Στη νεογέννητη Δημοτική Πινακοθήκη στη Χαλκίδα, που ξεκίνησε να λειτουργεί από την περασμένη εβδομάδα, ο δήμαρχος Χαλκιδαίων Χρήστος Παγώνης έδωσε το όνομα του ζωγράφου, του δασκάλου, του σκηνογράφου, του ποιητή, του συλλέκτη κυρίως σπάνιων οστράκων, του ακαδημαϊκού, του σημαντικού και ξεχωριστού Χαλκιδαίου, Δημήτρη Μυταρά.
Είναι πια πραγματικότητα πως η πρωτεύουσα της Εύβοιας περιλαμβάνεται στον χάρτη της Ελλάδος με τις πόλεις που διαθέτουν Δημοτική Πινακοθήκη. Η βραδιά των εγκαινίων ήταν γλυκιά. Ανοιξιάτικη.
Το ατμοσφαιρικά εξωτερικά φωτισμένο βιομηχανικό κτίριο, χτισμένο το 1909, πρώην αλευρόμυλος στη γραφική περιοχή της Αγίας Παρασκευής, έλαμπε σαν φάρος ελπίδας για τα πολιτιστικά γεγονότα που πρόκειται να φιλοξενήσει.
Ολος ο κόσμος της Χαλκίδας ήταν εκεί. Ο Δημήτρης Μυταράς «έλειπε». Για πρώτη φορά. Εφυγε για τη γειτονιά των αγγέλων δύο μήνες πριν, στις 16 Φεβρουαρίου. Η Χαρίκλεια Μυταρά –Ζουζού– ήταν παρούσα. Πώς αλλιώς; Η παρουσία της –μαζί με τον Δ. Μυταρά έως πρόσφατα- είναι συνεχής και ενεργή από το 1978.
Από τη χρονιά που, επί δημαρχίας Γιάννη Σπανού, ίδρυσαν το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας που λειτουργεί με μεγάλη επιτυχία έως σήμερα. Τη βραδιά πλαισίωνε η μουσική –από cd– που έχει γράψει ο γιος της οικογένειας, ο συνθέτης Αριστείδης Μυταράς.
Το άνοιγμα της Πινακοθήκης φιλοξενεί έργα του μεγάλου ζωγράφου, ως ένδειξη δικαίωσης και τιμής προς τον καλλιτέχνη. Πρόκειται για έργα με τον τίτλο «Η Εύβοια του Δημήτρη Μυταρά», που ο ζωγράφος είχε ζωγραφίσει το 1972 και αποτελούν εικονογράφηση του ημερολογίου που είχε εκδώσει η ΑΓΕΤ Ηρακλής το 1973.
Είναι ακριλικά σε χαρτί, 39 επί 28 εκατοστά το καθένα. Και εάν μας ξαφνιάζει το μικρό τους μέγεθος σήμερα, ο ίδιος ο ζωγράφος δίνει την απάντηση, που απευθύνεται κυρίως στους μελετητές του έργου του. «Πολύς κόσμος, ακόμη και σήμερα, πιστεύει πιθανώς ότι το μνημειώδες έχει σχέση με το μέγεθος.
Με τον Παπαλουκά κατάλαβα ότι το μνημειώδες μπορεί να είναι πολύ μικρού μεγέθους και δεν έχει σχέση με την επιφάνεια…» γράφει στο βιβλίο του με τον τίτλο «Μη μιλάς πολύ για Τέχνη», των εκδόσεων Καστανιώτη (1989).
Η έκθεση ανασύρει μνήμες. Είναι αυτές που έχουν να κάνουν με τα γραπτά του που άφησε αλλά και με τις συνεντεύξεις του και με ό,τι έχει πει για την Εύβοια και για τη ζωγραφική του.
Για τη σύγχρονη κιβωτό που θεωρούμε ότι θα αποτελέσει η Δημοτική Πινακοθήκη στην πόλη του Σκαλκώτα, του Σκαρίμπα και πολλών άλλων ακόμη επιφανών ανθρώπων της, ο δήμαρχος Χαλκιδαίων μάς είπε: «Από το 2014 που αναλάβαμε τη δημαρχία, είχαμε βασικό στόχο να προωθήσουμε την εξωστρέφεια της πόλης μας.
Να αναδείξουμε τον πολιτισμό της, το φυσικό της περιβάλλον και την ιστορία της. Ως γνωστόν, η Χαλκίδα είναι μία από τις οκτώ αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης. Θέλουμε να προσελκύσουμε στην περιοχή μας τουρισμό αλλά και ανθρώπους του ευρύτερου πολιτισμού, προκειμένου να δημιουργήσουμε σημαντική οικονομική ανάπτυξη για να ξεπεράσουμε τις υπάρχουσες δυσκολίες.
Η αγορά του κτιρίου, η αναπαλαίωσή του καθώς και η ανάδειξή του σε Δημοτική Πινακοθήκη 900 τ.μ. κόστισαν τρία εκατομμύρια ευρώ.
Η αγορά του κτιρίου έγινε επί δημαρχίας Δημήτρη Αναγνωστάκη και στο πρόγραμμα “Θησέας” το ενέταξε ο δήμαρχος Θανάσης Ζεμπίλης».
Η έκθεση του Δημήτρη Μυταρά κυριαρχεί στη Δημοτική Πινακοθήκη, στην οποία εκτίθενται και έργα των Γιάννη Σπυρόπουλου, Γιώργου Μανουσάκη, Γιάννη Μιγάδη, Μανώλη Καλλιγιάννη, Παύλου Σάμιου και Αλέκου Λεβίδη. Πρόκειται για έργα των καλλιτεχνών που φιλοτεχνούν τα ημερολόγια της ΑΓΕΤ, των περασμένων χρόνων.
Διάρκεια έκθεσης, έως 30 Ιουλίου. Ωρες λειτουργίας: καθημερινά 10 π.μ.-12.30 μ.μ. και 6 μ.μ.-8 μ.μ.
Σαββατοκύριακα. 10 π.μ.-12 μ. Επιμελητής: Κωνσταντίνος Παπαχρίστου.
