«Μου στέρησαν με ψέματα την κόρη μου Ντίλαν»

«Ημουνα σίγουρος ότι το βιβλίο μου θα έβρισκε κάποια ακτή να αράξει. Δεν μπορείς να κρατάς για πάντα την αλήθεια κλεισμένη σε μπουκάλι», δήλωσε ο Γούντι Αλεν. Απορεί κανείς με το κουράγιο του. Θύμα της εποχής #MeToo, χάρη σε μια νέα καμπάνια λάσπης της οικογένειας Φάροου, είδε πρώτα τις ταινίες του να μη βγαίνουν στις αμερικανικές αίθουσες.

Και τώρα η αυτοβιογραφία του, «Αpropos of Nothing», πέρασε παρόμοια περιπέτεια. Ευτυχώς, μετά την πρωτοφανή απόφαση του μεγαθήριου Hachette να ακυρώσει τελευταία στιγμή την κυκλοφορία της, βρέθηκε ένας πιο ηρωικός και μικρότερος οίκος, ο Arcade, να τη βγάλει. Κυκλοφόρησε τη Δευτέρα, δύσκολη εποχή για την εκδοτική βιομηχανία, που γονατίζει διεθνώς κάτω από την επέλαση του κορονοϊού. Πώς θα τα πάει;

Είναι αλήθεια ότι έχουν σχεδόν γραφτεί και ειπωθεί τα πάντα για εκείνη τη ζεστή, ηλιόλουστη μέρα του Αυγούστου του 1992, όπου σε ένα ωραίο εξοχικό του Bridgewater, στο Κονέκτικατ, ο Γούντι Αλεν, ήδη σε ερωτική σχέση με τη Σουν-Γι, «κακοποίησε σεξουαλικά» ακόμα μία κόρη της πρώην συντρόφου του, της Μία Φάροου. Την 7χρονη Ντίλαν, που είχε υιοθετήσει και λάτρευε.

Η μεγάλη (και φοβερά προβληματική) οικογένεια Φάροου, με επικεφαλής τον Ρόναν, που τη μέρα εκείνη ήταν μόνο 4 χρόνων παιδάκι, αλλά έχει αφύσικα μεγάλη μνήμη και είναι σήμερα παντοδύναμος δημοσιογράφος, ηγέτης του #MeToo, υποστηρίζει ότι ο Γούντι, μέσα σε ένα σπίτι τίγκα στον κόσμο, κατάφερε να απομονώσει την Ντίλαν και να την κακοποιήσει.

Εχει νόημα να υπερασπιστεί ο σκηνοθέτης τον εαυτό του; Τόσα χρόνια σπάνια άνοιγε το στόμα του. Στο «Apropos of Nothing» εξηγεί τη στάση του απέναντι στη δημόσια κατακραυγή: «Με δεδομένο το κακόηθες χάος ενός σύμπαντος χωρίς σκοπό, τι είναι ένας μικρός, ψευδής ισχυρισμός μπροστά στο μεγάλο σχέδιο των πραγμάτων; Αλλωστε, το να είσαι μισάνθρωπος έχει και τις χάρες του. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να σε απογοητεύσουν».

Αυτό δεν σημαίνει ότι στην αυτοβιογραφία του δεν είναι αιχμηρός. Kυρίως με τους πολλούς ηθοποιούς του, από τον Κόλιν Φερθ μέχρι τον Τίμοθι Σαλαμέ, που τον αποκήρυξαν (και έδωσαν και τα μισθά τους στο #MeToo). «Δεν είναι και τόσο ηρωική πράξη», γράφει. «Μπορώ να τους δώσω μόνο την κατώτατη αμοιβή, που ορίζει το συνδικάτο τους. Εικάζω ότι αν έπαιρναν τα συνήθη για τον κινηματογράφο ποσά, που συχνά είναι πολύ μεγάλα, θα δήλωναν μεν ότι δεν θα ξαναδουλέψουν μαζί μου, αλλά δωρεές θα ξέχναγαν να κάνουν».

Μόνο για την Ντίλαν δεν έχει ούτε μια πικρή κουβέντα. «Βρήκα γρήγορα αυτό το μικροσκοπικό μωράκι αξιαγάπητο, ήθελα όλο και περισσότερο να το κρατώ στην αγκαλιά μου, να παίζω μαζί του», θυμάται. «Κυριολεκτικά το ερωτεύτηκα και ένιωθα ενθουσιασμένος που ήμουν ο πατέρας του. Μετά από κάνα δυο χρόνια τέτοιου υπερχαϊδέματος, η Μία είπε, “Χριστέ μου, τελικά ήσουν πραγματικά έτοιμος να γίνεις πατέρας”. Ενα από τα πιο θλιβερά πράγματα στη ζωή μου είναι ότι μου στέρησαν τη δυνατότητα να αναθρέψω την Ντίλαν. Μπορούσα μόνο να ονειρεύομαι ότι της δείχνω το Μανχάταν ή τις χαρές του Παρισιού και της Ρώμης. Εγώ και η Σουν-Γι θα την υποδεχόμασταν με ανοιχτή αγκαλιά αν ποτέ αποφάσιζε να μας πλησιάσει, όπως έκανε ο Μόουζες».

Ο Μόουζες Φάροου, υιοθετημένος γιος της Μία, 42χρονος σήμερα επαγγελματίας ψυχοθεραπευτής, με ένα εντυπωσιακό κείμενο που ανάρτησε το 2018 στο μπλογκ του, κατήγγειλε τη μητέρα του για άγρια σωματική και ψυχολογική κακοποίηση όλων των παιδιών της και για πλύση εγκεφάλου της μικρής Ντίλαν.

Και, όντας μάρτυρας της περιβόητης μέρας στο Κονέκτικατ, και μάλιστα 14 χρόνων έφηβος, κατηγορηματικά δήλωσε ότι ο Γούντι δεν ακούμπησε τη μικρή, πόσο μάλλον που σκοτεινή, φορτωμένη πράγματα σοφίτα το σπίτι δεν είχε για να την απομονώσει και να την κακοποιήσει σεξουαλικά. Τα όσα υποστήριξε ο Μόουζες ταυτίζονται απόλυτα με τα συμπεράσματα δύο διαδοχικών ερευνών της υπόθεσης από ψυχιάτρους, κοινωνικούς λειτουργούς και δικαστές: «Αυτά που λέει η μικρή Ντίλαν είναι αποτέλεσμα προβών και υπαγόρευσης».

Δυσλειτουργικές οικογένειες, αυτή η μάστιγα που διαλύει παιδικές ψυχές. Μην πιάσουμε τώρα τα τραύματα της Μία, που όπως έχει πει προσπάθησαν επανειλημμένα να την κακοποιήσουν στο ίδιο της το σπίτι (ο αδελφός της είναι στη φυλακή για λόγους παιδεραστίας), είχε έναν βίαιο και γυναικά μπαμπά, παντρεύτηκε μωρό σχεδόν τον γέρο ήδη Φρανκ Σινάτρα και έκανε παιδί με τον άνδρα της καλύτερης φίλης της.

Ας δούμε πώς περιγράφει (με αγάπη και χιούμορ) ο Γούντι στην αυτοβιογραφία του τους δικούς του γονείς: «Ηταν δυο άνθρωποι τόσο αταίριαστοι όσο η Χάνα Αρεντ και ο Νέιθαν Ντιτρόιτ (σ.σ. γκανγκστεράκος στο μιούζικαλ “Guys and Dolls”). Διαφωνούσαν για τα πάντα, εκτός από τον Χίτλερ και τους βαθμούς μου. Και όμως, παρά τη λεκτική σφαγή, έμειναν παντρεμένοι εβδομήντα χρόνια -υποπτεύομαι από το άχτι τους. Είμαι σίγουρος ότι αγαπιόντουσαν με έναν δικό τους τρόπο, που ίσως είναι γνωστός μόνο σε λίγες φυλές κυνηγών κεφαλών στο Μπόρνεο».

Το βιβλίο «Apropos of Nothing» είναι, φυσικά, αφιερωμένο στη σύζυγό του, Σουν-Γι.