Rock ’n’ roll rules OK?

«Είναι καταπληκτικό το πώς καταφέραμε ως είδος, από τα ειρηνευτικά κινήματα της δεκαετίας του 1960, μέσα σε 60 χρόνια να επιστρέψουμε στα φασιστικά πρότυπα των δεκαετιών του 1930 και του 1940». Ο Μάικ Πούγουνας που μας μιλά με αφορμή το νέο του βιβλίο «Rock ’n’ roll rules OK?» μπορεί να σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου, μάλιστα η μικρού μήκους ταινία του «Vlad o Δαίμων» έχει βραβευτεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πάτρας, αλλά δηλώνει μουσικός. Και πώς αλλιώς να γίνει, με την άνω των τεσσάρων δεκαετιών θητεία του στο είδος και μάλιστα από τις τάξεις της… ροκ;

Εχουμε και λέμε: Ως τραγουδιστής και μουσικοσυνθέτης έχει κυκλοφορήσει μια ντουζίνα άλμπουμ με τρία συγκροτήματα. Από τους θρυλικούς Flowers of Romance, στους Nexus και τώρα τους New Zero God κρατάει σταθερά το μικρόφωνο, ως η φωνή τους. Το μικρόφωνο κρατάει και στην εβδομαδιαία αγγλόφωνη εκπομπή που κάνει και απευθύνεται σε αμερικανικούς και αγγλικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς όπου παρουσιάζει τις νέες κυκλοφορίες δίσκων από τον χώρο του underground.

Στο τελευταίο του βιβλίο μοιράζεται ιστορίες μουσικών και συγκροτημάτων της παγκόσμιας ροκ σκηνής που είτε διάβασε σε βιβλία είτε έπεσαν στην αντίληψή του από άρθρα στον σχετικό Τύπο. Μέσα στα 22 κεφάλαια παρελαύνουν προσωπικότητες και καταστάσεις ροκ, η αθέατη πλευρά κάποιων κομματιών αλλά και εμβληματικές περσόνες που εξηγούν το νόημα του ροκ ως μια προσπάθεια να μένεις μακριά από το σύστημα, κι ας έγινε ως μουσικό είδος το ίδιο τρόπος ζωής.

Επειδή για τον μουσικό και συγγραφέα «το rock προσπάθησε να αλλάξει την κοινωνία και να τη φέρει στα μέτρα του, όσο προσπάθησε και η κοινωνία να το φέρει στα δικά της… Εδειξε νέους δρόμους σε άλλες τέχνες, δημιούργησε καινούργιες, έπαιξε με τη μόδα, απελευθέρωσε τη σεξουαλικότητα, πειραματίστηκε με τα ναρκωτικά, πέθανε και ξαναζωντάνεψε, αφομοίωσε νέα στοιχεία, αγοράστηκε και πουλήθηκε από το σύστημα στο οποίο αντιστεκόταν.

»Σε άλλες μορφές τέχνης ο καλλιτέχνης επιδεικνύει τον εαυτό του και συμπεριφέρεται σαν να είναι το κέντρο του κόσμου. Στο rock, και σε όλα τα είδη και τις υποκατηγορίες του, αυτό γίνεται τόσο από τον καλλιτέχνη όσο και από το κοινό του το οποίο αφήνει μακριά μαλλιά ή ξυρίζει το κεφάλι του, ντύνεται με φαρδιά πολύχρωμα ρούχα ή με στενά μονόχρωμα, αντιδρά στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, εναντιώνεται στους πολέμους, ταξιδεύει σε μακρινές χώρες, φιλοσοφεί».

Ακριβώς με αυτό ασχολείται και το βιβλίο αναδεικνύοντας τον σύνθετο και παράδοξο, συχνά δύσβατο αλλά σχεδόν πάντα πολιτικό δρόμο που χάραξαν οι rock ’n’ roll ιστορίες, προσωπικές και μη, που διατρέχουν ιστορικά στιγμές από τις κοινωνίες του 20ού αιώνα.

Από τον Elvis και τον Vince Taylor στη δεκαετία του ’50, στους Arthur Brown, Steve Marriott (Small Faces και Humble Pie), Wilko Johnson (Dr. Feelgood), Robert Wyatt και στα πρώτα χρόνια του punk με τους Ruts, Steve Jones (Sex Pistols), Poison Girls και τον Stiv Bators (Dead Boys και Lords of the New Church). Κι ακόμη μέσα από τις σελίδες του ζωντανεύουν στιγμιότυπα από τη Νέα Υόρκη και τους χίπις, τους King Crimson, Johnny Thunders, Dee Dee Ramone, Eloy, Conny Plank, Alice Cooper κ.ά.

● Αν ήταν άνθρωπος τι θα ήταν το ροκ;

Σίγουρα θα ήταν κάποιος που επέδειξε μια εφηβική αφέλεια σε όλη του τη ζωή, κάνοντας ό,τι περνούσε από το χέρι του για να ζήσει όπως ακριβώς ήθελε.

● Και για σένα προσωπικά τι είναι;

Για εμένα το rock ’n’ roll είναι αυτό που τα τελευταία 43 χρόνια μού δίνει ζωή και με κρατά όσο μακριά γίνεται από το σύστημα και τις εντολές που θέλει να υιοθετήσουμε για την απόλυτη δυστοπική κοινωνία.

Η κατάσταση στον πλανήτη είναι πάρα πολύ άσχημη και νομίζω πως στο μέλλον, κάποιοι θα μιλάνε για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων και των ανθρώπων. Ο κυριότερος λόγος είναι το οικολογικό χάος που έχουμε δημιουργήσει στον πλανήτη, απόρροια της μεγάλης εξάρτησης των πολιτικών από τους λομπίστες. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να συμμαζέψουμε τη μόλυνση και, για να λογοκλέψω το Matrix, έχουμε γίνει, ως είδος, ο καρκίνος του πλανήτη.

Θα μου πείτε, έτσι είναι ο καπιταλισμός και θα περάσουμε στην επόμενη αιτία της παράνοιας που ζούμε: τη συντηρητικοποίηση της ανθρώπινης κοινωνίας, την επικράτηση του εγκλήματος το οποίο κινεί το 70% της παγκόσμιας οικονομίας με το εμπόριο όπλων, ναρκωτικών και λευκής σάρκας και την υιοθέτηση όλων αυτών από τον μέσο άνθρωπο. Είναι καταπληκτικό το πώς καταφέραμε ως είδος, από τα ειρηνευτικά κινήματα της δεκαετίας του 1960, μέσα σε 60 χρόνια να επιστρέψουμε στα φασιστικά πρότυπα των δεκαετιών του 1930 και του 1940…