Αν η ποπ αρτ είχε στην Ελλάδα έναν εκπρόσωπο, αυτός ήταν ο Γιώργος Ιωάννου.
Πρωτοποριακός ζωγράφος που συνδύασε τα έντονα χρώματα, την ποπ αισθητική, με την αιχμή του κόμικς και τη φαντασία του σουρεαλισμού.
Σεμνός αλλά μαχητικός, εμπότισε με βιώματα τις συνθέσεις του, άσκησε με τον χρωστήρα του κριτική στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της εποχής της μεταπολίτευσης.
Αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνει ο Γιώργος Ιωάννου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή χθες, σε ηλικία 90 ετών.
Η κηδεία του θα γίνει σήμερα, στις 12 το μεσημέρι στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1926, σπούδασε ζωγραφική κοντά στον Κωστή Ηλιάδη και στον Θόδωρο Δρόσο και στη συνέχεια στο Παρίσι, στην Ακαδημία Julian, ενώ ταξίδεψε πολύ και ήρθε σε επαφή με τα μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα της Ευρώπης.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ανέπτυξε τον προσωπικό του τρόπο έκφρασης και διακρίθηκε. Εκπροσώπησε τη χώρα μας σε πολλές διεθνείς εκθέσεις, όπως στην 35η Μπιενάλε της Βενετίας, στο Museum am Ostwall, Ντόρμουντ, στην Ιntegrafik, Βερολίνο, στη Regard 73, Βρυξέλλες.
Παράλληλα ασχολήθηκε με τη χαρακτική, εικονογράφησε εξώφυλλα δίσκων και πολλών βιβλίων και αρθρογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά. Βραβεύτηκε στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Prix Europa de Peinture de la Ville d’Ostende και το 2012 από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του έργου του.
Αρχικά ο Γιώργος Ιωάννου ακολούθησε τις αντιλήψεις του ιμπρεσιονισμού, κι όταν στράφηκε στην ποπ αρτ δεν έχασε το ενδιαφέρον του για το αστικό τοπίο, τα εσωτερικά αλλά και την ανθρώπινη μορφή.
Σημαντική κατάθεση της χαρακτικής του αποτελεί το «Λεύκωμα 1940-1974» (εκδ. Παπαζήση) που περιλαμβάνει εκατό μονοτυπίες με θέματα από τον Ελληνοϊταλικό και Ελληνογερμανικό πόλεμo, την Κατοχή και την Αντίσταση, τον Εμφύλιο και τη Δικτατορία.
Τολμηρά, συμβολικά, αλλά και προφητικά τα έργα του. Ηδη, από το 1973 ο λογοτέχνης Αντώνης Σαμαράκης έγραφε για την έκθεσή του στην γκαλερί «Ωρα»: «Οι πίνακες του Ιωάννου οι εμπνευσμένοι από τη φασιστική και ναζιστική Κατοχή δένουν -αλίμονο!- τόσο σφιχτά και αξεδιάλυτα με τους άλλους εκείνους πίνακές του που εικονίζουν την άλλη τούτη Κατοχή, την εντελώς σύγχρονη: Κατοχή βίας και απειλής και απανθρωπιάς. Το άτομο στραγγαλίζεται από τα διάφορα Συστήματα, πολιτικά, οικονομικά, τεχνοκρατικά».
