Περί διορισμών και προκηρύξεων

Συνεχίζεται ο διάλογος με αφορμή το ρεπορτάζ του Δημήτρη Κανελλόπουλου με τίτλο «Νέο κεφάλαιο στην κόντρα Ζορμπά – Λαζαρίδη». Τη σκυτάλη παίρνει τώρα η τέως υπουργός Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά, απαντώντας στον Γιώργο – Εµµανουήλ Λαζαρίδη, διευθυντή του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης:

Θέλουμε να πορευόμαστε στις σκιές διορισμένων καλλιτεχνικών διευθυντών ή στον ανοιχτό ορίζοντα προκηρύξεων; Αυτό είναι το ουσιαστικό διακύβευμα για τους δημόσιους καλλιτεχνικούς οργανισμούς της χώρας. Οσες προφάσεις εν αμαρτίαις και βροχή διαστρεβλώσεων κι αν εκτοξεύονται με προκάλυμμα ένα αντιφατικό προσωπικό αφήγημα επιλεκτικής μνήμης του κ. Λαζαρίδη, δεν μπορούν να κρύψουν το ερώτημα.

Οι κανόνες που πρέπει να τηρούνται στον χώρο των δημόσιων πολιτιστικών οργανισμών όσον αφορά τη διαφάνεια και την αξιοκρατία, οδηγούν στην πολιτική επιλογή των προκηρύξεων την οποία εγκαινίασα και συνεχίζω να υπερασπίζομαι, παρά τις επιθέσεις και τις συκοφαντίες που έχω δεχθεί.

Οι διορισμοί δεν έχουν μέλλον και έχουν χρεοκοπήσει τόσο στη συνείδηση του καλλιτεχνικού κόσμου, που παίρνει αποστάσεις από κυκλώματα, όσο και στην ευρύτερη κοινή γνώμη. Γι’ αυτό άλλωστε, ακόμη κι όσοι τους επιδιώκουν πάση θυσία, αποφεύγουν τεχνηέντως να τους υπερασπιστούν ή καταφεύγουν σε ένα είδος σωτηριολογικής αποστολής ως άλλοθι.

Αλλά δεν μας χρειάζονται σωτήρες ούτε άλλοθι. Ο δρόμος των προκηρύξεων έχει ανοίξει παρά τα εμπόδια, τις προφάσεις, την υποκρισία και τη χρόνια ιδιοτέλεια που έχει καταστήσει κανόνα τους διορισμούς. Κι άνοιξε γιατί έχει γίνει αντιληπτό πως αποτελεί ένα πρώτο από τα σημαντικά βήματα που πρέπει να γίνουν για την κρίσιμη και αναγκαία αξιοκρατία.

Ενα βήμα που μέσα από ανοιχτές διαδικασίες θα φέρει σε θέσεις ευθύνης νέους ανθρώπους, κόβοντας τα νήματα με εξαρτήσεις αλληλοεξυπηρετήσεων, υπόγειες πολιτικές σκοπιμότητες και μπάρμπα στην Κορώνη, και με μοναδικά κριτήρια τις σπουδές, την εμπειρία και τις ικανότητες για να διεκδικήσουν τις θέσεις.

Κι έχει ανοίξει επίσης γιατί οι ίδιοι οι οργανισμοί έχουν απόλυτη ανάγκη να ανανεωθούν, να αποκτήσουν μεγαλύτερη εμβέλεια, ανεξαρτησία, πρόγραμμα και σχέδιο ηγεσίας και εξωστρέφειας, ώστε να λειτουργούν παραγωγικά από καλλιτεχνική άποψη για την οικοδόμηση και τη διεύρυνση του κοινού τους, με στόχους εκπαιδευτικούς και κοινωνικοπολιτισμικούς επίσης.

Είμαι σίγουρη πως δεν θα λείψουν οι ευκαιρίες να συζητήσουμε για όλα αυτά τα πολύ σημαντικά σε πολιτικό πλαίσιο, με επιχειρήματα, χωρίς προκαταλήψεις και προσωπικές αντιπαραθέσεις, γιατί πραγματικά αφορούν το μέλλον των πολιτιστικών οργανισμών και της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στη χώρα μας. Οσοι τουλάχιστον ενδιαφερόμαστε πραγματικά γι’ αυτά.