Καλοκαίρι με φίλο στο χωριό. Βαθιά νύχτα. Το καφενείο έχει κλείσει. Οι νέοι έχουν φύγει. Δουλεύουν αχάραγα. Επισκέπτες εμείς και τεμπέληδες δεν βρίσκουμε λόγο να αποχωρήσουμε. Απολαμβάνουμε τη δροσιά που προσφέρει ο πλάτανος και την αργή ροή του χρόνου.
Κι εκεί που νομίζαμε ότι είχαμε καταφέρει να κάνουμε τον χρόνο να αδρανήσει (δεν θυμάμαι πόσες ανοησίες λέγαμε· μπορεί το καφενείο να είχε κλείσει, φρόντισε όμως ο ιδιοκτήτης να μας εφοδιάσει με ποτά άφθονα. Αθάνατο χωριό), μέσα λοιπόν στις ακατανόητες φράσεις που ανταλλάσσαμε, εμφανίζεται αίφνης έτερος επισκέπτης, που λείπει χρόνια από το χωριό.
Τον καλωσορίζουμε εκθύμως και ευθύμως και τον κερνάμε. Ρέει το αλκοόλ. Ενθουσιάζεται. Φεύγουν οι αρχικοί δισταγμοί του. (Ξ)ανοίγεται. Λύνεται η γλώσσα του. Κοντεύει να ξημερώσει όταν μας τα ξεφουρνίζει:
«Δύο πράγματα είναι αυτά που με ταλαιπωρούν και δεν με αφήνουν να κοιμηθώ τις νύχτες. Μήπως ο γιος μου γίνει… αλλιώτικος και μην τύχει και παντρευτεί η κόρη μου μαύρο»… Ξεροκαταπίνουμε και αρχίζουμε, αμήχανα, διάφορα: «Μην είσαι απόλυτος, όλοι οι άνθρωποι έχουν το ίδιο σώμα, το ίδιο αίμα, την ίδια αγωνία, την ίδια ευφυΐα» κ.ά.
Να μην τον «τρομάξουμε», αλλά και να μην του επιτρέψουμε να λέει τις ιδεοληψίες του χωρίς ευθύνη για το πνεύμα και την ίδια τη ζωή. Ντουβάρι αυτός. Δεν είχε νόημα να συνεχίσουμε. Τον βλέπω ακόμη στο χωριό. Χαιρετιόμαστε. Από μακριά. Εχει φύγει μικρός από το χωριό. Αριστερή ήταν η σκούφια του…
Συνάδελφος, εδώ στην Αθήνα, σκίζει τα ρούχα του, χρόνια τώρα· τόσο αριστερός θέλει να φαίνεται, διάπυρος κήρυκας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, σφοδρός πολέμιος των κάθε είδους διακρίσεων και αποκλεισμών. Αμα τον ακούσεις θα τρομάξεις· θα αρχίσεις να αναλογίζεσαι ότι, να, έτσι είναι οι αριστεροί και «μήπως εμείς δεν είμαστε αρκετά αριστεροί και πρέπει να το διαλαλούμε;».
Λέω… Δεν τον πολυβλέπω τα τελευταία χρόνια. Κοινός φίλος με πληροφόρησε πρόσφατα ότι είναι στα μαχαίρια με τον γιο του (ή την κόρη του, δεν θυμάμαι καλά) διότι ο τελευταίος (ή η τελευταία) έχει σχέση με αλλοεθνή! Και, τι το πέρασαν το σπίτι του, μπάτε σκύλοι, αλέστε;
Δεν ήθελα να πιστέψω τον κοινό φίλο, ήταν όμως κατηγορηματικός. Μάλιστα. Τα θυμήθηκα όλα αυτά από το σύμφωνο συμβίωσης και πόσο έχει διαιρέσει την ελληνική κοινωνία. Εχουμε πολλά ψωμιά να φάμε ακόμη έως ότου πειστούμε ότι όλοι ίδιοι είμαστε, μα όλοι (θνητοί και λοιπά).
Η γέννηση ενός ανθρώπου είναι ένα θαύμα. Ζούμε μέσα σε αναρίθμητα θαύματα· γιατί να τα μολύνουμε; Είναι εγκληματικής χροιάς κάθε λέξη και πράξη που μειώνει την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου είδους, είναι καθαρός φασισμός (και ακόμη χειρότερο…).
Αφού ως άνθρωποι πολλοί δεν εννοούν να χωνέψουν ότι το διαφορετικό είναι ίδιο (ίδια η πηγή τους) και ότι είναι ελεύθερο να δρα, να δημιουργεί, να ανασαίνει όπως όλοι, ας μεταφέρουμε στους θεσμούς τη δυνατότητα να υμνηθεί το αυτονόητο, η ελευθερία επιλογής: στη γέννηση, στον θάνατο, στον έρωτα, στην εργασία.
Τι να σου κάνουν, όμως, και οι «θεσμοί»; Πάντα ελλιπείς και αμφισβητούμενοι θα θεωρούνται, ειδικά όταν «καλούνται» να λύσουν και τις επιπλοκές που επιφέρει το σύμφωνο συμβίωσης (υιοθεσία, κληρονομικά δικαιώματα και άλλα νομικής υφής).
Τέλος πάντων, είναι μια αρχή. Ας την υποστηρίξουμε· καλά θα κάνουν τινές της Εκκλησίας να γνωριστούν καλύτερα με την κοινωνία και τις αποχρώσεις της…
