Λοιπόν, η οργάνωση από «τα κάτω» δεν είναι μια άρνηση της πραγματικότητας, αλλά η πρόκληση του μέλλοντος. Μπορεί να χλευάζεται και να λοιδορείται, αλλά, γιά σιγά, τι θα κάναμε χωρίς την «ύπαρξή» της;
Τι θα γινόταν αν η κοινωνία συνέχιζε να υπνώττει μακάρια; Συντελείται, όντως, σήμερα μια μεγάλη αναδιακατάταξη των σχέσεων που οφείλεται στη μεγάλη στροφή από τη μαζική δημοκρατία σε έναν οιονεί ολοκληρωτισμό. Εάν οι κοινωνίες δεν αντιδράσουν τώρα, τότε, πότε;
Τέτοια αντίδραση υπήρξε λ.χ. στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν και τότε συντελέστηκε στροφή από τον αστικό φιλελευθερισμό στη νυν μαζική δημοκρατία.
Η «στροφή» αυτή «συνοδεύτηκε από συμπληρωματικά πνευματικά κινήματα» (Κονδύλης), όπως λ.χ. το νταντά, ο σουρεαλισμός, η ψυχανάλυση, το κίνημα αμφισβήτησης της δεκαετίας του ’60 αλλά και η πολυδιάσπαση της Αριστεράς και του αναρχικού κινήματος. Ολα τούτα θεωρούνταν ουτοπιστικά, εκτός πραγματικότητας.
Ναι. Ησαν όμως εκείνα που επηρέασαν βαθύτατα τον ψυχισμό και τη συνείδηση καθώς και την ίδια την καθημερινή ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη. Αλλαξε η ζωή όλων των ανθρώπων.
Εάν σ’ αυτά προστεθούν το χάπι αντισύλληψης και η δυνατότητα ταξιδιών με αεροπλάνο (μηδενισμός αποστάσεων και ταυτόχρονα ώσμωση πολιτισμών), ήταν πραγματικά μια επανάσταση της βάσης, υπό οποιαδήποτε έννοια.
Αυτό, ταυτόχρονα, ήταν και ο ενταφιασμός των ελπίδων της βάσης για μια επαναστατική αλλαγή, για εξάπλωση έστω των πρωτοποριακών και αυτονομιστικών κινημάτων. Ευκαιρία, λοιπόν, σήμερα να μην επαναληφθούν οι αστοχίες και οι αμέλειες του παρελθόντος.
Για να γίνει κάτι τέτοιο, όμως, πρέπει να πιστέψει η κοινωνία στις δυνάμεις της και να πάψει να προσδοκά ένα καλύτερο μέλλον από «αριστερές» τάχα κυβερνήσεις. Οσο η δομή της εξουσίας παραμένει η ίδια, ε, και οι κυβερνήσεις παραμένουν ίδιες και απαράλλαχτες.
Το χειραφετικό πρόταγμα της όποιας Αριστεράς οφείλει να βασίζεται σε λαϊκές ρίζες, σε λαϊκές εμπειρίες, εμβαπτισμένες, όμως, στη λαϊκή διοίκηση και όχι σε παρωχημένους επαρχιωτισμούς και αλαζονικούς τοπικισμούς.
Να βασίζεται επίσης σε στέρεες κοινωνικές σχέσεις και όχι σε λυκοφιλίες. Να αναδυθεί και ανασυσταθεί μια κριτική σκέψη· αυτό, να γίνει επεξεργασία απελευθερωτικών διαθέσεων.
Επιμένω: δεν είναι ουτοπικά όλα τούτα, μια αρχή (ξεκίνημα) χρειάζεται. Το πώς θα τη διαχειριστεί η κοινωνία εναπόκειται στις διαθέσεις της (και στην οργή της κατά του σημερινού, αδιέξοδου πολιτικού συστήματος). Ο αυθορμητισμός σημαίνει ανθρώπινη ζωή όταν είναι έλλογος – στοχαστικός – έμψυχος.
