Για την καλλίπολιν

Kοκορεύονται, μεγαληγορούν, κλασαυχενίζονται, ουρλιάζουν τελικά οι υποψήφιοι μείζονος και ελάσσονος ή ελάσσονος και μείζονος -τι να πεις- αντιπολίτευσης με στόχο τους πάντα την εκπαραθύρωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αδυνατούν (;) να χωνέψουν ότι το πρόβλημα δεν είναι αυτός ο [ας μην τον χαρακτηρίσουμε] Ελληνας πρωθυπουργός αλλά ο ίδιος ο εαυτός τους, ο ανερμάτιστος, ο μη έχων επαφή πλέον με την κοινωνία και τα πραγματικά προβλήματα που την ταλανίζουν και της αφαιρούν κάθε πνοή οξυγόνου, που θα επέτρεπε στα μέλη της να ανασαίνουν, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, στην κάθε μέρα τους αλλά και στη συνάφειά τους με γνωστούς, φίλους και συγγενείς.

Ας διαβάσουμε τα εξής, ελαφρώς παραφρασμένα, από τη «Γέννηση της Ιστορίας» του Φρανσουά Σατελέ (εκδ. Σμίλη): «Τα γεγονότα δεν έχουν πια καμία συνοχή· το παράλογο θριαμβεύει παντού (…) Η εσωτερική πολιτική της Αθήνας μοιάζει με ακολουθία δολοφονιών και απιστιών, όπου όλοι αλλάζουν παράταξη ανάλογα με την περίσταση και όλοι επιδίδονται στη δημαγωγία (…) Είναι αδύνατον πια να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου σε αυτά τα κόμματα που διχάζονται από την εμφύλια πάλη και χάνουν σιγά σιγά την αξιοπιστία τους. Το “έργο τέχνης” (σ.σ.: έτσι όρισε την αρχαία ελληνική πόλιν ο Χέγκελ) έχει φθαρεί και το νόημα έχει εκτοπιστεί. Το γίγνεσθαι είναι ασυνάρτητο. Η (λεκτική) βία γεννά την παραφροσύνη. Τώρα δύο λύσεις απομένουν: Είτε να γελάς ηχηρά για να μην επιτρέψεις στα είδωλα να χαρούν ανενόχλητα τον θρίαμβό τους είτε να φροντίζεις να τα βγάλεις πέρα επωφελούμενος από τη γενική αταξία».

Μάλιστα. Η πολιτική, τότε και τώρα, έχει κατακερματιστεί σε ατομικές φιλοδοξίες και δεν υπάρχει φως στο τούνελ για να κατασκευαστεί η κ αλ λ ί π ο λ ι ς «να βρεθεί πάλι η αλήθεια και να δοθεί ένα νόημα στο γίγνεσθαι». Ενα καινούργιο φρούτο, ένας ευρωβουλευτής, ονόματι Φαραντούρης, ανακοίνωσε, λέει, την υποψηφιότητά του για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Ω, ποία ματαιοδοξία. Μία άλλη κυρία της συριζαϊκής επίσης Αριστεράς διατράνωσε πως πρέπει να γίνουν (από ποιους;) τα αδύνατα δυνατά ώστε να μην εκλεγεί (προς θεού!) ο κ. Κασσελάκης. Ω, ποία δημοκρατικότης και ποία ανεκτικότης! Η ίδια αυτή κυρία πριν από έναν χρόνο είχε κάνει τα αδύνατα δυνατά για να εκλεγεί ο κ. Κασσελάκης! Εδώ, σιωπή, εδώ ο ορθός λόγος πάει κατά διαόλου.

Ανάλογα γελοιότροπα συμβαίνουν και στη «σοσιαλιστική Αριστερά», ειδικά με τις δύο κυρίες (αστείες εν πολλοίς) που είναι υποψήφιες – υπάρχουν βέβαια δυο-τρεις σοβαρές περιπτώσεις ανάμεσα στους υποψηφίους και των δύο κομματιών (καλά, κομμάτων). Εντυπωσιάζει ότι ουδείς εξ όλων αυτών δεν βρήκε να πει μια λέξη για τη φασιστική συμπεριφορά του Ισραήλ. Ναι, φασιστική – κρίμα.

ΥΓ.: Πώς να ελπίζει κανείς στην κατασκευή της Καλλίπολης από τέτοιους πολιτικούς – και από τέτοιους δημοσιογράφους; Ακουσα ένα άθλιο φερέφωνο της εξουσίας να τσιρίζει -πού αλλού; Στον ΣΚΑΪ- ότι τα δάση στα οποία δεν έχουν χαραχτεί δρόμοι και δεν υπάρχουν αντιπυρικές ζώνες είναι άχρηστα. Θέλησε ο βλαβερός να δικαιολογήσει την ανεπάρκεια και ασυνέπεια των εκλεκτών του της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Με το αζημίωτο, προφανώς, πάντα.