Ο ουρανοξύστης της τράπεζας

Ενα νευρικό γέλιο κατέλαβε τον Γάλλο συγγραφέα Λουί Φερντινάν Σελίν όταν το αεροπλάνο που τον μετέφερε στη Νέα Υόρκη άρχισε να κατεβαίνει για την προσγείωση. Γελούσε ασταμάτητα, ακόμη κι όταν περνούσε στον έλεγχο διαβατηρίων. «Συμβαίνει κάτι, κύριε;» ρώτησαν ενοχλημένοι οι υπάλληλοι του αεροδρομίου. «Τι να συμβαίνει, ρε μαλάκες», απάντησε ο Σελίν, «έχετε χτίσει μια πόλη όρθια»! Το ελληνικό δαιμόνιο απέδωσε με θαυμάσια ποιητικότητα τα πανύψηλα κτίρια της Νέας Υόρκης: ουρανοξύστες!

Τα θυμήθηκα όλα τούτα διαβάζοντας για το γυάλινο κτίριο-τέρας που υψώνει στους ουρανούς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ώστε να στεγαστούν εντός του οι πολυάριθμοι υπάλληλοί της (που πίνουν το αίμα των λαών). Προκαλεί και εξοργίζει, όντως, το φρικτό αυτό τερατούργημα των Ευρωπαίων τεχνοκρατών, την ώρα που ο λίβας της λιτότητας έχει δηώσει σοδειές και ψυχές των λαών της Ευρώπης. Η πολυτέλεια uber alles, το κόστος (1,3 δισ. €) υψηλό, όπως και το ύψος του κτιρίου (185 μ.). Ούτε ντροπή, ούτε ηθικότητα· τίποτα. Ας πένονται οι λαοί, ας καταβαραθρώνεται η καθημερινότητά τους, εκεί αυτοί· προκαλούν με την κατασπατάληση αμύθητων (για πολλούς) ποσών προκειμένου να έχουν όλες τις ανέσεις τους οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών, το πλήθος των χαραμοφάηδων και των τάχα τεχνοκρατών.

Η ΕΚΤ είναι αυτή που φτιάχνει τον βρόχο για την ελληνική οικονομία, μια ομαδούλα διορισμένη, που δεν έχει σχέσεις με εκλογικές διαδικασίες, που δεν είναι εκλεγμένοι οι άνθρωποί της, που δεν έχουν καμιά θεσμική (κρατική) οντότητα. Αυτή, λοιπόν, η τράπεζα που ρουφάει το αίμα των λαών της Ευρώπης, που αρνείται στην Ελλάδα να πάρει μια ανάσα, έχει την υποστήριξη των θεσμών της Ε.Ε., εννοείται των αστυνομικών δυνάμεων που περιφρουρούν με νύχια και με δόντια, οπλισμένες σαν αστακοί, το κτίριο-μαμούθ, σύμβολο πλέον του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και της γραφειοκρατίας-τεχνοκρατίας. Εφτά χιλιάδες οι διαδηλωτές κατά τα προχθεσινά εγκαίνια του κτιρίου, αλλά δέκα χιλιάδες οι περιφρουρούντες αστυνομικοί. Οι αριθμοί ομιλούν. Λένε για τη ματαιοδοξία, την πρόκληση, την περιφρόνηση προς το λαϊκό αίσθημα, την αλαζονεία και την επίδειξη χλιδής και ύβρεως απέναντι σε κάποιο, κάποτε, όραμα της Ενωμένης Ευρώπης.

Κάποια στιγμή θα τα βρουν μπροστά τους όλα αυτά αλλά, μάλλον, θα είναι αργά (για όλους μας). Η λιτότητα δεν έχει τέλος, ακριβώς διότι δεν έχει τέλος η απληστία τους και η ατολμία των Ευρωπαίων ηγετών. Τι σόι ηγέτες χωρών είναι αυτοί που υπακούουν στα παραγγέλματα του Σόιμπλε και της Μέρκελ, ο θεός και η ψυχή τους. Ας τους αφήσουμε αυτούς στην υποτέλειά τους. Αλλά, διάβολε, δεν υπάρχει αντιπολίτευση σ’ αυτές τις χώρες, δεν υπάρχουν κοινωνικά κινήματα, δεν υποφέρουν οι λαοί; Είναι ένα παράδοξο, το οποίο, όμως, ασπάζονται τα απανταχού παπαγαλάκια αυτής της φιλοσοφίας των αριθμών και του δήθεν ρεαλισμού. Πώς να καταλάβουν τον Βαρουφάκη που μιλάει εκ μέρους του Γκαίτε, του Τζων Λένον, που εισηγείται την αγάπη στην οικονομία; Τι να καταλάβουν οι φτωχοί ψιττακοί των ευρωπαϊκών (και ελληνικών) μέσων ενημέρωσης; Κάποια στιγμή είναι βέβαιο ότι θα φύγουν κλωτσηδόν, αλλά μάλλον αργεί αυτή η στιγμή (δεν είναι και σίγουρο ότι αργεί…).