Eυρώπη και Αριστερά

Πρώτη φορά παρατηρείται τέτοια κινητικότητα στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή, τουλάχιστον, πρώτη φορά τα διεθνή ΜΜΕ δείχνουν τέτοιο ζήλο να μεταδώσουν τα συμβούλια και τις συναντήσεις που δίνουν και παίρνουν. Ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν δεν έδειξαν τέτοια προθυμία. Ολα αυτά οφείλονται, αποκλειστικά, στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία με τη διαπραγματευτική της στάση (αλυσιτελή έως τούδε, είναι αλήθεια) κατάφερε να δείξει ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης, πόσο ολιγαρχική είναι η δημοκρατία της.

Μπορεί στην πολιτική όλα να κρίνονται εκ του αποτελέσματος, θεωρώ όμως ότι η ελληνική κυβέρνηση τραυμάτισε την αξιοπιστία της Ευρώπης σε πολύ μεγάλο βαθμό και πέτυχε να προβληματίσει τους Ευρωπαίους ηγέτες που θέλουν να διατηρήσουν μια ανεξαρτησία γνώμης ή και πράξης, έστω μονομερώς, στις χώρες τους.

Ετριξαν τα θεμέλια της ασφάλειας και αναδείχτηκε το κυνικό πρόσωπο των «ισχυρών» και των γλοιωδών ακολούθων τους, οι οποίοι ανενδοίαστα ομολογούν ότι δεν ενδιαφέρει εάν οι λαοί τους γίνονται φτωχότεροι, αρκεί οι μεγάλες επιχειρήσεις να είναι καλά. Φάνηκε ακόμη ότι οι έννοιες αλληλεγγύη και συνεννόηση είναι για αφελείς μόνο, για τους αδυνάτους.

Φριχτή αλλά ολοζώντανη φιλοσοφία, την οποία, ευτυχώς, θα δουν καθαρά τα παιδιά μας και, ελπίζουμε, να την εξαφανίσουν· ως γνωστόν, τίποτα δεν πάει χαμένο…

Οι Γερμανοί και ο σκληροπυρηνικός περιφερειακός πυρήνας τους είναι μέσοι και βόρειοι Ευρωπαίοι, ουδεμία σχέση έχοντες με τους νότιους. Οι πρώτοι είναι μαθημένοι (;), εξαναγκασμένοι (;) να αποταμιεύουν και να αποταμιεύουν ενώ οι δεύτεροι να καταναλώνουν. Το αποταμιεύειν αποδείχτηκε σκληρότερο και τραχύτερο του καταναλίσκειν.

Ποιος θα πάει να ζήσει σε μια τέτοια ατμόσφαιρα; Η καγκελάριος Μέρκελ δήλωσε ότι χάθηκε το μεγαλύτερο νόμισμα (sic), η αξιοπιστία δηλαδή και η εμπιστοσύνη, και ότι θα πρέπει να εξασφαλιστεί πως τα πλεονεκτήματα υπερτερούν των μειονεκτημάτων, δεν διευκρίνισε εντούτοις εκ μέρους ποίου απέναντι σε ποιον χάθηκαν τούτα τα πολύτιμα. Για τους δικούς μας αναλυτές και ρεαλιστές αυτό είναι αυτονόητο· ο Βαρουφάκης φταίει (!).

Οι «ισχυροί» έχουν πλέον περάσει σε «επιστημονικές» μεθόδους όταν θέλουν να πατήσουν μια μη αρεστή χώρα· όχι πλέον πραξικοπήματα και τανκς παρά μόνο οικονομική ασφυξία. Οι πιστωτές τοκογλύφοι ληστεύουν εν ψυχρώ τις υπερχρεωμένες χώρες και αυτό το λένε δημοκρατία· το ανήθικο κούρεμα των καταθέσεων το θεωρούν αξιόπιστη επιστροφή των χρεών στους πιστωτές. Ουδείς αισχύνεται βεβαίως, ουδείς ισχυρός, ουδείς ευρωπαϊστής, ρεαλιστής και όλο το αυλικό σκυλολόι.

Παρ’ όλα αυτά τα αποπνικτικά μέσα και παρά τους τριγμούς στο εσωτερικό της κυβέρνησης, οι Ευρωπαίοι δεν κατάφεραν να γονατίσουν την ενοχλητική Αριστερά της Ελλάδας. Η ελληνική κυβέρνηση εξακολουθεί να διεκδικεί έναν μικρό τόπο στην Ε.Ε. διότι θεωρεί ότι της ανήκει δικαιωματικά. Αυτό που καλείται να υπογράψει είναι δυσβάστακτο για τον λαό, ένας οδυνηρός συμβιβασμός, αλλά η Ευρώπη δεν είναι πια η ίδια, ας μη γελιόμαστε.

Οι ίδιοι οι ηγέτες αναγκάζονται να παραδεχτούν ότι η Γερμανία οφείλει να σταματήσει να ταπεινώνει έναν λαό επειδή δεν της αρέσει η κυβέρνησή του. Στην πραγματικότητα οι Ευρωπαίοι με μπροστάρηδες τους Γερμανούς ασελγούν στο σώμα του ελληνικού λαού. Αλλά αυτό φαίνεται πλέον και, πλέον, αρχίζει η διεθνής κατακραυγή. Οι λαοί βγαίνουν από τον νήδυμό τους, οι ηγέτες κάπως κοκκινίζουν, τα μίντια αρχίζουν να αυτοκρίνονται. Μες στην καταστροφή κάτι διασώζεται…