Μία συναυλία, πολλές προβολές και δύο ηχηρά «όχι»

Το απόγευμα της Κυριακής βρήκε την Αθήνα να σηκώνει ασπίδα προστασίας για τα σινεμά, τη Θεσσαλονίκη να μετατρέπει την πλατεία Αριστοτέλους σε Γούντστοκ, ξεκαθαρίζοντας με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο ότι το νερό δεν ιδιωτικοποιείται, και την κυβέρνηση να βλέπει κι εδώ κι εκεί μια ισχυρή και πολυπληθή ομάδα ανθρώπων να «χαλάει» τις τελευταίες τους δουλειές, 47 μέρες πριν από τις εκλογές.

Οταν σπέρνεις ιδιωτικοποιήσεις και ρυπαίνεις τόσο απροκάλυπτα το πολιτιστικό οξυγόνο της χώρας, θερίζεις αντιδράσεις που δεν μπορείς να διαχειριστείς, αλλά ούτε και να φιμώσεις, όσο κι αν τα φιλοκυβερνητικά μέσα παραμένουν πιστά στο δόγμα της προπαγάνδας, αλλοιώνοντας την πραγματικότητα.

Το ρολόι έδειχνε έξι και η ουρά έξω από την «Ιριδα» έφτανε μέχρι το θέατρο «Γκλόρια». Οι διαθέσιμες θέσεις καλύφθηκαν αστραπιαία και το σινεφίλ κοινό, παρότι έμεινε με την όρεξη, δεν πτοήθηκε καθόλου συνεχίζοντας τη βόλτα του προς το «Αστορ». Ο ήλιος έδυε πίσω από την οθόνη που είχε τοποθετηθεί στην πλατεία Κοραή και ο ουρανός είχε χρώμα ροζ. Ενα χρώμα που σχετίζεται με το αιθέριο, το γλυκό και το ευχάριστο, την αγάπη, την τρυφερότητα αλλά και την αθωότητα. Επίθετα και συναισθήματα που αποτυπώνουν ακριβώς και τη σχέση του ανθρώπου με τον κινηματογράφο.

Την ίδια ώρα στη Θεσσαλονίκη, η Φωτεινή Βελεσιώτου έδινε το σύνθημα για μια μεγαλειώδη συναυλία, για μια ιστορική νύχτα από αυτές που θα μνημονεύονται για καιρό. Σειρά πήραν οι Χειμερινοί Κολυμβητές με ιστορίες, μουσικές αλλά και μια υπενθύμιση από τον Αργύρη Μπακιρτζή, για το έγκλημα της Βενιζέλου. Πόσα χωράει η μνήμη μας άραγε;

Λίγο καιρό πριν, ο Δημήτρης Μυστακίδης είχε κάνει τις σκέψεις του για τη δολοφονία του Αλκη Καμπανού τραγούδι, το οποίο προχθές άναψε τα αίματα στην πλατεία Αριστοτέλους ξεσηκώνοντας τον κόσμο. Ο Φοίβος Δεληβοριάς κράτησε ζεστό το κοινό με καινούργια και παλιά κομμάτια, ενώ μοιράστηκε και μια ιστορία με το κοινό, όταν η Τατιάνα Στεφανίδου τον είχε προσκαλέσει στην εκπομπή της με θέμα την ελευθερία του Τύπου. Μάλλον δεν ακολουθούσε τυχαία η ερμηνεία της αγαπημένης «Υβρεοπομπής».

Το ψιλόβροχο στην Αθήνα συνοδεύτηκε από τις σταγόνες ελπίδας που έρρεαν μέσα από τα κείμενα που ετοίμασαν σπουδαστές/ριες δραματικών σχολών, στο πλαίσιο της ανακοίνωσης για το φινάλε της κατάληψης του «Ρεξ». Μια έξοδος που δεν σηματοδοτεί κάποιο τέλος, διότι αυτά τα παιδιά και ο αγώνας τους εδώ και 53 μέρες υπενθύμισαν την έννοια της διεκδίκησης. Οι γροθιές τους παραμένουν υψωμένες «ενάντια σε έναν κόσμο οργανωμένης σήψης» και το μήνυμα στο πανί ξεκάθαρο: «Το αίσθημα της ευτυχίας γίνεται ανατρεπτικό όταν είναι συλλογικό».

Το φως είχε χαθεί στην πλατεία Κοραή, η οθόνη πρόβαλλε την ταινία του Νίκου Νικολαΐδη «Ο χαμένος τα παίρνει όλα» και αν κάποιος έπρεπε να περιγράψει τη στάση του υπουργείου Πολιτισμού απέναντι στην τέχνη με έναν στίχο, δεν μπορώ να φανταστώ πιο ταιριαστό από το «πού σταματάει αυτή η άγρια κατηφόρα».

Το κλείσιμο της συναυλίας στη Θεσσαλονίκη έκανε τη νύχτα μέρα. Το intro του «Σιμούν» συνοδεύτηκε από πυρσούς, χορό, τραγούδι και η λαοθάλασσα του κόσμου μεταμορφώθηκε σε χορωδία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, με τις λέξεις να μοιάζουν μικρές για να περιγράψουν την ατμόσφαιρα στην καρδιά της πόλης. Οι σφυγμοί της αντίστασης σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα χτυπούσαν δυνατά.