«Κίμωλό μου, παράδεισό μου» λένε οι κάτοικοι για το νησί τους και έχουν απόλυτο δίκιο. Αρζαντιέρα, δηλαδή Ασημένια την αποκαλούσαν τον Μεσαίωνα Ενετοί και Φράγκοι, έμποροι και πειρατές, καθώς έβλεπαν από μακριά να λαμποκοπούν τα ασημόλευκα βράχια της.
Το μικρό Κυκλαδονήσι με τις εξαιρετικές παραλίες, την άγρια φυσική ομορφιά, τα γραφικά σοκάκια του Χωριού, όπου η άυλη πολιτιστική κληρονομιά γίνεται αισθητή από τα παραθύρια με τα κεντημένα κουρτινάκια μέχρι την αρχιτεκτονική των σπιτιών, έχει πλέον και το κινηματογραφικό φεστιβάλ του. Μια εξαιρετική πρωτοβουλία που δίνει προστιθέμενη αξία στο νησί.
Το βράδυ της Δευτέρας ολοκληρώθηκε το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κιμώλου (25/6-1/7) σε μια λιτή και γεμάτη συναίσθημα τελετή λήξης που κορυφώθηκε με βεγγαλικά και τη διαβεβαίωση όλων ότι θα είναι παρόντες και στη διοργάνωση του 2020.
Για μια εβδομάδα ταινίες από εθνικές κινηματογραφίες από την Τυνησία, την Αργεντινή, τη Νέα Ζηλανδία, την Τουρκία, το Ιράν μέχρι τη Δομινικανή Δημοκρατία και την Ινδία προβλήθηκαν στις «ανοιχτωσιές» του νησιού, στο Κάστρο και στις πλατείες -ο δυνατός αέρας δεν επέτρεψε να γίνουν προβολές σε παραλίες- και κυρίως στο προαύλιο της Εκκλησίας του Αγίου Χρυσοστόμου, του 17ου αιώνα.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, ο σκηνοθέτης Μανουέλ ντε Κόκο (κατά κόσμον Μάνος Κοκορομύτης) επέλεξε τις ταινίες καταφέρνοντας να δώσει έναν πολυσυλλεκτικό, διεθνή χαρακτήρα στη διοργάνωση και να κερδίσει τελικά το στοίχημα. Την πρωτοβουλία του, αγκάλιασαν με ζέση η δημοτική αρχή, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου μαζί με άλλους φορείς, οι δεκάδες διεθνείς προσκεκλημένοι, αλλά κυρίως οι κάτοικοι του νησιού.
Ηταν υπέροχο όταν στην τελετή λήξης ακούσαμε την κυρία Αννα, την ηλικιωμένη Κιμωλιάτισσα, την οποία βλέπαμε να παρακολουθεί ανελλιπώς κάθε προβολή να λέει ότι είναι τυφλή και ο γιος της της περιέγραφε τις ταινίες που έφεραν στο νησί τις ιστορίες του κόσμου.
Το δυνατό χειροκρότημα του κοινού απέσπασαν όμως ο Φώτης και η Ελένη, οι δυναμικές και αθόρυβες προσωπικότητες της εθελοντικής ομάδας «Κιμωλίστες» που δραστηριοποιούνται από το 2011, διοργανώνοντας πεζοπορίες, καθαρισμούς παραλιών και κινηματογραφικές προβολές στα πιο αναπάντεχα σημεία. Δεκάδες φαναράκια -μια μαγεία που συναγωνίζεται τον έναστρο ουρανό- στήνονταν κάθε βράδυ στις προβολές του φεστιβάλ από τους «Κιμωλίστες».
Δικό τους έργο είναι εξάλλου και οι υπαίθριες δανειστικές βιβλιοθήκες – βάρκες που βρίσκονται στο Χωριό, στο λιμάνι της Κιμώλου, στις παραλίες Αλυκή, Μπονάτσα και Πράσα. Ολες έχουν φιλοτεχνηθεί από τη ζωγράφο Ελένη Τεκνοπούλου και η καθεμιά μεταφέρει ένα περιβαλλοντικό μήνυμα.
Τέλος, το Σκιάδι, ο μοναδικός γεωλογικός σχηματισμός που θυμίζει πέτρινο μανιτάρι, εκτός από σήμα κατατεθέν της Κιμώλου είναι πλέον και του κινηματογραφικού φεστιβάλ.
◢ Χρυσό Δέντρο – μεγάλο βραβείο «Eternal Winter» του Attila Szasz (Ουγγαρία).
◢ Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας «Fatwa» του Μahmoud Ben Mahmoud (Τυνησία).
◢ Βραβείο της ΕΡΤ «Amir» του Nima Eghlima (Ιράν).
◢ Ειδικές Μνείες στις ταινίες «The Little Comrade» (Εσθονία), «Debt» (Τουρκία), καλύτερης κινηματογράφησης «Children of the salt» (Βενεζουέλα).
