Η ελληνική κυβέρνηση κάλεσε τον λαό να ψηφίσει εάν δέχεται ή όχι την πρόταση των εταίρων για νέα συμφωνία μέτρων. Ο λαός ανταποκρίθηκε μ’ ένα τεράστιο «όχι». Θα ’παιρνε μαζί του το αποτέλεσμα στις Βρυξέλλες και θα διαπραγματευόταν -έλεγε- υπό ευνοϊκότερες συνθήκες τη συμφωνία. Αντιμετώπισε εκεί τη λύσσα των πιστωτών, οι οποίοι πρότειναν ακόμη δυσμενέστερα και αβάσταχτα για την ελληνική κοινωνία μέτρα. Κάτω από απειλές και εκβιασμούς αναγκάστηκε να προχωρήσει σε μια ταπεινωτική συμφωνία.
Τι περίμενε; Να κάτσουν με σταυρωμένα χέρια οι βουλευτές και η κοινωνία; Να τον χειροκροτήσουν μήπως; Εντάξει, η επιμονή του ξεγύμνωσε την Ευρωπαϊκή Ενωση, αποδείχτηκε το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας στις ηγεσίες των χωρών-μελών. Εως εκεί· δεν είναι λίγο αυτό, αλλά δεν αρκεί για τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό.
Καλούνται τώρα οι βουλευτές να ψηφίσουν στη Βουλή τα επαίσχυντα μέτρα. Με τι καρδιά; Μια αριστερή κυβέρνηση να ψηφίζει τα απεχθέστερα μνημονιακά μέτρα; Τι σόι αριστερή κυβέρνηση είναι ετούτη; Τι θα λένε στους ψηφοφόρους τού «όχι» οι βουλευτές της; Οτι αποτρέψανε τάχα την έξοδό μας από το ευρώ και την ευρωζώνη; Μεγάλο κατόρθωμα.
Η πρώτη φορά Αριστερά αποδείχτηκε κατώτερη της ιστορικής ευθύνης. Αβέβαιο το μέλλον της. Μπορεί να διασωθεί, εντούτοις, εάν ομολογήσει ότι πάει κάπως κεντροαριστερά, διότι εάν θελήσει να παραμείνει άπεφθη θα διολισθαίνει συνεχώς στη γελοιοποίηση. Ας αποφασίσει η κυβέρνηση, εάν επιθυμεί να παραμείνει στην εξουσία, ότι τέρμα οι ψευδαισθήσεις και, πλέον, αποδέχεται το κλασικό σχήμα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, ότι γίνεται μέρος του και το υποστηρίζει ελπίζοντας ότι, μελλοντικά, θα μπορέσει να εφαρμόσει ένα δικαιότερο κοινωνικό πρόγραμμα.
Κεντροαριστερά, λοιπόν, για να μπουν άνθρωποι και πράγματα στη θέση τους: αυτοί στην εξουσία τους και εμείς στην κοινωνία (πεινώσα, άστεγη, διαταραγμένη). Τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη. Ας βρει, επιτέλους, η κοινωνία άλλον τρόπο να (αυτο)κυβερνηθεί. Η Αριστερά μάς άφησε χρόνους.
Οι πολιτικαντισμοί που ήδη έχουν αρχίσει (μνημόνιο αλλά με ΣΥΡΙΖΑ και όχι με Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμια, ανασχηματισμοί, κυβερνήσεις εθνικού σκοπού και λοιπά) ίσως απορροφήσουν -τραβώντας το ενδιαφέρον- τους τρανταγμούς από την πίκρα και την απογοήτευση. Μακάρι, ο λαός ξεχνά εύκολα. Το τι θα γίνει από τούδε και στο εξής (παραιτήσεις, διαγραφές κ.λπ.) ουδένα ενδιαφέρει, ή, τέλος πάντων, ενδιαφέρει μόνο τους φανατικούς, με τους οποίους, ως γνωστόν, δεν μπορείς να συζητήσεις.
Το σύστημα φαντάζει γερά πυργωμένο, ακατανίκητο, γιγάντιο. Οι ρωγμές που δέχεται εύκολα επανέρχονται στην ανυπαρξία τους, με τη σύμφωνη γνώμη τραπεζιτών και δημοσιογράφων. Επίσης: είναι δυνατόν ένας πρωθυπουργός που αναιρεί το «όχι» του ελληνικού λαού να τολμά να ζητάει την αποπομπή όσων αρνήθηκαν να τον εξουσιοδοτήσουν για την «επίτευξη» τέτοιας συμφωνίας; Τουλάχιστον αυτοί επέμειναν σ’ αυτό που είχαν πιστέψει(;), στις δεσμεύσεις τους απέναντι στον γενναίο αλλά αφελή ελληνικό λαό. Στο όνομα ποιας ακριβώς ιδεολογίας ή αρχής ζητείται η αποπομπή;
Γι’ αυτό λοιπόν: κεντροαριστερά, και έξω από την πόρτα. Υπάρχουν κι άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης που μπορούν να μετασχηματιστούν σε πολιτικό φορέα, σε πολιτικό θεσμό. Ο καθείς εφ’ ω ετάχθη…
