Ελληνιστικά ναυάγια εντοπίστηκαν στη Δήλο

Σημαντική εμπορική βάση και διαχρονικός εμπορικός θαλάσσιος δρόμος, που συνέδεε την ανατολική και τη δυτική Μεσόγειο, ήταν η Δήλος. Αυτό επιβεβαιώνει η υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα στο νησί που πραγματοποιήθηκε (2-20 Μαΐου) υπό τη διεύθυνση της ΕΕΑ, με προϊσταμένη τη δρα Αγγελική Γ. Σίμωσι, σε συνεργασία με τη Γαλλική Σχολή με επιστημονικό υπεύθυνο τον δρα JeanCharles Moretti.

Ερευνήθηκε και αποτυπώθηκε με λεπτομέρεια ο μεγάλος λιμενοβραχίονας, που προστάτευε κατά την αρχαιότητα το κεντρικό λιμάνι της Δήλου (ιερός λιμένας) από τους ισχυρούς βορειοδυτικούς ανέμους, ο οποίος βρίσκεται σήμερα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή, ισχυρή κατασκευή, μήκους περίπου 160 μ. και πλάτους τουλάχιστον 40 μ.

Βόρεια του λιμενοβραχίονα και σε μικρό σχετικά βάθος εντοπίστηκαν τα υπολείμματα ενός ναυαγίου της ύστερης ελληνιστικής εποχής, με κύριο φορτίο αμφορείς για τη μεταφορά κρασιού και λαδιού από την Ιταλία και τη Δυτική Μεσόγειο. Στο πλαίσιο της έρευνας πραγματοποιήθηκε η φωτογράφιση και η χαρτογράφηση ακόμη δύο ναυαγίων που εντοπίστηκαν κατά τις προηγούμενες ερευνητικές περιόδους στις θαλάσσιες περιοχές των Φούρνων και του Κάτω Κενεράλε.

Επιπροσθέτως εντοπίστηκαν άλλα δύο νέα ναυάγια της ύστερης ελληνιστικής εποχής, στη Χερόννησο και στη Ρήνεια στον όρμο Φυλλάδι, τα οποία ανήκουν στην περίοδο της μεγαλύτερης ακμής του νησιού (τέλη 2ου-αρχές 1ου αι. π.Χ.), δηλαδή λίγο πριν από την καταστροφή της Δήλου από τον Μιθριδάτη και τους πειρατές της Κιλικίας.

Σημαντική είναι η παρουσία αμφορέων από περιοχές εκτός του Αιγαίου (Ιταλία, Ισπανία, Βόρεια Αφρική), που καταδεικνύουν την ευρύτητα των εμπορικών συναλλαγών του νησιού σε όλη τη Μεσόγειο κατά την ελληνιστική περίοδο.

Τα αποτελέσματα βοηθούν στην ολοκλήρωση της αρχαιολογικής και ιστορικής εικόνας της Δήλου, γεγονός που ενισχύει την ανάγκη για τη συστηματική συνέχιση της υποβρύχιας διερεύνησης του νησιού.