Aγνοούσα το χωριό Αγιόκαμπος Ιστιαίας στη Βόρεια Εύβοια· γνώριζα καλά, μια και το είχα επισκεφτεί, την ομώνυμη παραλία της Λάρισας. Αποφεύγω οιαδήποτε σύγκριση. Εδώ, στην Εύβοια, η ατμόσφαιρα είναι ξεχωριστή και αυτό οφείλεται κυρίως στο καφέ-εστιατόριο-βιβλιοπωλείο-δισκοπωλείο [μουσείο σχεδόν] ονόματι Λαγουδέρα, πέντε μέτρα από τους λουόμενους. Ειδυλλιακό τοπίο. Ιδιοκτήτες ένα ζευγάρι [ο Θανάσης και η Αγγελική] και οι δύο πανέμορφες κόρες τους [υπέροχα και τα ονόματά τους: Θαλασσινή και Δωροθέα, με μια θαυμαστή αντιπελάργηση να τις χαρακτηρίζει].
Ζεστό, σπιτικό φαγητό και άφθονα χαμόγελα. Αρχίζουμε να μιλάμε τυπικά και αίφνης γίνεται αντιληπτό από όλους ότι είναι σαν να γνωριζόμαστε χρόνια πολλά, σχεδόν εξ απαλών ονύχων! Μένουμε άναυδοι, ο Στράτος, η Βασιλική και η αφεντιά μου –ο Μήτσος, που μας φιλοξενεί, γνωρίζει τους ας τους πούμε ιδιοκτήτες και καμαρώνει βλέποντας πόσο έχουμε εντυπωσιαστεί οι τρεις φιλοξενούμενοι από την υποδοχή που μας τυχαίνει. Ξεμυτίζουν στις ασταμάτητες συζητήσεις οι προπλατωνικοί φιλόσοφοι, το θαύμα του ’21, η λάμψη της αυτονομίας του ΕΑΜ, το Πολυτεχνείο, οι μεγάλοι ποιητές και συγγραφείς, Ελληνες και άλλοι, το ελληνικό αντεργκράουντ, οι «καταραμένοι» του ροκ εντ ρολ, οι αδυναμίες της Αριστεράς, η ατολμία της και η δειλία της να αντιμετωπίσει με σύγχρονους όρους την τεχνολογική εξέλιξη και τη νέα ταξική διάρθρωση –ακόμη: η πεζοπορία, το κολύμπι, το πένθος, ο πόνος.
Η συγκίνηση είναι εμφανής, ο χώρος έχει απλωθεί, αίφνης όμως διευρύνεται έτι περαιτέρω όταν καταφτάνει στην παρέα ένα απρόσμενο ζευγάρι [ο Θανάσης και η Ροζίνα, διακεκριμένοι επιστήμονες και οι δύο με σημαντικό συγγραφικό και ακαδημαϊκό έργο, κυρίως ο Θανάσης· ο καθηγητής Χημείας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ήταν ο πρώτος που στο πόρισμά του για το έγκλημα των Τεμπών υποστήριξε ότι η πυρόσφαιρα δεν οφείλεται στα έλαια σιλικόνης]. Η απλότητα ξεχύνεται αφειδώς και απλόχερα στην ομήγυρη και στο νόημα βεβαίως. Ευθυκρισία, ουσία, συνετός και καίριος λόγος. Ο λόγος του καθηγητή σαγηνευτικός –κρεμόμαστε από τα χείλη του σε ό,τι συνετό και σοβαρό [και γοητευτικό] μας αφηγείται. Η έκπληξη είναι [προσωπικά δεν το ανέμενα] το ελευθεριακό, μετεφηβικό και νεανικό-φοιτητικό παρελθόν του. Σε όλα τα κινήματα τέχνης άμα τε και εξέγερσης δηλώνει παρών και όχι απλώς παρών…
Χωρίς ίχνος έπαρσης ή επιστημονικής κομπορρημοσύνης μιλάει για τα απλά και τα σύνθετα, τα πολύπλοκα και τα περίπλοκα, για την ευτέλεια του τωρινού πολιτικού συστήματος. Επιπλέον: το χιούμορ ξεχειλίζει και είναι αποδεκτό από όλους –νιώθω δίπλα μου τη Βασιλική να τρέμει σχεδόν από τη συγκίνηση του ήθους [και ύφους] της μεγάλης πια παρέας· το ίδιο και ο Στράτος που με κάθε τρόπο θέλει να ανταποδώσει την αγλαή αυτή φιλοξενία και συμμέθεξη.
Κρίμα που ο καθηγητής και η Ροζίνα έχουν προγραμματίσει να φύγουν αύριο. Ξεπρογραμματίζουν αυθωρεί και παραχρήμα και ξαναβρισκόμαστε το βράδυ. Η ίδια συγκίνηση, η ίδια χαρά, η ίδια αμοιβαιότητα. Αμοιβαιότητα, η κρίσιμη έννοια –η ανθρώπινη, ανιδιοτελής συνύπαρξη. Τυχερές τέτοιες παρέες, όταν το τίποτα δεν χύνεται μες στο κενό, αλλά ενυλώνεται, αντιδρά στη σημασία του και γίνεται νόημα.
