Πίνακας προ-ραφαηλίτη ζωγράφου θύμα λογοκρισίας

Ένα κύμα συντηρητισμού στην τέχνη φαίνεται ότι έχουν ευνοήσει οι καταγγελίες για σεξουαλικές επιθέσεις και το κίνημα #MeToo. Θύμα αυτής της υπερβολής έπεσε και ο πίνακας «Ο Ύλας και οι Νύμφες» του Βρετανού ζωγράφου Τζον Γουίλιαμ Γουοτερχάουζ, που αναπαριστά τον μύθο του όμορφου Ύλα, ήρωα της αργοναυτικής εκστρατείας, τον οποίο οι νύμφες του νερού χάρη στα θέλγητρά τους τον πήραν για πάντα στην αγκαλιά τους.

Ο πίνακας αυτός της σχολής των ραφαηλιτών ζωγράφων, που μέχρι πρόσφατα μπορούσε κανείς να τον δει στην Πινακοθήκη του Μάντσεστερ, αναπαριστά τις έφηβες και γυμνές νύμφες να προκαλούν τον Ύλα να πέσει στο νερό της λίμνης.

Ωστόσο, η διεύθυνση του μουσείου αποφάσισε να κατεβάσει τον πίνακα από την έκθεσή της και θα αποσύρει από το πωλητήριο όλες τις αφίσες και τις καρτ-ποστάλ με την εικόνα του, εκτιμώντας ότι ίσως είναι ακατάλληλος και προσβλητικός.

Παρ’ όλα αυτά, στη θέση του έβαλε μια ανακοίνωση, ζητώντας από το κοινό να εκφέρει τη γνώμη του για την απόφαση να αποσυρθεί το έργο. Όπως αναφέρεται, στόχος είναι να «προκληθεί συζήτηση για το πώς το κοινό της πινακοθήκης αντιλαμβάνεται τα εκθέματα της πινακοθήκης».

Η επιμελήτρια της έκθεσης, Κλερ Γκάναγουεϊ, που παραδέχεται ότι το κίνημα κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης των γυναικών #MeToo υποστήριξε ότι δεν ήθελαν να λογοκρίνουν το έργο, αλλά να ανοίξει ένας κύκλος διαλόγου.

«Δεν αρνούμαστε την ύπαρξη συγκεκριμένης κατηγορίας έργων», είπε.

Ωστόσο, επειδή το έργο βρισκόταν σε αίθουσα που φέρει τον θεματικό τίτλο «Αναζητώντας την ομορφιά», που περιέχει έργα τέχνης με πολύ γυναικείο γυμνό, η επιμελήτρια είπε ότι το όνομα της αίθουσας είναι κακό, γιατί άνδρες καλλιτέχνες είναι αυτοί που αναζητούν το γυναικείο σώμα και οι πίνακες αναπαριστούν το γυναικείο σώμα είτε ως παθητική διακοσμητική εικόνα είτε σαν μοιραίες γυναίκες.

Υποστήριξε δε ότι η ίδια «υπάρχει ένα συναίσθημα αμηχανίας γιατί δεν είχαμε ασχοληθεί μέχρι τώρα με το θέμα. Είχαμε αλλού στραμμένη την προσοχή μας. Συλλογικά ξεχάσαμε να κοιτάξουμε προς αυτό και να το σκεφτούμε σωστά. Θέλουμε να κάνουμε κάτι τώρα».

Οι αντιδράσεις του κοινού είναι ανάμικτες. Άλλοι γράφουν στα σχόλια τους ότι δημιουργείται κακό προηγούμενο, ενώ άλλοι δηλώνουν απογοητευμένοι και άλλοι μιλούν για κίνηση πολιτικής ορθότητας.

Μάλιστα, υπάρχουν καλλιτέχνες, όπως ο Μάικλ Μπράουν που ήταν παρών στην εκδήλωση αποκαθήλωσης του έργου, που είπε ότι με τέτοιες ενέργειες υπάρχει ο κίνδυνος να «σβήσουμε το παρελθόν».

«Δεν μου αρέσει στην τέχνη ο διαχωρισμός μεταξύ καλού και κακού. Αυτοί οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη δύναμή τους για να λογοκρίνουν την τέχνη. Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε, γιατί μπορεί να μην τον δούμε ποτέ ξανά στους τοίχους της πινακοθήκης».