Γενικά ο αναρρωνύων όφειλε να αποτελεί φιλοσοφικό πρόβλημα, χαρούμενο και αισιόδοξο, διότι, πονογενής ων, επιστρέφει με άλλα μυαλά στην καθημερινότητα: πιο ορμητικός, πιο δυνατός, πιο σοφός.
Υπόθεση: Αντικρίζει τη ζωή με θέληση και λαχτάρα, αναζωογονημένος, θαρραλέος, κεφάτος, ορχηστής του εφήμερου, δίκαιος κριτής της φιλίας και των κοινωνικών σχέσεων.
Η ματιά του είναι διαπεραστικά διαφορετική, ο ορίζοντας αγνός και καθαρός, απαλλαγμένος από την οδύνη της ομίχλης και των πιθανοτήτων.
Οχι μόνο βλέπει καλύτερα· όλες οι αισθήσεις θεριεύουν, οξύνονται, λεπτύνονται, ακροβατούν στη μεθόριο αυτού του κόσμου και ενός άλλου, που ενώ είναι ο ίδιος, τον έχουμε λησμονήσει˙ του κόσμου, εννοώ, της απλότητας, της φύσης, της μουσικής!
Πού ήταν πριν από την ανάρρωση; Στην απομόνωση, φυσικά, και στον πόνο, στην απώλεια της συνεργασίας πνεύματος και σώματος, στην αδυναμία να χαρεί την ομορφιά και να νιώσει τη στοργή του φωτός και ενός φιλικού βλέμματος, στην άγονη ροή του χρόνου, στην ασφυκτική στενότητα του χώρου.
Σε μια δυσάρεστη κατάσταση (αυτό δα έλειπε, να μην ήταν έτσι), ανυπόφορη ίσως, όσο μικρή κι αν είναι η διάρκειά της.
Πώς να ’ταν διαφορετικά με τόσο στριμωγμένα σπλάγχνα, με τόση έλλειψη οξυγόνου;
Πολλοί θα συμφωνούσαν με όλα αυτά, θα ’πρεπε, όμως, όλοι να αναρωτηθούμε εάν όλα αυτά δεν είναι μια μεγάλη ευκαιρία να επαναστοχαστούμε για το νόημα της κάθε μέρας, ή, τέλος πάντων, για το ευήμερον-εφήμερον.
Τι είχαμε, τι χάσαμε και λοιπά· μόνο αν σου λείψει κάτι εκτιμάς την πολύτιμη σημασία του κ.ά. Κάπως έτσι, ή μάλλον μόνον έτσι, γίνεται ο καθένας αυτό που είναι (Ησίοδος).
Αυτό είναι το ξετύλιγμα του μίτου για να μη χάνεται κανείς στον λαβύρινθο της ματαιότητας, της ματαιοδοξίας, των κακών σκέψεων, της βάρβαρης συμπεριφοράς.
Ολες οι μεγάλες ιδέες φαίνονται τόσο μικρές. Για να μη φανεί αυτό υπερβολικό, καλύτερα έτσι: όλες οι μεγάλες ιδέες ξεφορτώνονται τη δική μας μικρότητα με την οποία τις έχουμε παραμορφώσει, στέκονται γυμνές και αληθινές.
Επίσης: ο αναρρωνύων συνήθως παύει να ταυτίζεται με τον ρόλο του, αρνείται να μεταλλαχθεί σε ηθοποιό, φιλιώνεται με το ασυνείδητό του και ενίοτε, όταν αυτό είναι δυνατόν, το κάνει συνείδηση, γελώντας άφοβα με τους καθωσπρεπιστές, ορθολογιστές, ευρωπαϊστές και λοιπούς τζιτζιφιόγκους του «στοχασμού» και της συμπεριφοράς που αμύνονται πίσω από -ισμούς για να τα βγάλουν πέρα.
Η πριν από την ανάρρωση κατάσταση, όσο οχληρή κι επώδυνη κι αν είναι, είναι έναυσμα φιλοσοφίας, λαϊκής και εκούσιας, με κύρια αρχή τούτη: να μπορείς να μοιράζεσαι τη χαρά με τους άλλους, να πληθύνονται οι σταγόνες του αίματος που ρέουν και ποτίζουν την καρδιά.
ΥΓ.: Εχουν γραφεί σπουδαίες αράδες για την υγεία από θεωρούμενους (κακώς) αρνητές της ζωής (Λεοπάρντι, Σοπενάουερ, Νίτσε, Παβέζε…).
Τέλος, δεν σημαίνει ότι ο δρόμος για την αυτογνωσία περνά απαραίτητα μέσα από τον πόνο, ούτε ότι ο πόνος είναι ηδυπαθής. Είδαμε(;) μόνο τη θετική πλευρά· ας προσέχαμε…
