, την «Υβόννη, η πριγκίπισσα της Βουργουνδίας» του Γκομπρόβιτς (28, 29/11).
● Η τρίτη χρονιά του Fast Forward Festival (16-31/5), του θεσμού που αγαπά τις νέες τεχνολογίες, τις αντισυμβατικές σκηνικές φόρμες και τον δημόσιο χώρο, επικεντρώνεται στο θέμα τον συνόρων και των ορίων – γεωγραφικών, πολιτισμικών, κοινωνικών, αισθητικών. Αναμένονται: το «Σπίτι της ευρωπαϊκής ιστορίας στην εξορία» του Tόμας Μπέλινκ που μελετά το σενάριο καταστροφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η performance-εγκατάσταση του πολυσυζητημένου Νοτιοαφρικανού Μπρετ Μπέιλι «Exhibit B», ο Αρκάντι Ζαΐντες, μια εντελώς ξεχωριστή φωνή στο τοπίο του ισραηλινού χορού, που ρίχνει ένα ιδιαίτερα κριτικό βλέμμα στην πολιτική πραγματικότητα της χώρας του, το «Web of Trust», μια παράσταση για το internet, τα κοινωνικά δίκτυα, τα ψηφιακά μέσα και τους Δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκι από την πιο σκληροπυρηνική σκηνοθέτιδα της Ουγγαρίας Εντιτ Καλντόρ.
■ Μουσική
Ψαγμένη, για άλλη μια φορά, αναζητά συμμαχίες στα πέρατα του κόσμου και φέρνει στην Αθήνα σχήματα που δείχνουν στον χάρτη πού ακριβώς χτυπά η καρδιά της μουσικής παγκοσμίως. Ανάμεσά τους:
● Ο μύστης της πολίτικης λύρας Σωκράτης Σινόπουλος, για δεύτερη φορά στη Στέγη (24/10), παρουσιάζει με το κουαρτέτο του τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, Eight Winds (ECM).
● Το InMute ᾽15 (ο αγαπημένος διάλογος των κινηματογραφικών καινοτομιών και της πειραματικής μουσικής σκηνής) συνεχίζεται για τρίτη χρονιά με τιμώμενους δύο σημαντικούς κινηματογραφιστές της πρωτοπορίας: τον Βρετανό Γκρεγκ Ποπ και τον Αμερικανό Πολ Κλίμπσον (30/10-1/11).
● Mostly Other People Do the Killing: το εκρηκτικό κουαρτέτο που δονεί την τζαζ σκηνή της Νέας Υόρκης έρχεται για πρώτη φορά επιχειρώντας μια τολμηρή ανασύνθεση του επικού Kind of Blue του Miles Davis.
● Ο 44χρονος Rudresh Mahanthappa, πολυβραβευμένος σαξοφωνίστας ινδικής καταγωγής με εμμονή στον Τσάρλι Πάρκερ, παρουσιάζει με το κουιντέτο του το τελευταίο του άλμπουμ, Bird Calls (6/11).
● Ο 32χρονος Κουβανός πιανίστας David Virelles ενσωματώνει αφροκουβανέζικες επιρροές στη σύγχρονη τζαζ, με έναν ήχο μυστηριακό και αισθησιακό (11/11).
● Ο Γιώργος Πέτρου και η Καμεράτα αναμετριούνται με Φίλιπ Γκλας και Φραντς Κάφκα δημιουργώντας τη δική τους Σωφρονιστική Αποικία μέσα στους τοίχους της Διπλαρείου Σχολής, σε μια μοναδική site-specific παραγωγή (28-31/1)
● Το μουσικό σύνολο Ergon Ensemble, με τη δηλωμένη αγάπη του στα αριστουργήματα της σύγχρονης μουσική κάνει αφιέρωμα στον Κλοντ Βιβιέ (13/2).
● Τον Μάρτιο έρχεται το φαινόμενο της ιταλικής τζαζ, ο πιανίστας Τζοβάνι Γκουίντι, ενώ λίγο μετά περιμένουμε πώς θα μεταμορφώσουν το εμβληματικό έργο του Αρνολντ Σένμπεργκ «Φεγγαρίσιος Πιερότος» το dissonArt ensemble με τον σκηνοθέτη Αλέξανδρο Ευκλείδη (2, 3/4).
● Ο πρωτεργάτης της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής Κ. Βήτα τιμά δύο μορφές του ρεμπέτικου: τη Σωτηρία Μπέλλου και τη Μαρίκα Παπαγκίκα (3, 4/6).
■ Χορός
Ολα τα φώτα πέφτουν πάνω στη «μεγάλη κυρία» της σύγχρονης αμερικανικής χορευτικής σκηνής, Λουσίντα Τσάιλντς, ή οποία ξανασμίγει με τους ομοϊδεάτες της μινιμαλιστές, τον αρχιτέκτονα Φρανκ Γκέρι και τον συνθέτη Τζον Ανταμς κι αναβιώνουν τη θρυλική χορογραφία «Available Light».
● Η αγαπημένη του ελληνικού κοινού κολεκτίβα του Βέλγου Αλέν Πλατέλ, Les ballets C de la B, επιχειρεί στο «Coup Fatal» ένα ταξίδι αυτογνωσίας στα άδυτα του Κονγκό.
● Οι RootlessRoot της Λίντας Καπετανέα και του Γιόζεφ Φρούτσεκ συνθέτουν στο «Europium» την ιστορία του καταποντισμού της σύγχρονης ευρωπαϊκής κουλτούρας.
■ Σκέψεις
● Μετράμε αντίστροφα ώς τον Μάρτιο για να υποδεχτούμε τον Αμερικανό δημιουργό αριστουργημάτων σαν τον «Υπόγειο κόσμο», τον «Λευκό θόρυβο» και «Τα ονόματα». Ο Ντον ΝτεΛίλο, ένας από τους επιδραστικότερους συγγραφείς των τελευταίων 30 ετών, επιστρέφει στην Ελλάδα –αγαπημένο τόπο της νιότης του– και στηλιτεύει τα ήθη του σύγχρονου δυτικού κόσμου.
● Σχεδόν ένα μήνα μετά, ο Ράινερ Ες, εγγονός του Ρούντολφ Ες –του διοικητή του Αουσβιτς όπου βρήκαν τραγικό θάνατο 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι- αποκηρύσσει με σθένος τη δράση και τις ιδεολογικές καταβολές του παππού του και ως ακτιβιστής πλέον έρχεται για μια αντιναζιστική διάλεξη.
● Μια προσωπικότητα του παγκοσμίου κινηματογράφου, ο Βέρνερ Χέρτζογκ των «Κάσπαρ Χάουζερ», «Νοσφεράτου» και «Φιτζκαράλντο», συνομιλεί με τον Πολ Χολντενγκρέιμπερ, τον οικοδεσπότη των διάσημων συνεντεύξεων της New York Public Library (ημερομηνία θα ανακοινωθεί).
■ Εικαστικά
● Digital Revolution: Στα χνάρια του λονδρέζικου Barbican και του Μουσείου Tekniska της Στοκχόλμης, μια έκθεση που συσπειρώνει όλες τις εκφάνσεις ψηφιακής τέχνης.
● Tρία πειράματα στην πόλη από την Candy Chang που με τις διαδραστικές εγκαταστάσεις της «παραβιάζει» τα όρια μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου χώρου σε δεκάδες αστικά κέντρα ανά τον πλανήτη: 1. School of the future (Το σχολείο του μέλλοντος), 2. Before I die (Πριν πεθάνω, θέλω να… ), 3. Confessions (Εξομολογήσεις).
-320x213.jpg)
