Μαγεία Καβάκου

Πρεμιέρα των Επιδαυρίων

«Νιώθω ακόμα τη μαγική αύρα του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου και την ανυψωτική αγκαλιά της ενέργειας. Ηταν μια σαρωτική εμπειρία, από εκείνες που αλλάζουν για πάντα. Το Θέατρο και η ακουστική του φέρνουν τους ανθρώπους κοντά σε διαστάσεις άγνωστες. Οι ήχοι που προέρχονται από το κέντρο της Ορχήστρας αλλάζουν τον τρόπο που ακούει κανείς. Η χαμένη γνώση των προγόνων μας δείχνει τον δρόμο φέρνοντας τους ανθρώπους απόλυτα σε Αρμονία με τη Φύση, η οποία αγκαλιάζει ολόκληρο το Ασκληπιείο».

Δεν είχαν περάσει ούτε λίγα 24ωρα από τη μυσταγωγική συναυλία του Λεωνίδα Καβάκου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και ο παγκοσμίου φήμης βιολονίστας, με μια ανάρτηση στα social media του, ανταπέδιδε στο κοινό την αποθέωση και αγάπη που εισέπραξε την Παρασκευή το βράδυ.

Μόνος σε μια σκηνή γεμάτη παραταγμένα κεριά στην ορχήστρα, με τέσσερα μικρόφωνα τοποθετημένα στον χώρο ώστε η μοναδική αυτή στιγμή να ηχογραφηθεί (το υλικό ταξιδεύει ήδη για τα στούντιο του εξωτερικού) και τους φωτισμούς της Ελευθερίας Ντεκώ να πλημμυρίζουν μπλε χρώμα και να μετατρέπουν σε θάλασσα τη σκηνή εγκαινίασε τα φετινά Επιδαύρια. Στέλνοντας το δικό του μήνυμα ίασης κι ανακούφισης εν μέσω πανδημίας γιόρτασε με περίπου 2.500 κόσμου τα 65 χρόνια αδιάλειπτης ιστορίας του θεσμού με ένα γεγονός διεθνούς ακτινοβολίας.

Τόσο από την προσήλωση του κοινού (είναι αδιανόητο αλλά δεν ακούστηκε κιχ επί 70 λεπτά) όσο κι από τον τρόπο που όλα λειτούργησαν υποδειγματικά μέχρι να ξεκινήσει το ρεσιτάλ, ήταν φανερό πως η προετοιμασία ήταν άψογη και ο κόσμος ευαισθητοποιημένος και συνεπής.

Τα μέτρα τηρήθηκαν ευλαβικά: οι θεατές είχαν έτοιμες τις μάσκες και αδιαμαρτύρητα υπάκουαν στις νέες προσταγές. Οι υπάλληλοι του φεστιβάλ μάς περίμεναν φορώντας τις ασπίδες προσώπου. Παντού είχαν τοποθετηθεί πινακίδες που υπενθύμιζαν στους θεατές πού πρέπει να στέκονται για να τηρούνται σωστά οι αποστάσεις. Η περισχοίνιση απέτρεπε τον συνωστισμό στις εισόδους. Σε διάφορα σημεία ώς το θέατρο, το Φεστιβάλ πρόσφερε στο κοινό ένα δροσερό μπουκαλάκι νερό, ενώ, τα μαξιλαράκια είχαν ταξινομηθεί -με απόσταση- μόνο στις αριθμημένες θέσεις.

Γι’ αυτήν τη σπάνια στιγμή ανάτασης -που διακινδυνεύουμε την πρόβλεψη ότι αποτελεί ήδη το γεγονός του φετινού καλοκαιριού- ο Λ. Καβάκος είχε διαλέξει να παίξει τις «Σονάτες και Παρτίτες για σόλο βιολί» του 1720, από τα βασικά έργα ρεπερτορίου κι από εκείνα που τοποθετούν το βιολί στο επίκεντρο. Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, η οποία εισέπραξε -πριν από τον πρωταγωνιστή της βραδιάς- το πρώτο χειροκρότημα μπαίνοντας στο Θέατρο παρέα με την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και την καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου Κατερίνα Ευαγγελάτου «έδωσε το σύνθημα» για να ξεκινήσει η βραδιά με την Παρτίτα αρ.3. Πιο «ζεστός» ο βιολονίστας πέρασε αμέσως μετά στη Σονάτα αρ.1 και με ένα συγκλονιστικό τρίτο μέρος έκλεισε τη συναυλία ερμηνεύοντας την Παρτίτα αρ. 2, όπου το τελευταίο της κομμάτι είναι η περίφημη chaconne για την οποία ο Γεχούντι Μενουχίν είπε κάποτε ότι αποτελεί το σπουδαιότερο δημιούργημα για σόλο βιολί.

«Ο μεγαλύτερος θεραπευτικός ναός του αρχαίου κόσμου μάς διδάσκει ότι η Κάθαρση έρχεται πρώτη! Θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σε όλους όσους κατέστησαν δυνατή αυτή τη μοναδική εκδήλωση και εύχομαι όλοι να πάρουμε λίγο χρόνο και να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα σε όλες αυτές τις επαναστατικές προσεγγίσεις και τη βαρύτητά τους. Το θαύμα είναι εδώ, τόσο κοντά μας…», έγραφε επίσης ο κορυφαίος βιολονίστας στο μήνυμα του.

Κι αν για κάποιους είναι τα γραπτά που μένουν για μας θα παραμείνει ανεξίτηλη η ανάμνηση της εικόνας του Λεωνίδα Καβάκου που συγκινημένος από τις επευφημίες του κοινού έσκυψε και υποκλίθηκε στη θυμέλη, αγγίζοντας τον βωμό στον οποίο την Παρασκευή έστησε την πιο μαγική τελετή.