«Ζητώ συγγνώμη μόνο από τα θύματα των βιασμών»

Ηταν ένα mea culpa, όπως επέμεναν κάποιοι; Ηταν ένα ξεκαθάρισμα της θέσης της, μετά τον σάλο που ξεσήκωσε το κείμενο που υπέγραφε μαζί με άλλες 100 Γαλλίδες στη «Μοντ», δηλώνοντας τη διαφωνία της με το κίνημα #MeToo (στα γαλλικά #balancetonporc) και υπερασπίζοντας «την ελευθερία της παρενόχλησης», για να σωθεί η «σεξουαλική ελευθερία»; Σημασία έχει πως η Κατρίν Ντενέβ βρέθηκε χθες ολομόναχη, σε μια υπέροχη φωτογραφία με τσιγάρο στο χέρι, στο πρωτοσέλιδο της «Liberation», δίνοντας συνέχεια στο θέμα, με ένα καταδικό της κείμενο.

Η εφημερίδα, που είχε ήδη με άλλο πρωτοσέλιδο ειρωνευτεί το κείμενο των 100 («Απειλείται η σεξουαλική ελευθερία. Αλήθεια;»), της ζήτησε συνέντευξη, για να μάθει αν συμφωνεί καθ’ ολοκληρίαν με το κείμενο και πώς αισθάνεται με όλη την πολεμική που ακολούθησε. Κι αυτή προτίμησε να γράψει.

Κατ’ αρχάς η Κατρίν Ντενέβ παίρνει μια μικρή απόσταση από το κείμενο των 100 («το βρίσκω δυνατό, αλλά όχι τέλειο», λέει) και πολύ μεγάλη από ορισμένες από τις συνυπογράφουσές της -δεν την κατονομάζει, αλλά αναφέρεται κυρίως στην ηθοποιό Μπριζίτ Λαέ, που σε συνέντευξή της στο BFMTV είπε ότι σε έναν βιασμό μπορείς να φτάσεις σε οργασμό!

«Το να λες ότι μπορεί μια γυναίκα να νιώσει ηδονή όταν τη βιάζουν, είναι χειρότερο από το να φτύνεις στο πρόσωπο όλες εκείνες που έχουν υποστεί αυτό το έγκλημα (…). Τίποτα σ’ αυτό το κείμενο δεν υποστηρίζει ότι η παρενόχληση έχει κάτι το καλό, αλλιώς δεν θα το είχα υπογράψει (….). Χαιρετίζω αδελφικά όλα εκείνα τα θύματα φρικτών πράξεων, που ίσως αισθάνθηκαν ότι το κείμενο στη “Μοντ” τούς επιτίθεται και ζητώ συγγνώμη από αυτές και μόνον από αυτές», γράφει η Ντενέβ.

Διότι κατά τα άλλα η ηθοποιός, που ήδη από τον Νοέμβριο είχε δημόσια εκφράσει τις επιφυλάξεις της απέναντι στο κίνημα #Me Too, τις επαναλαμβάνει για μια ακόμα φορά, αν και παραδέχεται ότι, ούσα ηθοποιός από τα 17 της χρόνια, ξέρει πολύ καλά πόσο «τραυματικές καταστάσεις» ζουν οι γυναίκες στο σινεμά. Ο λόγος; Φοβάται το «λιντσάρισμα από τα μίντια» και τις «δίκες» αθώων στα κοινωνικά δίκτυα με βάση απλές καταγγελίες χωρίς αποδείξεις. «Δεν αθωώνω αλλά ούτε και καταδικάζω κανέναν, γιατί δεν έχω τα προσόντα -λίγοι τα έχουν», γράφει.

Ο μεγαλύτερος φόβος της είναι ο «κίνδυνος των εκκαθαρίσεων στην τέχνη». «Θα κάψουμε την έκδοση Σαντ στην “Πλειάδα”;», αναρωτιέται. «Θα χαρακτηρίσουμε παιδόφιλο τον Λεονάρντο ντα Βίντσι και θα σβήσουμε τους πίνακές του; Θα ξεκρεμάσουμε τους Γκογκέν και Εγκον Σίλε από τα μουσεία; Θα απαγορεύσουμε τους δίσκους του Φιλ Σπέκτορ; Αυτό το κλίμα λογοκρισίας με αφήνει άφωνη και ανήσυχη για το μέλλον της κοινωνίας μας».

Τέλος, θυμίζει σε όλους όσοι αμφισβήτησαν τον φεμινισμό της ότι ήταν ανάμεσα στις 243 «τσούλες» (μαζί με την Ντιράς και τη Σαγκάν) που υπέγραψαν, το 1971, το μανιφέστο «Eχω κάνει έκτρωση», παρόλο που αντιμετώπιζαν κίνδυνο φυλάκισης. Και λέει «στους συντηρητικούς, ρατσιστές και παραδοσιακούς κάθε είδους», που την υποστήριξαν, ότι δεν θα έχουν ποτέ τη «στήριξη και φιλία της». «Είμαι και θα μείνω μια ελεύθερη γυναίκα», καταλήγει.