Aχαρακτήριστος ο υπουργός

Επιτέλους πόσο πιο πολύ χρειάζεται να γελοιοποιηθεί ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χαράλαμπος Αθανασίου, ώστε να παραιτηθεί από τη θέση του στην κυβέρνηση (των εθελόδουλων); Τι άλλο χρειάζεται ο εξουσιαστικός μηχανισμός ώστε να τον εκδιώξει προτροπάδην μπας και «σώσει» λίγη «δημοκρατικότητα»;

Είναι απορίας άξιον (για μερικούς όχι) ότι ανώτατοι αξιωματούχοι του ελληνικού κράτους επιμένουν να δείχνουν στην κοινωνία το απεχθές προσωπείο τους προκειμένου να ικανοποιήσουν το πάθος των «ανωτέρων» τους. Δεν έχουν τσίπα; Δεν είναι γονείς οι ίδιοι; Ζουν σε άλλο κόσμο; Βιώνουν μια πραγματικότητα κομμένη και ραμμένη στα (εξουσιαστικά) μέτρα τους; Τι όλο λένε και λένε για ευνομία και θεσμούς και την ίδια ώρα τα απαξιώνουν αφού πάνω απ’ όλα φέγγει η αξία της ανθρώπινης ζωής; Ποιους κοροϊδεύουν; Ποιους διαπομπεύουν; Δεν κατανοούν ότι μια τέτοια συμπεριφορά εξωθεί στον θάνατο ένα επαναστατημένο παιδί; Μπορείς να αποκαλέσεις έναν επιστήμονα, μάλλον έναν πολιτικό, άθλιο; Δυστυχώς ναι, όταν αυτός βγαίνει στην τηλοψία και ψεύδεται ασυστόλως ότι δήθεν ο νεαρός απεργός πείνας τρέφεται με υγρή τροφή και ότι τάχα μου ψάχνει τους γονείς του στο τηλέφωνο και αυτοί δεν απαντούν! Οι ίδιοι οι γονείς τον διαψεύδουν πανηγυρικά κι αυτός… πέρα βρέχει. Είναι τόση η ηδονή της εξουσίας ώστε να γελοιοποιούνται τόσο πολύ και να μην αισχύνονται κατ’ ελάχιστον;

Τι θλίψη. Αλλά και τι φρίκη. Οσο και να θέλει κάποιος να δικαιολογήσει την τυπικότητα της εφαρμογής του νόμου, όσο και να θέλει να υποστηρίξει την τήρηση των διαδικασιών, δεν μπορεί να μην οργίζεται από την έλλειψη βούλησης για πολιτική λύση. Αφού σωθεί η ζωή του παιδιού, ας νομοθετήσουν (επί τα βελτίω, βεβαίως) για τα κενά που πιθανώς παρουσιάζονται στη χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών σε κρατούμενους. Η μόρφωση είναι δικαίωμα, ομονοούν -λένε- σ’ αυτό άπαντες: φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές, συντηρητικοί και προοδευτικοί και οπαδοί κάθε ιδεολογικής απόχρωσης. Ισως να μην τολμά ο κ. Αθανασίου να πάρει ο ίδιος πολιτική απόφαση, ίσως θέλει να δείξει ότι είναι καλός «στρατιώτης» της συγκυβέρνησης. Ο,τι και να συμβαίνει, προκαλεί σχετλιαστικά συναισθήματα στην κοινωνία και σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν στη δημοκρατία και στις διαιώνιες, θεμελιώδεις αρχές της.

Οπότε καλό είναι να παραδεχτεί την ολιγότητά του και να μη ρεζιλεύεται στη σφαίρα της επικοινωνίας, εξευτελίζοντας το μέτρον της ανθρωπιάς και της γενναιότητας. Δικαίωμά του να ευτελίζει εαυτόν, όπως και δικαίωμά μας να εξοργιζόμασε με τους ηγέτες (μας)! Ετσι, απλά, γίνεται η πολιτική ζύμωση, αρκεί να ’χει κάποιος συνείδηση.