Το τελευταίο μυθιστόρημα του Δημήτρη Παπαχρήστου, το οποίο κυκλοφόρησε με τίτλο: «Πλωτή Πατρίδα» , από τις εκδόσεις Τόπος, αποτελεί μία πολιτισμική συνέχεια των οικουμενικών αξιών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες του Σήμερα.
Με άξονα την Μνήμη ως ζωτική λειτουργία αυτοκαθορισμού του ανθρώπου, ο συγγραφέας μιλά για την ελευθερία, την ισότητα, την δικαιοσύνη, την φιλία, την αδερφοσύνη των ανθρώπων και των λαών.
Με αναφορά το καφενείο στην πόλη της Αθήνας αλλά και στην Αστόρια της Νέας Υόρκης, ως χώρο κοινωνικής δημοκρατίας και διαλόγου αλλά και συνεύρεσης των ανθρώπων του μόχθου, ανατέμνει τις ανθρώπινες σχέσεις, την εξουσία ως μηχανισμό παραμόρφωσης της ευτυχίας και της πολιτικής αυτάρκειας.
Γνώστης του λαϊκού πολιτισμού και με ισχυρά βιώματα επαναφέρει στο προσκήνιο το βαθύ περιεχόμενο των συνεκτικών δεσμών του και επιχειρεί μία κριτική προσέγγιση σε μία κοινωνία που μεταμορφώνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα , διαλύοντας δεσμούς και αξιακές σταθερές. Αναδεικνύει την κριτική ουτοπία ως εφαλτήριο να κατακτήσουμε την αρμονία και τον έρωτα για να ζήσουμε την συμπυκνωμένη « στιγμή» της ζωής, με την μορφή της καθολικής εξέγερση στις συμβατικότητες που πνίγουν την σκέψη, την ελευθερία και τους ανοιχτούς ορίζοντες της αυθεντικής πνευματικότητας.
Μέσα από το μεταναστευτικό πρόβλημα των Ελλήνων της δεκαετίας του 1960, θίγει το σημερινό μεταναστευτικό ζήτημα, τον ρατσισμό της διπλανής πόρτας. Φιλοσοφεί ταυτόχρονα πάνω στο καθημερινό βίωμα και στις μεγάλες αξίες με οδηγό τους Προσωκρατικούς φιλοσόφους, τους ποιητές, το δημοτικό τραγούδι.
Ανασυνθέτει την κατακερματισμένη πραγματικότητα από τα κουρέλια του Μεταμοντέρνου σε εμβατήριο ελευθερίας , ουτοπίας και έρωτα, διαβαίνοντας στοχαστικά μέσα από τον πόνο και τον θάνατο των απλών ανθρώπων. Υπενθυμίζει πως ο θάνατος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως φυγή, διότι ευτελίζεται η ύπαρξη στην επιφάνεια των πραγμάτων. Ο θάνατος είναι πυξίδα αυτογνωσίας και ταπεινότητας που βαθαίνει το Νόημα της ζωής .
Γίνεται καμπανοκρούστης του μέτρου και της ουσιαστικής αυτάρκειας , όταν γύρω μας λυσσομανά η καταναλωτική και τεχνοκρατική δικτατορία του ευτελούς.
Ο Παπαχρήστος προτείνει την Άμεση Δημοκρατία ως την πολιτική και κοινωνική μορφή αληθινής συλλειτουργίας των Πολιτών, «η εξέγερση δεν σταματάει , είναι ποτάμι, είναι καθημερινή επανάσταση. Το μία και έξω, να το φοβάσαι, όταν δεν έχει τον έρωτα μέσα, γίνεται νεκρή εκσπερμάτωση. Λίμνη καθεστωτική», σημειώνει. Η «Πλωτή Πατρίδα» ταξιδεύει στην θάλασσα της Παγκοσμιοποίησης , πυξίδα αξιών η μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου .
